به گزارش هنرآنلاین ، در این مراسم که توسط انجمن بازیگران سینمای ایران، کانون فیلمنامه نویسان سینمای ایران و خانه سینما در تالار زنده یاد سیف اله داد برگزار شد، بسیاری از چهرههای صاحب نام عرصه بازیگری و فیلمنامه نویسی کشور حضور داشتند و برخی از آنان در مورد هنرمند فقید زنده یاد بهمن زرین پور سخن گفتند.
علی دهکردی ( نایب رییس انجمن بازیگران سینمای ایران): با نام پروردگار بزرگ، ایزد مهربانی که این روزها میزبان دوستان عزیز و همکاران ما در آسمانهاست. عباس کیارستمی بزرگ، بهمن زرین پور دوست داشتنی، ملیحه نیکجومند مهربان، جمشید ارجمند عزیز که این روزها در آغوش مهربان خداوند آرام گرفتهاند. عرض کنم که اجازه بدید با این بیت شروع کنم که غیر از هنر که تاج سر آفرینش است، دوران هیچ منزلتی پایدار نیست. هیچ منزلتی.
سینما اگر خودخواهانه نباشد، اگر نگوییم که سرآمد هنرهای معاصر است در دنیا، اما بی تردید و بدون شک کارآمدترین هنر جهان معاصر است، جهانی که تمام وحشتهای زمینی تهدیدش میکند، سینما کارآمدترین هنر است و به لطف همین هنر و به موهبت این هنر است که هنرمندان سینما یک جاودانگی حسرت برانگیزی دارند که فکر نمیکنم در هیچ شغل و منصب دیگه ای این تکرار شود. مثلاً بنده فکر میکنم آیا به کار بردن کلمه مرگ برای یک کسی مثل خسرو شکیبایی عزیز که همین روزها، دیروز یا پریروز سالگرد سفر بی بازگشتش بود.آیا واقعاً به کار بردن کلمه مرگ با تمام آن معانی نفرت انگیز، موحش و تلخی که این روزها ازش استفاده میشود کار درستی است یا نه. به کار بردن این کلمه برای کیارستمی بزرگ، برای بهمن زرین پور، آیا صحیح و درست است یا نه. من نمیخواهم بگویم که حالا اینها جسم زمینیشان نیست این عبارتهای رایج یاد و خاطره و آثار ماندگار. اینها که واقعاً هست اما آن چیزی که ماندگاری یک هنرمند را به زعم بنده و به استناد همین شعری که خواندم جاودانه میکند نوع عجیبی از معنویت ماندگار و معنویت حسرت برانگیزی است که در ذات هنر نهفته است. بهمن زرین پور هم یکی از مالکین و صاحبین این هنر بزرگ بود و شاید به جمیع جهات هنرمند بود. من خودم به عنوان هنرمند این فرصت را نداشتم و هیچ وقت برایم پیش نیامد که با آقای زرین پور عزیز همکار باشم اما به عنوان یک عضو این خانواده، خانواده سینما و خانواده بازیگری و به عنوان یک کارشناس بازیگری میخواهم عرض کنم که نوع بازیگری ویژه و خاص آقای زرین پور انکار ناپذیر است. شهرت بازیگری در خیلی از مواقع مدیون تبلیغات و بیلبوردهای مقطعی است. در یک مواردی ستارههای ماندگار این هنر که خوشبختانه امروز هم در این جمع حضور دارند. اسم نمیبرم مبادا از قلم بیفتد کسی، ولی کسانی مثل آقای انتظامی، آقای مشایخی، آقای رشیدی، آقای کشاورز، آقای نصیریان و... اینها واقعاً ستارهاند برای اینکه عمر ستاره دارند و ستاره ماندهاند. اینها هم یک جایگاه ویژه ای دارند. بازیگران درجه یک و شاخص دیگری که امروز هم اینجا حضور دارند و ماندگار این عرصه هستند. اما یک تعداد دیگری بازیگر هم ما داریم که اینها به دلیل لطافت روح وجودشون، به دلیل آن حجب و حیا تربیتی که در وجودشون بود، نوع تربیت خاصشان، اینها همیشه در یک حاشیه امن و آرامی از بازیگری به سر میبردند که بهمن زرین پور هم به نظر من یکی از این آدمها بود.
اگر همین امروز بیاییم و نمونه آثار بازیگری بهمن زرین پور را از اولین فیلمها و پلانهایی که جلو دوربین رفته، آنالیز و تحلیل کنیم ، مطمئنم که تمام کارشناسها که این کار را کنند عرایض بنده را تأیید میکنند که با یک بازیگر شگفت مواجه هستند. یکی از ویژگیهای جدی و خاص در بازیگری آقای زرین پور، عرض میکنم بنده به عنوان یک کارشناس از بیرون نظر میدهم این بود که یک پیوند بسیار عالی و درونی از احساس، پتانسیل عاطفی و انتقال و انطباقش روی چهره نگاه و موسیقی کلامشان در حرف زدن بود کاری که خیلی از ماها، بنده و امثال بنده تلاش میکنیم که به زور این انطباق را بوجود بیاوریم، یک جاهایی هم از بین میرود، انطباق پیدا نمیکند، تو ذوق می زند، اما آقای زرین پور کاملاً صحیح، درست و انگار که ذات واقعیان کاراکتر است که جلو دوربین دارد شکل میگیرد و جان میگیرد. این ویژگی یک ویژگی انکار ناپذیر است و یکی از ویژگیهای توانمند و قدرتمند آقای زرین پور در بازیگری بود و در آثارشان که باقی مانده است. من خیلی نمیخواهم صحبت کنم واقعیتش بضاعت حرف زدن در این مورد هم ندارم، فقط یک وظیفه ای از طرف انجمن بازیگران بود که خدمت شما برسم برای تشکر از اینکه در این جمع حضور دارید، از طرف انجمن بازیگران، از طرف شورای مرکزی، از طرف خودم و آقای امین تارخ، رییس محترم انجمن که ایشان بخاطر جراحی فک که داشتند نمیتوانستند بیایند و عذر خواهی کردند. از طرف همه این دوستان عرض تسلیت داشته باشم.
خدمت خانواده بزرگوار جناب زرین پور، خدمت سرکار خانم جعفر زاده همکار عزیزمان، بازیگر پیشکسوت و تشکر کنم مجدداً از حضور شما. این برنامه ای که امروز اینجا برگزار میشود یک برنامه ای است که به دعوت دوستانمان در کانون فیلمنامه نویسان سینمای ایران قرار بود اتفاق بیفتد و این دوستان لطف کردند انجمن بازیگران را هم در کنار خودشان قرار دادند. یک برنامه مشترک بین دو انجمن صنفی و خانه سینماست. یک دعوت مشترک برای مراسمی مشترک برای آدمی که یک تواناییهای متفاوت و مختلفی داشت، یک کارگردان، یک بازیگر، یک فیلمنامه نویس، یک انسان و مرد شریف. من به عنوان نماینده انجمن بازیگران باید در کنار نماینده کانون فیلمنامه نویسان در لحظه اول خدمت میرسیدیم ولی دوستان وظیفه سلام عرض کردن و خوشامد و ابراز ادب را به بنده واگذار کردند ولی من از جناب آقای رضا مقصودی رییس محترم کانون فیلمنامه نویسان سینمای ایران دعوت میکنم تشریف بیاورند و مجدداً و عمداً این بیت حکیم بزرگوار را تکرار میکنم که غیر از هنر که تاج سر آفرینش است.
رضا مقصودی ( رییس کانون فیلمنامه نویسان سینمای ایران):
بهمن زرین پور به اعتقاد من، مرد ادب، فروتنی، تواضع و سکوت از بین ما رفتند. خدا رحمتشان کند. اونجور که می دونم از همان ایام اولیه تأسیس کانون فیلمنامه نویسان، بهمن زرین پور با کانون فیلم نامه نویسان همراه بود، فعال بود، در تمام مجامع شرکت میکرد و صاحب نظر بود در این زمینه. حتماً یادم میآید مدتی هم بازرس کانون فیلمنامه نویسان بودند. خوب کارهای ایشان را ما دیدیم، فیلمهایی که ساختند، بنده فیلمنامه هایی از ایشان را خواندهام یکی دو مورد. سالها پیش شاید ده دوازده سال پیش بود که من یک مصاحبه ای را خواندم که با بهمن عزیز در یک نشریه ای صورت گرفته بود. به اعتقاد من بهمن یک کارشناس سینما، یک صاحب نظر بود. واقعیتش وقتی مصاحبه رو خواندم نگاه من نسبت به ایشان تغییر کرد و فقط دیگر یک فیلمساز ساده نبود کسی بود که میتوانست تحلیل کند و زوایای مختلف فیلمنامه نویسی و کارگردانی را به خوبی تحلیل کند و تجربیاتش را به صورت کلاسهایی در اختیار دیگران قرار دهد. طبیعی است که در این مجالس یک مقدار محزون هم باشیم. من البته فکر میکنم بهمن زرین پور پشت آن چهره آرام و ساکتی که داشت یک شوخ طبعی هم داشت. من گاهی اوقات از برخی از دوستان میشنیدم که این بخشش هم در واقع یادآوری میکردند دوستان. یک صحنه ای من یادم میآید؛ سال گذشته ایشان در جشنواره فجر برای بازی در فیلم حکایت عاشقی دیپلم افتخار را دریافت کردند، از ایشان خواستند که بروند جایزهشان را دریافت کنند. پشت میکروفن قرار گرفتند و فقط تشکر کردند، از کارگردان تشکر کردند، از تهیه کننده تشکر کردند، از عوامل فیلم تشکر کردند، از عوامل جشنواره تشکر کردند، از هیات داوران تشکر کردند و بعد رفتند بلافاصله برگشتند و گفتند البته از همسرم هم متشکرم. یک خنده ای در جمع ایجاد کرد که بعد من ازش پایین که آمد پرسیدم که چی بود تو رفتی و برگشتی و تشکر کردی؟ گفت که واقعاً چقدر فرصت پیش میآید که ما از همسرمون تشکر کنیم من حیفم اومد که اینجا تشکر نکنم از همسرم و باید این را میگفتم، امیدوارم سایه خانم جعفر زاده همیشه مستدام باشد، امیدوارم همیشه صحیح و سالم باشند و در فضای سینمای ایران کار بکنند و مفید باشند.
فکر میکنم دفعه آخری که بهمن از بیمارستان به خانه آمد، فکر میکنم یک هفته ده روز قبل از اینکه از بین ما برود من زنگ زدم که حالش را بپرسم، فوق العاده خوشحال شد من بعداً شنیدم که ایشان همیشه گوشیش همراهش بود و مترصد این بود که یکی زنگ بزند و حالش را بپرسد و دوستان ظاهراً این کار را میکردند. خیلی خوشحال شد. من حتی فکر میکنم امیدوار شد. ما قرار بود با همدیگر فیلمنامه ای را سالها پیش کار بکنیم که به تعویق افتاد شروع کرد در مورد اون کار صحبت کردن. ببینید دوستان این روزها ، خوب دارید میبینید دیگه، تعدادی از همکاران ما حال خوبی ندارند بعضیها دچار کهولت هستند. من امروز شنیدم که یکی از کارگردانان آقای پرویز صبری در بیمارستان هستند، بستری هستند، حالا فیلمشان هم اکران است البته. اگر ما بتوانیم با یک تلفن، با یک عیادت حالشان را بپرسیم و خوشحالشان کنیم ، من بعید نمی دونم که چند صباحی سلامتی آنها علاوه کنیم و اضافه کنیم و حالشان بهتر شود. من البته نمی دونم چطور شد که این دفعه تماس گرفتم، خیلی اهل این کارها نیستم ولی درسی شد برای من که این اتفاق بیفتد و این کار را ادامه بدهم. فراموش نکنیم این نعمت خداست که ما میتوانیم از دوستانمان حال بپرسیم و جویای احوالشان باشیم.
پس از اظهارات رضا مقصودی، کامران ملکی ( دبیر هیات مدیره جامعه اصناف سینمای ایران) که اجرای مراسم را نیز به عهده داشت از حسین ترابی ( فیلمنامه نویس و مستند ساز پیشکسوت ) دعوت کرد تا مطالبی را در خصوص بهمن زرین پور ایراد کند و سپس اکبر زنجانپور توسط مجری به روی سن دعوت شد .
اکبر زنجانپور بازیگر و کارگردان:
طایفه ما قبل از اینکه قبل از اینکه بخواهیم از دنیا برویم و از این حرفها در طایفه بازیگری اصولاً قبل از موعد مقرر چندین و چندبار در نقشهای مختلف میمیریم. مردنمان را تمرین میکنیم و زندگی میکنیم و موقعی که سعی میکنیم خوب بمیریم مورد تشویق هم قرار میگیریم، به ما دست مریزاد می گویند، باریکلا مردی، بعد خودمان هم که اگر فیلم باشد نگاه میکنیم میبینیم آره خوب بوده دومرتبه نگاه میکنیم و از مردنمان لذت میبریم، این شانس را فقط طایفه بازیگری دارد که میتواند مرگش را ببیند و آگاهانه لذت ببرد و اگر خدای نکرده بعضی وقتها خوب بازی نکند یک عمر پشیمانی دارد. یعنی باید خوب مرد حتماً، نباید بد یا بی سلیقه مرد. از آن طرف موقعی که خود مرگ، واقعیت مرگ برایمان فرا میرسد، تا اینجا قبل از این قضیه مرگمان مورد بررسی قرار میگیرد ولی حالا زندگی مان مورد بررسی قرار میگیرد، حالا راستی راستی مردیم ولی زندگی مان مورد بررسی هست که چطور بود، در طایفه بازیگران چه قدمی برداشت، در خانه سینما یا خانه تئاتر چه کرد برای طایفه بازیگری، خودش چه کرد، آیا کارهایی که کرد همه آن خوب بود یا نه، هر چه که به دستش میدادند بازی میکرد و برایش فرقی هم نداشت. برای ما باید فرق داشته باشد، باید انتخاب کنیم تا موقع مردن زندگی مان بررسی خوبی داشته باشد. بهمن زرین پور، مرگش باعث شد که ما به زندگیش نگاه دقیق تری داشته باشیم حالا.
من اولین بار با بهمن در سال 49 یک نمایشنامه ای را همبازی بودم به اسم تئاتر فرنگی، سیروس ابراهیم زاده کارگردان و نویسنده آن کار بود و خودش هم بازی میکرد. من و بهمن با هم آنجا آشنا شدیم و خیلی هم آشنایی خوبی بود و از همبازی بودن با او خیلی لذت بردم و بعد دوتا کار هم در تلویزیون به عنوان بازیگر و به عنوان کارگردان و نویسنده در خدمتش بودم؛ آوای فاخته و عطر گل یاس. آنجا واقعاً خوب رهبری میکرد بازیگران را و بازی را خوب میشناخت، درام را خوب میشناخت، لحظه را خوب میشناخت، همه اینها را خیلی خوب بغل دست هم سوار میکرد و معنا میکرد همه را و من واقعاً لذت بردم از بازی کردن در خدمت بهمن زرین پور. هر چقدر الان فکر میکنم بگویم، من بلد نیستم حرف بزنم، ببخشید، همین جوری این ور و آن ور میروم، الان هر چقدر فکر میکنم گذشتهام را که در نظر میکنم میبینم بهمن یک دیوانه عاشق خیلی خوب بود، خیلی خوب بود، من خیلی را که می گویم دیگر همه معانی را از آن بگیرید، درجه یک بود. الان این بهانه را به دست من داد، چون میشناسمش و حس و حالش را می دانم که ما همه مان از صمیم قلب یک انرژی مثبت درجه یک برای داوود رشیدی بفرستیم که محکم از جایش بلند شود و به زندگیش مثل همیشه سرافرازانه ادامه دهد. زنده باد داوود رشیدی و یاد بهمن بخیر.
سپس کامران ملکی از رخشان بنی اعتماد دعوت کرد که در مورد بهمن زرین پور سخن بگوید .
رخشان بنی اعتماد کارگردان سینما:
خانم جعفر زاده عزیز خیلی حال بدی است. من خواهش کرده بودم که من را معاف کنند از صحبت کردن. نمیدانم وقتی که اسمش را گذاشتم تابستان خزان زده، وقتی که همین جور پشت سر هم عزیزان مان از دست میروند و چاره ای هم نیست، تاسفمان که طبیعی است، سخت است، همین جور نگاه کردن و دیدن و رفتنها را و نبودنها. دلم میخواهد از بهمن زرین پور بگویم، امروز خیلی سعی کردم، داشتم مرور میکردم دیدم حافظه بد جوری از دست رفته. دلم میخواست آن لحظههای خوبی که خوب تجربه دلنشینی من داشتم یکی از موفقترین فیلمهایم، زرد قناری که فیلمنامه آن متعلق به بهمن زرین پور بود و قبلاً هم خدمتتان گفتم چیزی که خیلی با ارزش بود تجربه آن برای من و فرید مصطفوی وقتی قرار شد فیلمنامه را تغییراتی رویش بدهیم آنقدر قشنگ بهمن زرین پور با همان شخصیت فوق العاده اش استقبال کرد بدون گرفت و گیر بدون مساله و نکته ای که یادم میآید به هر حال فیلمنامه زرد قناری شخصیتهای مختلفی داشت که بخش زیادش را خود بهمن نوشته بود و ما هم شخصیتهایی را اضافه کردیم. این چیزی را که جناب زنجانپور گفتند کاملاً درست است یعنی بهمن در نهایت آرام بودن در نهایت کاملاً بدون نمایشی بودن، بدونهای آی بودن بازیگر بسیار خوبی بود، کارگردان بسیار خوبی بود، در آن فیلمنامه تیپهای مختلفی یعنی مجموعه ای از شخصیتها و تیپهای مختلف کنار هم بودند و چیزی که یادم هست زمانی که یک جلسه ای با هم نشستیم و صحبت کردیم آنقدر آن بخشهایی که خودش نوشته بود واقعاً در ذهنش مجسم بود که بدون آنکه بخواهد وقتی داشت راجع به آن کاراکترها برای من حرف میزد، داشت واقعاً همهشان را بازی میکرد هر کدام به یک شکل و یادگاری که از بهمن در فیلم زرد قناری باقی ماند فکر میکنم به هر حال برای خیلی از آدمها یک خاطره به یاد ماندنی بود و حتی کسانی نشناخته بودنش با آن گریم و با آن نقشی که واقعیتش بیشتر از آن که من بخواهم خالق اون شخصیت باشم، خود بهمن زرین پور بود. دوستان گفتند و به هرحال خوب میشناختنش، ویژگی خاصش بودن، مستمر بودن و تداومی بود که در کارش با جدیت داشت.
آقای جوزانی در روز خاک سپاری بهمن اشاره کردند به فشارهایی که در این اواخر داشت بابت فیلمنامه هایی که قرار بود ساخته شود، تصویب شود و نمیشد. میخواهم موضوع را یک جوری ارتباطش بدهم با چیزی که الان در فضای مجازی زیاد گفته میشود که شماها الان وقتی همکارتان رفت آمدید، پس قبلاً چه کار میکردید، چرا قبلاً به فکر نبودید، خیلی از این جملهها، گرچه این فضای مجازی آنقدر بی حیا و بی وقار است که به نظر من نباید هیچ چیزش را به دل گرفت ولی واقعاً فکر میکردم که ما خودمان هر کداممان در این وانفسا در حال تقلاییم برای همدیگر چه کار میتوانیم بکنیم، چه کار میتوانیم بکنیم و نمیکنیم. آن چیزی که قرار هست که در واقع، مهمترین چیز که امنیت است در هر حیطه ای، امنیت شغلی به وجود میآورد ما نیستیم که به وجود میآوریم. من بهمن زرین پور را با جهان فکر میکنم مهمانی شام جشنواره فجر بود، بعد از مراسم و بعد از سالها دیدمش، یک گپ کوتاه چند دقیقه ای با هم زدیم ولی آنقدر شاد از دیدن بهمن شدیم، آنقدر دلنشین بود این دیدن. خوب واقعاً به یاد هم هستیم و ارزش کار همدیگر را هم میشناسیم، واقعاً این جوری نیست که این جور موقع ها به یاد هم بیفتیم، ولی چه بکنیم ، واقعاً چه بکنیم، نمیدانم، نمیدانم. به قول آقای مقصودی عزیز، حال همدیگر را بپرسیم، باشه این کار را هم میکنیم ولی دردمان بالاتر از این حرفهاست، درد مستهیل شدنمان بیشتر از این حرفهاست.
پیری برای همه هست، مرگ برای همه هست، ترس ندارد به نظر من ، اصلاً اینها مساله ای نیست. آن چیزی که دارد ما را زنده ولی به مرگ، این فشارهایی که بسیارش را نمیتوانیم به زبان بیاوریم، عادت کردیم صورت به سیلی سرخ کنیم، همه مان، رو دربایستی هم نداریم، ولی خودمان برای خودمان نمیدانم باید چه کنیم، به هر حال آدمهای این عرصه هم هستیم، چشم و دلمان هم به دست کسی نیست، ولی حق مان است، این که ما امنیت شغلی نداریم، این که ما بازنشستگی، بیمه بازنشستگی نداریم و خیلیهایمان هم نداریم و آنهایی هم که تازه داریم، چه جوری داریم، اینها چیزهایی است که نمیدانم خودمان برای همدیگر میتوانیم چه کار بکنیم، به هر حال این خانه سینما شاهد روزگاری است که بر همه ما رفته است، تلاش کردیم، کشمکش، ماندیم پایش. برای یک در واقع اهدافی که خیلی میدویم، مثل بقیه چیزها در این مملکت که خیلی باید بدویم، خیلی باید مرد و ذره ذره به دست آورد، این دیگر شرایط حال حاضرمان است به هر حال رفتنش خیلی خیلی سخت است، مینا جان عزیز، حتماً برای همه ما هست. بهمن زرین پور اگر ارتباط مداوم هم با او نداشتیم جز آن آدمهایی بود که عزیز بود، واقعاً عزیز بود، به دلیل شرافتش، به دلیل آرام بودنش، به دلیل احترامی که در کارش داشت، به هر دری نزد که هر جوری موقعیتی به دست بیاورد و این عزیز بودنش خیلی خیلی سخت میکند رفتنش را. یک جمله خیلی قشنگی آقای زنجانپور گفتند که اصلاً هیچ وقت فکر نکرده بودم، چقدر قشنگ بود، تا وقتی زنده ای بک چیزی داریم به اسم رزومه، یعنی مینویسیم در سال فلان، فلان کردیم، در سال فلان... واقعاً چیزی بیشتر از این ارزش ندارد ولی خیلی نکته قشنگی را گفتند، خیلی ارادت دارم آقای زنجانپور، وقتی آدم میرود این یک معنای دیگری پیدا میکند، به نظرم باید امشب برویم رزومههایمان را تا هنوز نرفتیم نگاه کنیم، خیلی حرف دارد در آن، خیلی این منحنی چگونه بودن مان را نشان میدهد و جور دیگری میشود دید دیگر، یعنی الان وقتی بهمن زرین پور میرود و آدم نگاه میکند به آن کارنامه کاریش، می گویم من خودم نگاه میکردم، این تداوم، ذره ذره ذره، کار ساده ای نیست در بازیگری ، در کارگردانی در فیلم نوشتن. روحش شاد که حتماً شاد است. برایتان آرزوی آرامش میکنم. با احترام زیاد.
پس از پخش کلیپی از آثار بهمن زرین پور ، کامران ملکی ، کمال تبریزی را به صحنه دعوت کرد .
کمال تبریزی کارگردان سینما و تلویزیون :
به همه تسلیت می گویم به خانم جعفرزاده و به خانواده محترم آقای زرین پور. من به واسطه یکی دوتا کاری که با ایشان انجام دادم و در دوتا کارم فکر میکنم بازی کردند یک رابطه نسبتاً نزدیک پیدا کردم، خوب من خیلی کوچک بودم که کارهای ایشان را از تلویزیون یا تئاترهایی که داشتند میدیدم آن دورانی که هنوز اصلاً وارد این عرصه نشده بودم و فکر میکنم اولین برخوردی که با ایشان داشتم، چیزی که در برخورد اول برایم تداعی کرد یک جور احترام بود، یعنی اینکه هر موقع آقای زرین پور میآمد با خودش یک احترامی را میآورد و در واقع این را به ما یاد میداد، من هر موقع باهاش روبرو میشدم در واقع احساس میکردم که این آدم در واقع یه جوری تجسم داشتن احترام و رعایت احترام به همدیگر است، چیزی که متاسفانه، متاسفانه امروز در جمع ما هنرمندان کم شده و خوب آن خیلی احساس عجیبی بود با توجه به اینکه به هر حال موقعی من وارد سینما شدم که ایشان خیلی جلوتر از من وارد سینما شده بود و با یک قاعده و عرفی که در جامعه هنری داشت شروع کرده بود، این را به من آموزش داد ، شاید واقعاً کم کسانی باشند که این حس را در آنها پیدا کنی، یکی حس احترام و واقعاً این حس را در من و گروهم ایجاد میکرد در رفتار و برخوردی که داشت و فکر میکنم من هر موقع به او فکر میکنم این حس احترام در من زنده میشود و نکته دوم ایشان فیلمنامه هایی را که مینوشت و گاها طرحهایی که داشت را با من در میان میگذاشت حالا یا تلفنی یا حضوری و وقتی که راجع به طرح و ایده با هم صحبت میکردیم.
یادم هست که یک دوره ای نگرانیاش را ابراز کرد بابت نسلی که دارد میآید و برایم یک مقدار از نوهاش صحبت کرد که چه رفتارهایی دارد و چه سؤالهایی می کندکه چه جوری من نمیتوانم پاسخش را بدهم به خاطر شرایطی که وجود دارد، فکر میکنم تا آخرین لحظه این همراه آقای زرین پور بود، به فکر نسل آینده بودن و اینکه آینده آدمها چه میشود یعنی اینکه ما چه وظیفه ای داریم برای اینکه بتوانیم برای نسل بعدیمان بتوانیم کاری بکنیم که بتوانیم آنها را حفظشان کنیم و از سرگشتگی نجاتشان بدهیم و بتوانیم به اندازه کافی برای سؤالهایی که تقریباً بی جواب هستند بتوانیم پاسخ پیدا کنیم. از این بابت آقای زرین پور برای من یک استثنا بود، در میان خیلی از کسانی که میشناختم و میشناسم و فکر میکنم که حضورش از این بابت ضایعه ای است که جامعه هنری این حس را از دست داده و جز معدود کسانی بود که این حالت را داشت. خیلی از کسانی که با ایشان کار میکردند فکر میکنم با من هم عقیدهام چون همیشه باعث بروز یک احترام و این نگرانی، نگرانی در مورد موقعیتهایی که در جامعه وجود داشت، حتی سوژههایی که با من مطرح میکردند شاهد این موضوع بودند، امیدوارم که شرایطی پیش بیاید که می دانم خیلی طرح داشت ایشان، خیلی فیلمنامه های نوشته شده و کار نشده داشت، امیدوارم بشود یک شرایطی پیش بیاید یکی از فیلمنامه هایشان یا تعداد زیادی یا همهشان یک روز در این کشور کار بشود. می دانم که یک فیلمنامه خیلی خوب دارند که با همدیگر مدت زیادی روی آن کار کردیم و آخرین جمله ای که من به ایشان گفتم، گفتم که فکر نمیکنم به ما اجازه بدهند که این فیلمنامه کار بشود، امیدوارم یک روزی یک شرایطی به وجود بیاید که بتوانیم فیلمنامه ایشان را کار کنیم.
صحبتهای فرهاد توحیدی (از دیگر فیلمنامه نویسان حاضر در جلسه ) پایان بخش مراسم بزرگداشت زنده یاد بهمن زرین پور بود .