محمود حکیمی، نویسنده، پژوهشگر و منتقد ادبیات دینی در گفتوگو با هنرآنلاین به ضرورت آسیب شناسی جدی ادبیات دینی اشاره و بیان کرد: هنوز بسیاری از نویسندگان ما گرفتار چاه افراط و تفریط اند. آنها در پرداختن به شخصیت پیامبر(ص) و امامان بزرگوار از جمله امام حسین(ع) و رویداد عاشورا گاهی به بیراهه می روند و از این بزرگواران اسطوره های دست نیافتنی می سازند که هیچ کس نمی تواند با ایشان ارتباط برقرار کند و آنها را الگو و سرمشق خود در زندگی قرار دهد.
نویسنده کتاب"در مدرسه حکیم ناصرخسرو" نیز نوشتن درباره زندگی شخصیت های تاریخی به ویژه افرادی که نزد مردم از قداست ویژه ای برخوردار هستند را کار دشواری می داند؛ چون نویسنده هم باید از یک طرح داستانی پیروی کند و هم به موارد تاریخی وفادار بماند و این امر او را ناچار می کند تا تخیل خود را کنار بگذارد و به مستندات تاریخی پایدار بماند.
حکیمی با اشاره به این که نویسندگان درباره اشخاص بزرگی چون پیامبر، حضرت علی و دیگر امامان نمی توانند از تخیل خود بهره ببرند و حرفی را که مستند و حقیقی نیست به این بزرگواران نسبت دهند می گوید: تمام این موارد، راه بر تخیل می بندد و موجب می شود نویسندگان به جای پرداختن به عناصر داستانی به مستندات پناه ببرند. در صورتی که داستان از چند اصل مشخص پیروی می کند و باید طرح و تعلیق داشته باشد تا خواننده را کنجکاو و مشتاق به مطالعه کند.
این نویسنده و منتقد ادبیات دینی فکر می کند: کودکان، تعلیق را درک نمی کنند از سوی دیگر ، مجالی برای گره افکنی و گره گشایی در داستان کوتاه وجود ندارد؛ حتی نمی توان شخصیت های فرعی را به دنیای داستان کوتاه فراخواند در حالی که نویسندگان در پرداختن به شخصیت های فرعی، از آزادی عمل بیشتری برخوردارند و راحت تر می توانند به این گونه شخصیت ها توجه کنند.