جهانگیر الماسی، بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون، در گفتگو با هنرآنلاین ضمن اظهار موافقت و هم رای بودن با نظر بازیگرانی که در روزهای اخیر نسبت به کیفیت پایین فیلمنامه‌ها، گلایه‌هایی را مطرح کردند، گفت: فیلمنامه، یک تکنیک و چگونگی پرداختن به یک موضوع از طریق مدیوم سینما و تلویزیون است، در حالی که آنچه ما را امروز اذیت می‌کند، اندیشه محبوس در این فیلمنامه‌ها است که نیازمند بررسی و موشکافی جدی دارد.

وی با اشاره به روندی که فیلمنامه‌نویسی در کشور به این سمت و سو کشانده است، افزود: متاسفانه در دهه هفتاد با طرح مسئله قصه‌گویی در سینمای ایران، فراموش شد که موضوع فیلم‌سازی فقط قصه گفتن نیست، فقط کسب درآمد نیست، بلکه موضوع جستجو کردن، کنکاش کردن، تجربه کردن و در نوردیدن دنیای تصویر، تخیل و اندیشه برای رسیدن به یک مدینه فاضله است.

بازیگر فیلم "نار و نی" با بیان اینکه نباید بجای پرداختن به محتوای و تاثیرگذاری آثار، به ظاهر قضایا نگاه کرد، افزود: در این‌باره بهترین مثالی که می‌توان زد قیام امام حسین(ع) است. هر چند که قرن‌هاست عده‌ای نمی‌خواهند بگذارند که انسان‌ها متوجه علت اصلی قیام امام حسین(ع) شوند؛ اما چون ذات این قیام زنده نگه داشتن بیرق مسلمین بوده، پس مواجه با آن ذات الهی و نورانی، حتی در سطحی‌ترین شکل ممکن، تغییرات درونی جدی را موجب می‌شود.

این بازیگر باسابقه اضافه کرد: هر انسانی باید درک معنوی، موضع فرهنگی و فهم هنری‌اش در اثر یک اثر هنری تغییر کند و تاثیرگذاری در سینما هم به این صورت نیست که مستقیما و از طریق گفتن یک شعار در ابتدا و یا انتهای یک فیلم صورت بگیرد، بلکه نیازمند مراجعه به بنیان‌های اصیل و غنی فرهنگی است.

وی تصریح کرد: نویسندگان ما باید متوجه باشند که این ظاهر حوادث و رویدادها نیست که در انسان تاثیر می‌گذارد بلکه این معناست که اثرگذار است، آنها می‌توانستند و البته هنوز هم می‌توانند با تکیه به فرهنگ غنی خودمان از حافظ گرفته تا نظامی، از سهرودی گفته تا بوعلی سینا و در پناه سایه و اندیشه خاندان اهل بیت(ع)، این سمت و سو و جهت را به راه درست تغییر دهند.

بازیگر سریال "پس از باران" دو عامل "گرایش سرمایه‌سالاری" و "الگوبرداری از سینمای دهه30، 40و50 آمریکا" را مهمترین علل رویکرد فیلمنامه‌نویسان ما به سوژه‌هایی که امروز در سینما و تلویزیون می‌بینیم برشمرده و اضافه کرد: البته این قابل انکار نیست که سینما محصول دوره تاریخی مدرنیته است اما استفاده از تکنولوژی آن هم برحسب توصیه‌های سازندگان آن، سبب می‌شود که به این ترتیب که امروزه شاهدیم به کج راهه بیافتیم.

الماسی در پایان درباره اینکه چه راهکاری به افزایش کیفیت کلی سینما منجر می‌شود، گفت: ما می‌بایست در پناه قانون، به جذب این همه نیروهای تحصیل کرده بپردازیم و سینمای ما باید از این همه بی‌حساب و کتاب بودن فاصله بگیرید. همچنین باید انگیزها دوباره تعریف و علت مشارکت در حوزه سینما باید مشخص شود، چنانچه این انگیزه‌ها را اصلاح کنیم آنوقت شاهد اتفاقات مثبتی در سینما خواهیم بود.