به گزارش هنرآنلاین ، پنجمین جشنواره سراسری عکس زمان از 20 مهرماه به همت حوزه هنری استان مرکزی در اراک برگزار می‌شود.

عکاسان، صاحب نظران و داوران ادوار گذشته این جشنواره به منظور آشنایی بیشتر مخاطبان با مفهوم زمان، یادداشتی را به دبیرخانه ارسال نمودند که افشین شاهرودی یکی از داوران جشنواره پنجم زمان یادداشت زیر را در اختیار قرار داده است:

تصویر نمادین زمان در آثار هنری و اساطیری تمامی جوامع کم و بیش با شکلی دایره‌وار تقابل این مفهوم را با ابدیت نشان می‌دهد. مرکز این تصویر دایره‌وار همواره وجه ساکن و بقیه قسمت‌های آن حرکت هستی را بیان می‌کند. زمان وسیله اندازه گیری حرکت و به عبارت دیگر زندگی است. شاید به همین دلیل است که صفحه ساعت تقریباً همواره دایره ای است. اگرچه ساعت سازی در زمان معاصر برای دور راندن دغدغه های تکراری و هر روزه زندگی و شاید برای بیان نمادین روز به روزی زندگی و تکراری بودن آن و وابستگی زیادش به مکان تلاش کرده که تا حدی صفحه مربعی را جایگزین مفهوم متداوم آن نیز کند. دایره نماد زمان و مربع نماد مکان است. به همین دلیل است که همواره این دو در کنار هم بیانی نمادین از زمان و مکان هستند که حرکت زندگی در آن جریان دارد.

هنر نوعی مبارزه با نیستی و مرگ و تلاش برای رسیدن به جاودانگی ست. از این رو با زمان در تقابل قرار دارد. زمان که برای انسان همواره پایان پذیر و متناهی ست. در محدوده ادراک ما زمان همواره محدود است و تقابل شدیدی با آخرت دارد که نامتناهی و ابدی است.

بنابراین تمام محدوده زمان برای انسان در یک ظرف قابل اندازه گیری جای می‌گیرد که همان فاصله میان تولد و مرگ است. ما در لحظه ای از زمان متولد می‌شویم و در لحظه از زمان نیز تسلیم مرگ خواهیم شد. قبل از تولد و بعد از مرگ، برای ما هیچ چیز وجود ندارد. زمان وسیله اندازه گیری زندگی ماست.

بزرگ‌ترین ترس و دغدغه ما همواره مرگ است. هنر وسیله ای است که انسان برای دستیابی به نوعی جاودانگی ابداع کرده است وسیله ای که در آن واقعیت و خیال در هم می‌آمیزد و دنیایی فرا واقعی و رها از زندگی وابسته به زمان و مکان خلق می‌کند. دنیایی که در ان ترس از نیستی جای خود را به آرامشی گسترده و بی پایان از لذت همواره بودن و همیشه زیستن برای ما به وجود می‌آورد. دنیایی که تابع منطق ریاضیات و قواعد قابل اثبات نیست. در دنیای هنر عشق آبی است و عقل سرخ. در هنر دو بعلاوه دو امروز چهار می‌شود و فردا صفر. در دنیای هنر مساحت مربع و محیط دایره الزاماً از ضرب و جمع اضلاع به دست نمی‌آید. هنر یعنی ویران کردن واقعیت که هرگز مطابق خواست ما نیست و باز ساختن آن آن طور که در خیال و رویا می‌خواهیم. هنر تلاشی است برای ساختن دنیایی خالی از دغدغه و ترس.

بنابراین از نظر من هر اثری که می‌کوشد هستی محدود ما را در فاصله میان دو نقطه بودن و نبودن، آمدن و رفتن اندازه گیری کند تصویری از زمان را نمایش می‌دهد. و البته در قضاوتم در این خصوص خلاقیت و نوآوری، تخیل و رویا جایگاه ویژه ای دارد.

انتهای پیام/