مهدی چوبینه، دکتر جغرافیا و کارشناس برنامه ریزی و تالیف کتب درسی دوره متوسطه در گفت‌وگو با هنرآنلاین با اشاره به بار منفی کتاب های درسی می گوید: کودکان، حتی در بهترین شرایط، علاقه چندانی به خواندن کتاب های درسی ندارند، بلکه بیشتر دلشان می خواهد، کتابی بخوانند که چندان به محفوظات توجه نمی کند و آنها الزامی ندارند که مطالب آن را به خاطر بسپارند و برای معلم خود بازگو کنند.

او با اشاره به برخی تصمیمات اشتباه آموزش و پرورش می گوید: از سال 1350 که دوره راهنمایی تدوین و به اجرا گذاشته شد، فارغ التحصیلان دوره کاردانی رشته علوم اجتماعی به تدریس هر سه درس تاریخ؛ جغرافیا و علوم اجتماعی پرداختند و پس از مدتی فریادشان بلند شد که فرق ما با معلمان دیگر چیست؟ چرا باید ساعات بیشتری در مدرسه باشیم؟ تعداد برگه های بیشتری را تصحیح کنیم و... آموزش و پرورش چه کرد؟ به جای این که پاسخی قانع کننده و منطقی برای این اعتراض صنفی پیدا کند تنها صورت مساله را پاک و مطالب سه کتاب را در یک کتاب یعنی "مطالعات اجتماعی" گنجاند. طرحی که ناکارآمد بود و با فرهنگ، جغرافیا و تاریخ ما هیچ گونه سازگاری ندارد به برطرف کردن مشکلات نظام آموزشی خود بپردازیم.

بومی گرایی و توجه به شرایط جغرافیایی و آداب و رسوم مردم هر منطقه در تالیف کتاب های درسی از جمله مواردی است که در سال های اخیر به آن پرداخته شده اما هنوز به مرحله اجرا درنیامده است؛ اما مهدی چوبینه از وجود 30 کتاب جغرافی برای 30 استان ایران خبر می دهد و می گوید: از سال 75 که برنامه جدید کتاب های جغرافی تدوین شد، دیگر نام رودها و کوهها کمتر مورد توجه برنامه ریزان قرار گرفت و سیستم متمرکزی که بر آموزش و پرورش حاکم بود و همچنان نیز هست، درمورد کتاب جغرافیا به استثنائاتی دست پیدا کردهکه از آن میان می توان به انتشار 30 کتاب برای استان های مختلف با فرهنگ ها و شرایط اقلیمی گوناگون اشاره کرد.