سرویس مد و لباس هنرآنلاین: نغمه زائری، طراح جوانی است که با شروع یک فعالیت گروهی و همکاری با یک گروه متخصص نشان " خانه هور" را راهاندازی کرده است. او که فارغالتحصیل رشته معماری است، توانسته پیوندی تازه بین هنر این بخش و طراحی لباس ایجاد کند به نحوی که اغلب طرحهای او معرفی بخشی از میراث فرهنگی و معماری این مرز و بوم به شمار میرود. آنچه میخوانید گفت و گوی خبرنگار مد ولباس هنرآنلاین با این هنرمند است.
با توجه به اینکه فارغ التحصیل رشته معماری هستید، چطور شد به طراحی لباس کشیده شدید؟
من فارغ التحصیل رشته معماری هستم اما با توجه به اینکه معماری و دنیای هنری موجود در آن بسیار گسترده است پایان نامه دوره کارشناسیام را درباره فرهنگسرای مد و لباس اجرا کردم زیرا به این حوزه بسیار علاقمند بودم. بعد از یک سال مطالعه در این زمینه که با کمک استاد راهنمایم آقای درستی انجام شد به این نتیجه رسیدم که میتوانم این رشته را به شکل حرفهای دنبال کنم به همین خاطر به همراه سه نفر از دوستانم که دو نفر آنها در رشته طراحی دوخت فارغ التحصیل شده اند و یکی دیگر از فارغ التحصیلان رشته معماری وارد این بخش شدم.
چند سال است که نشان خانه هور راه اندازی شده است؟
بالغ بر سه سال است که برند خانه هور به معنای خورشید ایرانی را شکل دادیم و وارد عرصه مد به شکل حرفهای شدیم. و در این مدت مطالعه و پژوهش برای ارائه هر طرحی انجام شده است.
تلفیق حوزه مد و طراحی لباس با معماری را به چه شکل انجام میدهید؟
ایده کارهای ما کاملا ایرانی است و برای هر مجموعه از یک الگو ایده برداری میکنیم. مثلا وقتی قرار است مجموعه فرش ایرانی را ارائه کنیم چندین ماه بر روی این بخش و خصوصیات فرش ایرانی به تحقیق و پژوهش میپردازیم و در نتیجه این نتایج را یا به شکل فرمیک و یا طرح پارچه وارد طراحی میکنیم.
عمدتا از چه الگوهایی برای ایده برداری استفاده میکنید؟
تلفیق معماری و لباس در کارهای ما به شکل الهام گرفتن از یک بنا است. یعنی در مجموعههای معماری دورههای مختلف تاریخی به بررسی میپردازیم. مثلا در دوره تاریخی ایلخانی، پارتی، پارسی و ... که هر کدام مربوط به دوره تاریخی خاصی است به جستجو میپردازیم و بنای خاصی را برای الهام انتخاب میکنیم. به عنوان مثال در معماری دوره ایلخانی گنبد سلطانیه یکی از شاخصترین بناهاست که بزرگترین دهانه آجری دنیا را دارد. پوشاک در این دوران دارای قرینگی بود و مانند معماری همه چیز با قرینگی همراه بود لذا ما پوشاک ایرانی را با المانهای گنبد تلفیق کردیم و طرح فیروزه را عرضه کردیم. شال این کار دایرهای شکل است و پلن خود گنبد را دارد. در پایین گنبد نقوش حاشیهای هست که مانند آن را دور شال کار کردیم.
مخاطبان این نوع کارها را عموما چه گروهی تشکیل میدهند؟
در بدو امر تصمیم گروهی ما این بود که کار فرهنگی را در اولویت قرار دهیم و صرفا به بخش اقتصادی فکر نکنیم. همه میدانیم که فرهنگسازی و ایجاد یک فرهنگ جدید کاری زمانبر و طولانی است لذا ما نیز با تکیه بر این امر کار را شروع کردیم. در نمایشگاههای اولیه بسیاری از افراد کارهای ما را تشویق میکردند اما مردم فکر میکردند که وارد موزه شدهاند در حالیکه کارها کاملا قابل پوشش است و علاوه بر دریافت نشان مالکیت معنوی، شیما را نیز دریافت کرده است. واقعیت این است که مردم تغییرات را به سرعت نمیپذیرند به همین خاطر مخاطبان ما قشر خاصی هستند که نگاه هنری به مقوله لباس دارند اما من معتقدم که برای عمومیتر شدن این فرهنگ باید تمام طراحان به شکل تیمی کار کنند تا تولید انبوه در این عرصه رخ دهد.
یعنی فکر میکنید تولید انبوه باعث تغییر ذائقه عمومی مردم میشود؟
رقابت کمک میکند که ذائقههای مختلف پوشش داده شود اما اینکه مدلهایی هنری به شکل انبوه وارد بازار شود به تغییر ذائقهها کمک میکند زیرا یک طراح نمیتواند تولید آنچنانی داشته باشد. ضمن اینکه در تولید انبوه میتوان علاوه بر تغییر ذائقه بازار به برداشت مالی و معنوی طراح نیز رسید.
و سخن آخر؟
حمایت از طراحان و کمک به شروع کار گروهی اتفاقی است که امروز بیش از هر زمانی عرصه پوشاک کشور به آن نیازمند است.
انتهای پیام/