سرویس سینمایی هنرآنلاین : "اینجا کسی نمیمیرد" اولین فیلم بلند داستانی حسین کندری با بازی هومن سیدی، بهار کاتوزی، مهدی حسینینیا و رضا بهبودی، این روزها در گروه هنر و تجربه حال اکران است.
کندری که پیش از این در حوزه فیلم کوتاه فعالیت داشته است، درباره این فیلم و موضوع آن به هنرآنلاین، گفت: از آنجایی که "اینجا کسی نمیمیرد" فضایی بین واقعیت و خیال است و این دو نقطه مقابل همدیگر هستند، به نوعی این فضا تناسب مفهومی با کار ما داشت. من تلاش کردم این اتفاق از همان تیتراژ ابتدایی فیلم مشخص باشد و به همین جهت نیز تصویری که درنهایت در تیتراژ ابتدایی شکل میگیرد تصویر تست روانشناسی است و اشارهای دارد به سیاهی و سفیدی و به مخاطبی که آشنایی به مباحث روانشناختی دارد، کدهایی میدهد که کار را دنبال کند.
کندری درباره دلیل انتخاب و پرداختن به موضوع سایکودرام اظهار کرد: فیلمنامه اولیهای داشتیم که خانم بهار کاتوزی و آقای عباس رافعی آن را نوشته بودند. قصه درباره خط لوله نفت و دزدیدن نفت بود و دختری که در نقطهای مرزی تنها زندگی کرده و به این دزدان کمک میکند. وقتی فیلمنامه را خواندم ایده آن من را جذب کرد و به بهار کاتوزی پیشنهادهایی دادم که برای او نیز جالب بود، از آنجایی که شخصیت اصلی داستان قابلیتهای لازم را داشت فضا را به این سمت بردیم که این فرد مبتلا به شیزوفرنی است. درنتیجه فیلمنامه بازنویسی شد و رسیدیم به این نسخه نهایی، ضمن اینکه فضای سینمای سایکو را بسیار دوست دارم.
وی در ادامه به انتخاب بازیگران اشاره کرد و گفت: نگارش فیلمنامه که تمام شد، شروع کردیم به انتخاب بازیگران. ما بسیار فشرده کار کردیم و رسیدیم به این نقطه که چه بازیگرانی را انتخاب کنیم. گزینههایمان را نوشتیم، اما انتخابمان برای شخصیت اصلی فیلم محدود بود و طبق برایندی که داشتیم رسیدیم به هومن سیدی و خوشبختانه فیلمنامه را هم که خواند، خیلی زود پاسخ داد و پذیرفت. طبیعتاً ایدههایی داشت که ما از آنها بهره گرفتیم، چرا که جنس بازی در این نقش بسیار سخت است، کدهای ریزی بین خیال و واقعیت وجود داشت و من نمیخواستم در کارگردانی برای بازیگران کدی بگذارم. رضا بهبودی هم که واقعاً به ما افتخار داد و حضورش در هر پروژهای غنیمت است و با حضور او کیفیت کار قطعاً بالا میرود و گزینه غیرقابل تعویض ما هستند. در سینما کار کردن با بازیگرانی که صاحبنام هستند، بسیار سخت است. اما کار کردن با آقای بهبودی برای ما بسیار لذتبخش بود. آقای بهبودی زمانی که به جمع پیوستند با ایدههای بسیار زیادی درباره شخصیت قاسم آمدند و ایدههای او استفاده شد، به جرات میتوانم بگویم 50 درصد این شخصیت توسط خود آقای بهبودی شکل گرفت.
کندری که خود مدیریت فیلمبرداری کار را نیز بر عهده داشت در پاسخ به این سؤال که بیشتر پشت دوربین بود یا بخش هدایت بازیگران را نیز بر عهده داشت و آیا این کار روی تمرکز او در بخش هدایت بازیگران تأثیری داشته یا خیر، بیان کرد: تمام پلانها در هنگام فیلمبرداری چیده میشد و من تنها در لحظه ضبط، پشت دوربین بودم. درنتیجه تمام پلانها را چک میکردم و سر ضبط حواسم تنها به بازیها بود.
از آنجایی که فیلم در واقع به نوعی به شرایط اقلیمی عراق هم مرتبط است و در نقطه صفر مرزی میگذرد، درباره انتخاب و نوع طراحی صحنه و دکور، این کارگردان اظهار کرد: تلاش ما این بود که منطقهای را پیدا کنیم که به لحاظ اقلیمی شبیه به کردستان باشد و چون شرایط برای ما فراهم نبود که بخواهیم به منطقه دیگری برویم بنابراین لوکیشن را در منطقه رینه لاریجان انتخاب کردیم. چرا که همزمان با فیلمبرداری، هم بهار کاتوزی و هم رضا بهبودی هر دو اجرای تئاتر داشتند و هر روز به تهران میآمدند و شب بر میگشتند و با شرایط بسیار سختی این کار به سرانجام رسید. به همین دلیل این منطقه هم نزدیک بود، هم آنچه را که میخواستیم تداعی میکرد. در بخش دکور نیز امیرحسین دوانی بسیار همراه ما بود. آدمهایی با این کیفیت که همراه شما باشند در پروژههای سینمایی شاید به تعداد انگشتان دست باشند. دوانی قرار بود تنها دکور را برای ما طراحی کند و بعد برگردد، اما تا دقیقه آخر همراه ما بود. او طراحی صحنه را انجام داد و آنچه را که مد نظر من بود به خوبی اجرا کرد. کندری در پاسخ به این سؤال که از فضای مستند و فیلم کوتاه به فضای فیلم بلند رسیدهاید. چقدر حضور در این فضاها و با حداقل امکانات کار کردن بر امروز شما تاثیرگذاشته است، گفت: همواره تلاش کردم فیلمم را ارزان بسازم. فضای ذهنی من این است که هر هزینهای که میکنیم باید بازگشت سرمایه درآن وجود داشته باشد. اعتقادم این است که در سینمایی که نمیتواند خوب روی پای خود بایستد، تهیه کننده در نهایت به خانه آخر و فروش فکر میکند. به نظرم در سینمایی که توجیه اقتصادی ندارد باید فیلم ارزان ساخت. درست است که ما در خیلی از جاها گفتیم نداریم، اما در صحنه محدودیتی نداشتیم و هر جایی که نیاز بود هزینه کردیم.
این کارگردان جوان در ادامه به عدم استفاده از لهجه در فیلم اشاره کرد و افزود: بازیگران ما برای شخصیت روژین و ژوان با گویش کردی، تمرین کردند و سعی کردند که کاملاً به این لهجه تسلط داشته باشند، اما واقعیت این است که ما در کشوری زندگی میکنیم که اگر من امروز چیزی بگویم، تعدادی از افراد به آن اعتراض میکنند. به شخصه ترسیدم، چرا که میخواستم فیلم بیحاشیهای بسازم و دوست نداشتم چنین اتفاقی رخ دهد بنابراین لهجه را حذف کردیم.
کندری درمورد مضمون فیلم گفت: آنچه در زیر متن این فیلم پیش میرود تنهایی است. قاسم، اشکان، روژین و باقی شخصیتها همه تنها هستند و فضای تنهایی باعث میشود این آدمها به هم نزدیک شوند. در هیچ کجایی فرمانده و سرباز با هم اینگونه نیستند، اما این تنهایی باعث میشود قواعد مرسوم اجتماعی از بین برود و اینها به هم نزدیک شوند.
کندری در خاتمه درباره گروه هنر و تجربه نیز اظهار کرد: بزرگترین مزیت این کارگروه این است که فیلمها فرصت اکران پیدا میکنند. هنر و تجربه زمان مناسبی را به شما اختصاص میدهد و مخاطب خودش را یافته است. به نظر من اگر بتوانیم فیلمهایی را دراین کارگروه به نمایش بگذاریم که مخاطب را از بیرون به این گروه اضافه کند تا این گروه گستردهتر شود، قطعاً بهتر خواهد بود. ضمن این که باید اتفاقی بیفتد که فیلمسازان با خیال راحتتری دراین زمینه اقدام به ساخت فیلم کنند.
کندری در پایان درباره فعالیت این روزهای خود گفت: برای ساخت فیلم جدید منتظر صدور پروانه ساخت هستم و امیدوارم تا هفته آینده مشخص شود. این فیلم برخلاف فیلم "اینجا کسی نمیمیرد" حال و هوایی کاملاً اجتماعی دارد و امیدوارم بتوانم آن را به جشنواره فیلم فجر برسانم.