سرویس سینمایی هنرآنلاین: "پریدن از ارتفاع کم" داستان زن جوانی را روایت می‌کند، که چهارماهه باردار است ولی جنین در داخل شکمش می‌میرد و او تصمیم می‌گیرد که در این‌باره به کسی چیزی نگوید.

فیلم سینمایی "پریدن از ارتفاع کم" ساخته حامد رجبی با بازی نگارجواهریان و رامبد جوان به تهیه‌کنندگی مجید برزگر و سعید آرمند این روزها در گروه هنر و تجربه در حال اکران است. فیلم از جایی شروع می‌شود که نهال (با بازی نگار جواهریان)، زن جوانی است که متوجه می‌شود، جنین 4 ماهه‌اش را از دست داده و حالا مجبور است، برای به خطر نیفتادن جان خود جنین را سقط کند. بیان این حادثه از زبان زن جوان و روبه رو شدن همسر و اطرافیان او با این مشکل قصه اصلی داستان را شکل می‌دهد.

نهال و بابک زوج جوانی هستند که زندگی موفقی دارند و قرار است پله‌های ترقی را با هم طی کنند، حال با حضور یک فرزند این موفقیت می‌تواند دو چندان شود. اما جنین مرده است و تاب این درد برای مادر جوان سخت است. مادری که پیش از این با افسردگی دست و پنجه نرم کرده است و حالا بر سر دوراهی گفتن یا تحمل کردن و یافتن راه چاره‌ای برای بیان این معضل با اطرافیان او را دچار تزلزل کرده و خانواده گمان می‌کنند که او دوباره به دوران اوج بیماری خود برگشته است. بنابراین بابک و خانواده نهال در صدد هستند تا به هر طریقی که شده، اجازه ندهند نهال با وجود فرزندی که در درون وجودش درحال رشد کردن است به روزهای افسردگی باز گردد، اما همه غافل از این هستند که مشکل زن جوان چیز دیگری است. عدم بیان واقعیت و ملاحظه بیش از اندازه او، برای عدم ناراحتی دیگران، به حدی است که به خود آسیب می‌زند. نهال در این فیلم نه قهرمان است نه ضد قهرمان. گرچه برخی از پرسش‌ها و رفتارش خارج از عرف و عادت‌های عمومی جامعه امروز ایران است و بسیاری از درون مایه‌گی‌های روزمره را به چالش می‌کشد، اما با توجه به فضای داستان نمی‌توان او را قهرمانی شورشی دانست، چرا که نهال با وجود آنکه در برخورد با آدم‌های درون جامعه سوالات متفاوتی را مطرح می‌کند و برخوردهای متفاوتی دارد، اما خواهان تغییر اجتماع نیست.

حامد رجبی کارگردان جوانی است که تازه اولین قدم‌های خود را در سینمای ایران برداشته است و "پریدن از ارتفاع کم" اولین فیلم بلند این کارگردان است که با حضور دو بازیگر باسابقه یعنی نگار جواهریان و رامبد جوان توانسته گیشه خوبی را در گروه هنر و تجربه از آن خود کند و به طور قطع می‌توان گفت نقطه اتکای این فیلم نیز بر حضور بازیگران آن است.

از سوی دیگر حضور این فیلم در شصت و پنجمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم برلین و دریافت جایزه فیپرشی (فدراسیون بین‌المللی منتقدان فیلم) از بخش پانوراما و همچنین نامزدی دریافت جایزه بهترین فیلم اول در این دوره از جشنواره نوید فیلمی خوش ساخت را می‌دهد که باید حتما آن را دید چرا که حضور بازیگران و عوامل تولید حرفه‌ای و دریافت جوایز برون مرزی نشان از یک اتفاق خوب دارد.

به‌طور قطع می‌توان گفت در این فیلم عوامل به طور کامل در اختیار کارگردان هستند تا آنچه را که او می‌خواهد بدست آورد. این نکته در بازی بازیگران به خوبی دیده می‌شود، چرا که آنها اجازه داده‌اند تا کارگردان از آن‌ها بازی را که می‌خواهد بگیرد، به‌طور مثال این را می‌توان در سکوت‌های طولانی نهال و چهره‌‌ او که فاقد هرگونه حرکت است دید، که به‌طرز قابل قبولی وضعیت یک بیمار افسرده را به مخاطب نشان می‌دهد.

انتهای پیام/