"فرناز اناری" طراح لباس‌های "دانژه دیزاین" کارشناس گرافیک است و سا‌ل‌ها در زمینه گرافیک و تبلیغات فعالیت کرده است. گفت‌و‌گوی خبرنگار مد و لباس هنرآنلاین را با او بخوانید.

لطفا درباره فعالیت‌های خود توضیح دهید.

چون رشته من هنر بود در شاخه‌های مختلف این رشته مانند نقاشی، عکاسی و ... فعالیت کردم و فکر می‌کنم همه رشته‌های هنری به هم ارتباط دارند، چون شناخت ترکیب‌بندی،رنگ ،فرم و...‌عنصر مشترک در همه رشته‌های هنری است. طراحی لباس هم قسمتی از طراحی و نقاشی است و من از 3 سال پیش در زمینه طراحی لباس مشغول به کار هستم چون علاقه داشتم از رشته تحصیلی و کار خود در زمینه لباس هم استفاده کنم. لباس ما همیشه همراه ماست و با ما در حرکت است و طراحی آن هم یک نوع از طراحی و گرافیک است. در حال حاضر لباس‌های خود را در مزون ارائه می‌کنم و با توجه به جریانی که در مد و لباس جامعه شکل گرفته استقبال زیادی از آنها شده است.

چگونه لباس‌ها را طراحی می‌کنید؟

برای فراگیری این کار مطالعات زیادی داشتم و از کتاب‌ها یا جزوه‌هایی که موجود بود استفاده کردم. مانتوها را خودم طراحی می‌کنم و چون به انجام کار دستی روی مانتو علاقه دارم روی آن گلدوزی، سوزن‌دوزی و کارهای دستی انجام می‌دهم. در حال حاضر مشغول تحقیق روی طرح‌های ایرانی هستم تا بتوانم روی لباس از آنها استفاده کنم، چون ما منبع طراحی ایرانی نداریم و همه کارها الگو گرفته از خارج هستند.

کارهای شما چه تفاوتی با محصولات موجود در فروشگاه‌ها دارد؟

اولین تفاوت کار ما با تولیدی کیفیت کار است و نکته دوم تفاوت نگاه ما با کار تولید انبوه است. در کارهای تولیدی کیفیت پایین‌تر است و بعضی نکات و ریزه‌کاری‌ها درنظر گرفته نمی‌شود. ولی من سعی می‌کنم با انجام گل‌دوزی، شماره‌دوزی، دوخت‌های ایرانی و...کارهایی متفاوت تولید کنم. پته‌دوزی یا دیگر دوخت‌های سنتی ایرانی در حال از بین رفتن است و خیلی از جوان‌ها با این دوخت‌ها و نقوش آشنایی ندارند. اگر این طرح‌ها مدرن و امروزی شوند پوشیدن آنها برای جوان‌ها هم جالب خواهد بود. با استفاده از هنر اصیل خود می‌توانیم یک کار مدرن انجام دهیم و تغییراتی در آنچه از گذشته بوده ایجاد کرده و از آنها استفاده کنیم.

به نظر شما لباس‌های ما برای یک بیننده خارجی نشان دهنده هویت ایرانی هستند؟

این موضوع همیشه برای من یک دغدغه بوده است. به نظر من باید این طور باشد که اگر من به خارج از کشور می‌روم لباسم هویت مرا نشان دهد، ولی در حال حاضر چنین اتفاقی نمی‌افتد چون ما وقتی از ایران خارج می‌شویم تلاش می‌کنیم لباس آنها را بپوشیم و شبیه آنها شویم. همین الان هم در ایران لباس‌های ما برگرفته از الگوها و ژورنال‌های خارجی است چون طراحی که کار حرفه‌ای انجام دهد و با ایده‌های خود طراحی کند کم داریم. مردم ما هم از شوهای خارجی و... تقلید می‌کنند چون منبع داخلی برای الگو گرفتن ندارند. باید منابعی در ایران وجود داشته باشد تا مردم بتوانند از آنها الگو بگیرند و چون چنین چیزی وجود ندارد نمی‌توان از مردم خرده گرفت که چرا از لباس‌های ایرانی استفاده نمی‌کنند. این مشکل به تولیدی‌ها هم وابسته است چون لباس‌هایی که تولید می‌کنند همه کپی یا وارداتی هستند، در حالی‌که اگر در صنعت لباس قوی باشیم دیگر از محصولات چینی استفاده نمی‌کنیم. این موضوع یک ضعف است اما فکر می‌کنم با توجه به جریانی که در مد و لباس کشور پیش آمده این مشکل حل خواهد شد.

نظر شما درباره جشنواره مد و لباس چیست؟

من آثار این جشنواره را دیده‌ام و فکر می‌کنم امسال نسبت به سال قبل کارها بهتر بود. به هر حال این جشنواره در حال رشد است اما در مجموع سطح بالایی نداشت و این به خاطر دید برگزارکنندگان آن است، چون بیشتر به تولیدی‌ها اهمیت می‌دهند و بخش هنری جای چندانی در جشنواره ندارد. البته حضور تولیدی‌ها در جشنواره هم اتفاق خوبی است، به شرطی که با طراحان لباس آشنا شده‌، طرح‌های خوب را بخرند و در سطح جامعه ارائه دهند.

با توجه به افزایش تعداد مزون‌های خانگی در سال‌های اخیر، نقش آنها در سبک پوشش جامعه را چه طور ارزیابی می‌کنید؟

مزون‌ها شیوه پوشش خانم‌ها را عوض کردند و نسبت به سال‌های قبل که چنین چیزی وجود نداشت، تفاوت زیادی در نوع پوشش به وجود آمده است. در واقع این موضوع پاسخ‌گویی به نیاز افراد جامعه است و به خاطر نیاز آنها به داشتن لباس‌هایی جدید و متفاوت، افرادی تصمیم گرفتند در زمینه طراحی لباس فعالیت کنند. ولی الان عده زیادی وارد این کار شده‌اند در حالی‌که بسیاری از آنها اصلا طراح کارهایی که ارائه می‌دهند نیستند و آن طرح‌ها را از جای دیگری کپی کرده‌اند. این اتفاق بسیار فراگیر شده و باید شرایط کار طراحان لباس سامان‌دهی شود تا کسانی که طراحی می‌کنند و برای این کار وقت می‌گذارند از کسانی که کپی می‌کنند جدا باشند. در همه جای دنیا طراحان در سطوح مختلفی کار می‌کنند چون سلیقه مردم متفاوت است و افراد جامعه در همه سطحی نیاز به طراح لباس دارند. پس لازم نیست که همه افراد طراح عالی و درجه یک باشند، اما در هر سطحی که باشند باید رتبه‌بندی شوند و نظارتی روی کار آنها وجود داشته باشد.

و حرف پایانی...

امیدوارم شرایطی به وجود آید که وقتی در کشورهای دیگر حضور داریم از روی لباس ما ایرانی بودنمان مشخص شود. به نظر می‌رسد پوشش ما برای همه دنیا به جز خودمان جالب است، مثلا برند "هرمس" از طرح‌های ایرانی استفاده می‌کند اما خود ما چنین کاری را نمی‌کنیم. به نظر من باید نقش‌هایی ساده و کوچک به عنوان نمادی از کشورمان روی لباس خود داشته باشیم که نشان دهنده هویت ما باشد و تقلید کننده دیگران نباشیم.

انتهای پیام/