به گزارش سرویس سینما هنرآنلاین/ عصر نیمه اردیبهشت ماه، نازنین فراهانی بازیگر و نویسنده سینمای ایران به هنرآنلاین آمد و در خصوص حضورش در فیلم‌های ˝خانه پدری˝ و ˝مهمونی کامی˝ به گفت و گو نشستیم. نازنین فراهانی بازیگری است که سال‌های زیادی در سینمای ایران به فعالیت پرداخته است اما گزیده کاری او باعث شده که این بازیگر همانند سایر چهره‌های سینمایی آنقدر شناخته شده نباشد، اما فراهانی کار بازیگری اش را با حضور در فیلم ˝زیر پوست شهر˝ به کارگردانی رخشان بنی اعتماد آغاز کرد . . . متن گفت و گو با نازنین فراهانی به شرح زیر است :

شما اولین حضور جدی‌تان در سینما با فیلم "زیر پوست شهر" به کارگردانی رخشان بنی اعتماد آغاز شد، چه سیر تکاملی را در عرصه بازیگری تا به امروز طی کردید ؟ از "نازنین فراهانی" زیر پوشت شهر تا بازیگری که الان مقابل من نشسته چه تفاوت‌هایی وجود داشته است . . ؟

این پروسه خیلی سخت به من گذشت، من ایده آلیست وارد سینما شدم و همیشه می‌خواستم که با آدم‌های خاص کار کنم و در فیلم‌های متفاوت به ایفای نقش بپردازم. به همین علت خیلی گزیده کارهایم را انتخاب می‌کردم . با وسواس خاصی فیلمنامه‌ها را می‌خواندم و مورد بررسی قرار می‌دادم. مطلقا به سراغ تلویزیون نرفتم و چندتا سریالی که به من پیشنهاد شد را رد کردم. همیشه دلم می‌خواست در یک پروژه سینمایی خاص و متفاوت با کارگردانی خوب، همکاری داشته باشم . از یک جایی به این نتیجه رسیدم که چه قدر فیلم خوب در سینمای ایران ساخته می‌شود و از این تعداد چند فیلم به من پیشنهاد خواهد شد. خیلی دیر به این نتیجه رسیدم و من یک مسیر بر عکس را برای خود انتخاب کردم. معمولا در سینمای ایران بازیگر اول دیده می‌شود و بعد انتخاب می‌کند اما من بر عکس عمل کردم و خواستم اول انتخاب کنم و بعد به سراغ دیده شدن بروم. از این شرایط ناراضی نیستم، در همین مدت هم با کارگردان‌های بسیار خوبی کار کردم اما همین اتفاق باعث شد که من کم کار باشم. تمام تجربه‌ها برای من چیزی را به ارمغان آورد که الان وقتی به کارنامه خود نگاه می‌کنم و به نقش‌هایی که بازی کردم فکر می‌کنم با خودم می‌گویم اگر این این نقش در شرایط امروزی به من پیشنهاد می‌شد من طور دیگری آن را بازی می‌کردم. وقتی سن آدم بالاتر می‌رود تجربه‌هایش بیشتر می‌شود در زمینه بازیگری هم این مساله به شدت نمود دارد.

در همین حال و هوای گزیده کاری با کارگردان‌های به نامی همانند "کیانوش عیاری"، "فرزاد موتمن"، "رخشان بنی اعتماد"، "ایرج کریمی" . . . کار کردید ، کمتر بازیگری برایش پیش می‌آید با این نام‌ها کار کند. این موقعیت نازنین فراهانی را چه طور ارزیابی می کنید . . ؟

اولین باری که رفتم جلوی دوربین بنی اعتماد، استرس زیادی داشتم. با این که نقش کوتاهی بود اما استرس زیادی داشتم تا جایی که می‌خواستم از سر صحنه برگردم. وقتی جلوی دوربین بنی‌اعتماد قرار گرفتم، تبدیل شدم به همون کاراکتری که ایشان می‌خواست. خاطرم نیست که بنی اعتماد چی کار می‌کردند، اما وقتی مقابل دوربینن او قرار گرفتم استرس‌ها از بین رفت و شدم همان بازیگری که او می‌خواهد. هریک از این کارگردانان شیوه خودشان را دارند. یکی از خوشبختی‌های من در عرصه بازیگری حضور در فیلم کیانوش عیاری بود. سبک کارهای او به گونه‌ای است که بازیگرانش باید نقش را جلوی دوربین زندگی کنند و این مِتُد مورد علاقه من است. همیشه دوست داشتم وقتی بازی می‌کنم نقش را زندگی کنم، مصنوعی نباشد این جنس بازی به سبک سینمای عیاری نزدیک است. من قبل از این که با ایشان همکاری کنم شنیدم که می‌گفتند کار کردن با آقای عیاری بسیار سخت است اما من مشکلی به او نداشتم، چون سعی کردم تا ببینم که او دقیقا چه می‌خواهد و همان را پیاده کنم. سخت است اما برای من بسیار لذت بخش بود. دقیقا حس می‌کردم کارگردانی را پیدا کردم که متوجه این امر هست که بازیگر باید نقش را زندگی کند به همین دلیل در تعریف بازیگری هیچ مشکلی با هم نداشتیم. حضور در فیلم عیاری مهر تاییدی بود بر آن چه برای خودم در طول این سال‌ها متصور شده بودم و به این نتیجه رسیدم که تئوری من در خصوص بازیگری بیهوده نبوده است و مسیر درستی را طی کردم. با فرزاد موتمن هم که کار کردم راضی بودم، چون او یک بازی مینیمال را می‌پسندند و من سعی کردم بازی که مطلوب او در مقام کارگردان بود را از خود ارائه کنم. با جوان‌های امروزی هم که کار کردم متوجه شدم این‌ها سینما را به خوبی می‌شناسند، شاید به این دلیل است که این‌ها فیلم زیاد می‌بینند. تجربه با آن‌ها هم بسیار مطلوب بود. من در دو فیلم اولی‌ها که بازی کردم چیزهایی را از این جوانان آموختم.

برگردیم سراغ "خانه پدری"، فیلمی که اگر در زمان خودش اکران می‌شد یکی از فیلم‌های مهم سینمای ایران خواهد شد. اگر این فیلم دیده می‌شد شرایط به گونه دیگر رقم می‌خورد . . . نظر شخص شما در خصوص این فیلم چیست . . . ؟

"خانه پدری" را هنوز مردم ندیدند. من واقعا نمی‌فهمم که چرا این فیلم سال‌ها در محاق توقیف بوده است؟ فیلمی که در مورد بخشی از تاریخ ایران است و تبعات یک واقعه تلخ که زمانی جزیی از فرهنگ ایران بوده است را به تصویر می‌کشد. فرهنگ غلطی که هنوز در برخی از شهرها رایج است، تفکری که مرد را صاحب زن می‌داند. فیلم بیانگر خشونتی است که در جامعه ما وجود دارد و این جنس خشونت کم نیست. من فکر نمی‌کنم با سرپوش گذاشتن و بگیر و ببند و توقیف نمی‌توانیم کاری از پیش ببریم. مردم روزانه این واقعیت‌ها را در سطح شهر و اجتماع خود می‌بینند. نمی‌توانیم در سینما آن را سانسور کنیم اما در واقعیت این مسائل وجود داشته باشد. آقای عیاری این قصه را به خوبی روایت کرده است و من فکر می‌کنم اگر از هفتاد میلیون جمعیت ایران، 50 نفر تحت تاثیر این فیلم قرار بگیرند، آقای عیاری رسالت خود را انجام داده، ما در قبال این فیلم مسئول هستیم و موظف‌ایم که این فیلم را اکران کنیم. این فیلم را باید دید. دلم می خواهد به کسانی که نمی‌گذارند این فیلم اکران شود بگویم جلوگیری از اکران "خانه پدری" مسئولیت بزرگی را بر روی دوش شما گذاشته است و روزی باید پاسخ‌گو باشید. اگر هر جوانی که در شهرستان‌ها تحت تاثیر این فرهنگ غلط نابود شود، کسانی مقصر خواهند بود که نگذاشتند این فیلم اکران شود. محروم کردن مردم از دیدن این فیلم مسئولیت بزرگی است.

در خصوص نقش مادر در فیلم "خانه پدری" بگویید . . ؟

زمانی که برای حضور در این پروژه با من تماس گرفتند، من بی‌درنگ چون نام عیاری در میان بود برای مذاکره رفتم و گفتند که این نقش در دو مقطع سنی است. خیلی از بازیگران چنین نقش‌هایی را قبول نمی‌کنند. چون فیلم عیاری بود هر نقشی را که به من می دادند، قبول می‌کردم. برای عیاری کار کردن خیلی تجربه گران‌های بهایی بود.

جدای از این بحث‌ها، تحصیلات شما در حوزه روزنامه نگاری بوده است، چی شد که به سمت بازیگری آمدید . . ؟

من خیلی آرمان روزنامه‌نگاری نداشتم بیشتر دلم می‌خواست نویسنده باشم. اولین قصه‌ای که نوشتم در سن 15 سالگی بود. بازیگری ، سینما و نویسندگی را خیلی دوست داشتم و از همان ابتدا پیشنهادهای زیادی را در عرصه بازیگری به من ارائه شد اما شرایط خانوادگی من به گونه‌ای بود که نمی‌توانستم وارد عرصه بازیگری شوم و تنها راهی که می‌ماند این بود که به سراغ روزنامه‌نگاری بروم، در این رشته شرکت کردم و مدرک خود را در این حوزه گرفتم. در آن زمان هم در حوزه هنر و اجتماعی فعالیت می‌کردم و هیچ‌گاه به سمت فعالیت‌های سیاسی در حوزه روزنامه‌نگاری نرفتم. اما دیدم که روزنامه‌نگاری آن چیزی نیست که من از نویسندگی می‌خواهم و قلم نویسندگی را خشک می‌کند. سال‌ها بعد وقتی شرایط بازیگری برام فراهم شد وارد این عرصه شدم.

همین سوال باعث شد که بریم به سراغ بحث نویسندگی و فیلم بحث بر انگیز "مهمونی کامی"، طرح این فیلم برای شما بود و به عنوان یکی از بازیگران اصلی در این فیلم به ایفای نقش پرداختید کمی در مورد این فیلم بگویید . . . ؟

من یک فیلمنامه داشتم با همین عنوان، زمانی که علی احمدزاده این فیلمنامه را خواند، به من گفت که می‌خواهد آن را بازنویسی کند. وقتی فیلمنامه را به او دادم و "مهمونی کامی" بازنویسی مجدد شد، عملا یک طرح یک صفحه‌ای از من باقی مانده بود. تعصبم را بر روی فیلمنامه خود کنار گذاشتم و خواستم که این فیلمنامه را کار کنند. "مهمونی کامی" کار خیلی خوبی بود و یک فیلم لو باجت و جمع جور از کار در آمد. من فکر می‌کنم این فیلم هم همانند "خانه پدری" فیلمی است که حرف‌های زیادی برای گفتن دارد و واقعیتی از نسل امروز را نشان می‌دهد. البته که نوع نگاه این فیلم با "خانه پدری" متفاوت است، اصلا قصد مقایسه ندارم، اما معتقدم این فیلم هم برشی از زندگی امروز همین مردم در جامعه ما است. "مهمونی کامی" درباره عده‌ای جوان است که در وهله اول هر کس نگاه کند با خود می‌گوئید این‌ها ی مشت جوان سرخوش هستند اما در لایه‌های زیرین عده‌ای جوان را می‌بینیم که دچار افسردگی هستند و عملا در زندگی خود به پوچی رسیدند. این فیلم هم به سر نوشت "خانه پدری" دچار شد و مساله‌ای که مطرح می‌شود این است که چرا نباید این فیلم را نشان دهیم؟. این اواخر به این فیلم مجوز توزیع در شبکه نمایش خانگی را دادند اما زمانی که برخی از خبرگزاری‌ها به این مساله اعتراض کردند، مدیر شبکه نمایش خانگی این مساله را تکذیب کردند که اصلا به این فیلم مجوز ندادند. من می‌خواهم بگویم ، بد نیست که یک کم پای حرف‌هایمان باشیم و حمایت کنیم از این بچه‌ها و فیلمسازان جوان و از ترس یک خبرگزاری و سایت زیر حرف‌هایی که گفتیم، نزنیم.

تحلیل شما نسبت بازیگری در سینمای ایران چیست . . .؟ آیا بازیگری در ایران تعریف درست و استانداردی دارد؟

من وقتی فیلم‌های خارجی را می‌بینم، با خودم می‌گویم این‌ها کجا هستند و ما کجاییم؟ من نمی‌دانم ما چه مشکلی در سینمای ایران داریم که با این استاندارد جهانی فاصله داریم؟ مشکل از فیلمنامه‌های ما است ، مشکل از ساختار پیچیده سینمای ایران است؟ فیلمنامه‌های ما غیر از زندگی واقعی است. زن و شوهرهای ما در فیلم‌ها خیلی غیر واقعی هستند من در سینما با مردم که فیلم می‌بینیم، متوجه شدم که در حساس‌ترین صحنه‌های عاطفی و درام فیلم، تماشاچی به اَکت آن بازیگر می‌خندد. دوربین که روشن می‌شود از زندگی کردن خارج می‌شویم و شروع می‌کنیم به بازی کردن. اصلا مقوله بازیگری در ایران مطابق با استانداردهای جهانی نیست.

در سینمای جهان تحت تاثیر چه بازیگری هستند ؟

مریل استریپ را بی‌اندازه دوست دارم و بازی‌اش را به شدت می‌پسندم.

شما این روزها در حوزه فیلمنامه‌نویسی هم فعالیت‌هایی دارید، دوست دارید مردم کدام نازنین فراهانی را بشناسند، بازیگر یا نویسنده ؟؟

بازی را بیشتر دوست دارم. مقوله نویسندگی را در حوزه نگارش کتاب می‌پسندم، دغدغه‌ام فیلمنامه نویسندگی مطلق نیست، این دو مقوله مکمل هم هستند و از یکدیگر جدا نیستند.

در خصوص کار سیروس الوند "این سیب هم برای تو" توضیح دهید ؟

فیلمنامه تجاری داشتم که آقای نشاط این فیلمنامه را پسندیدند، صحبت‌های اولیه‌ای مبنی بر کارگردانی سیروس الوند به میان آمد زمانی که ایشان این فیلمنامه را خواندند، تصمیم گرفتند که از فیلتر خود عبور دهند و بازنویسی کنند، با الوند فیلمنامه را بازنویسی کردیم و پروانه ساخت این فیلم هم صادر شده است.

حرف آخر . . . ؟؟

مسیر سینمای ایران به سمت بدی می‌رود، مهم نیست تو بازیگری خوب یا بدی هستی و کارت را چه طور ارائه می‌کنید. سرمایه‌هایی به سینما وارد شده است که معلوم نیست از کجا تامین می‌شوند. یک عده بازیگر به طور بی رویه و بدون هیچ دانش و آگاهی به سینمای وارد می‌شوند و این زنگ خطر بزرگی برای سینمای ایران است.

انتهای پیام/

سام بهشتی