سرویس موسیقی هنرآنلاین: سامان احتشامی، نوازنده پیانو و آهنگساز یروزهای شلوغی را پشت سر می‌گذارد. این نوازنده پیانو که چند اثر موسیقایی در دست انتشار دارد و این آثار به زودی روانه بازار موسیقی می‌شود. در تجربه‌ای تازه با محمد رحمانیان کارگردان باسابقه تئاتر، موسیقی - نمایش "سینماهای من" را در پردیس سینمایی چارسو به روی صحنه می‌برند. این نمایشکه از سوم تا 13 خرداد هر شب در دوسانس اجرای می‌شود بهانه‌ای شد تا با این هنرمند گفت و گویی داشته باشیم که در ادامه می‌خوانید:

دوباره با محمد رحمانیان یک تجربه نمایشی خواهید داشت؟

بله، موسیقی - نمایش "سینماهای من" به نویسندگی و کارگردانی محمد رحمانیان از سوم تا 13 خرداد به مدت 10 شب و هر شب دوسانس 19 و 21 در پردیس سینمایی چارسو با حضور بازیگرانی همچون علی عمرانی، اشکان خطیبی، بهنوش طباطبایی، معصومه رحمانی، احسان کرمی، هانا کامکار و.... به روی صحنه خواهد رفت. البته این نمایش که در پردیس سینمایی چارسو اجر می‌شود و خیلی‌ها آن را با سالن چارسو تئاتر شهر اشتباه می‌گیرند ولی این سالن واقع در زیر پل حافظ در خیابان جمهوری است.

همکاری شما در این نمایش چگونه است؟

موسیقی این نمایش به عهده من است که به صورت زنده اجرا می‌شود. در این نمایش فقط از ساز پیانو استفاده می‌شود و هیچ خواننده‌ای حضور ندارد. موسیقی این نمایش از یک سری ایده فیکس از موسیقی فیلم‌های معروف دنیا و موسیقی معروف فیلم‌های ایران است که توسط محمد رحمانیان طراحی شده است. در این نمایش 21 تکه موسیقی اجرا می‌کنیم که هیچ دخل و تصرفی در این موسیقی‌ها نشده است. ساختار موسیقی این اثر با نمایش‌های قبلی بسیار متفاوت است زیرا قرار شده من به طور همزمان با بازیگران به اجرای برنامه بپردازم. هدف این برنامه این است که خاطرات سینمای ایران به دید تماشاچیان برسد به عنوان مثال آتش گرفتن سینما رکس آبادان و... که دلمان می‌خواهد این خاطرات فرهنگی را به دید مخاطبان برسانیم. من مطمئن هستم که این نمایش علاوه بر جذابیت برای جوانان، برای مخاطبان بالای 50 سال بسیار نوستالژی است و مورد توجه مخاطبان قرار می‌گیرد.

در عرصه موسیقی فعالیت انفرادی نداشتید؟

به طور کلی هنر موسیقی هزینه‌بردار است؛ یعنی اینکه یک هنرمند برای انتشار یک اثر موسیقایی و یا برگزاری یک کنسرت باید هزینه زیادی بپردازد در نتیجه موسیقی‌دان‌ها به جای سود در بیشتر مواقع دچار ضرر و زیان می‌شوند. اگر هنرمندی بخواهد یک قطعه را با یک ارکستر و با 20 ساز اجرا و ضبط کند باید 20 میلیون هزینه کند و با توجه به بازار نشر موسیقی که در وضعیت نامناسبی قرار دارد این مسئله مقرون به صرفه نیست؛ زیرا مخاطبان اصلا سی دی اورجینال تهیه نمی‌کنند بلکه موسیقی مورد نظر خود را کپی می‌کنند. متاسفانه فرهنگ شنیداری مخاطبان پایین آمده است و مردم دوست دارند موسیقی ارزان گوش کنند. این در حالی است که موسیقی باید دیده و شنیده شود. امروز ما بسیاری از جوانان را می‌بینیم که فرق فلوت و نی یا تار و سه‌تار را نمی‌دادند زیرا مردم با سازهای ایرانی آشنا نیستند.

بسیاری معتقدند که بیشتر جوانان به سمت سازهای پیانو و گیتار گرایش دارند، دلیل این موضوع چیست؟

اول به خاطر این است که صدای این سازها به سرعت در می‌آید و خیلی از هنرجویان سازهای ویولن، درامز، کنترباس، کمانچه و... را نمی‌توانند به راحتی بنوازند در نتیجه ترجیح می‌دهند از این سازها استفاده کنند. این در حالی است که مردم باید با انوع سازها آشنا شوند و این موضوع فرهنگ‌سازی شود. موضوه دیگری که باعث گرایش جوانان به این سازها می‌شود این است که در بسیاری از سریال‌ها ساز پیانو و گیتار نشان داده می‌شود به همین دلیل جوانان به این سازها علاقه‌مند می‌شوند. همچنین هنرجویان بعد از شش ماه می‌توانند با این سازها قطعات مورد نظر خود را بنوازند. من در این چند سال 50 معلم پیانو به جامعه معرفی کردم.

اینگونه از گفته‌های شما استنباط می‌شود که معتقد هستید دیدن ساز می‌تواند باعث ترویج بیشتر فرهنگ‌ موسیقایی شود.

بله همین‌طور است. برای همین معتقدم که فرهنگسراها که در سطح گسترده‌تری با مردم در ارتباط هستند باید کمک کنند و هر هفته سالن‌ها را در اختیار هنرمندان جوان قرار دهند و بهتر است در طول یک سال چندین جشنواره موسیقی برگزار کنیم تا مردم بیشتر با موسیقی آشنا شوند. همچنین در مدارس موسیقی آموزش دهند زیرا در کشور ما بسیاری از افراد تحصیل کرده در هر رشته‌ای با موسیقی و انوع سازها آشنا نیستند و این به ضرر فرهنگ و هنر است. از دهه‌ی 70 اولین مجوز آموزشگاه‌های موسیقی داده شد که نوازنده‌های بسیاری پرورش یافتند. ما الان می‌توانیم بیش از 5 ارکستر سمفونیک اساسی در کشورمان راه‌اندازی کنیم چون نوازنده خوب زیاد داریم. من از سن 16 سالگی تدریس می‌کنم و بیش از 15 سال است که پیانو درس می‌دهم ولی پیانیست‌ها شغلی ندارند و همه در زمینه موسیقی بی‌کار هستند و فضای مناسبی برای آنها وجود ندارد.

پس چرا هنوز این همه آموزشگاه موسیقی مشغول فعالیت هستند؟

از سال 1304 نت وارد مملکت ما شد و معلم‌ها موسیقی را با حساب و کتاب به هنرجویان منتقل کردند و از آن زمان که صنعت ساز سازی به وجود آمد هر مکتب استادی داشته که هنرجویان نزد او آموزش می‌دیدند. اما در حال حاضر تعداد اساتید در هر حوزه‌ای بسیار زیاد شده است در نتیجه تعداد آموزشگاه‌ها هم بیشتر شده است. البته علاقمندان به موسیقی نیز زیادتر شده‌اند. در همین زمینه باید یادآور شوم که بسیاری از آموزشگاه‌ها امروزه با مجوز فعالیت می‌کند و اما هستند آموزشگاه‌هایی که مجوز ندارند، پس مردم به این موضع توجه داشته باشند که به آنه‌ها مراجعه نکنند. والدین هم باید دقت بیشتری داشته باشند و در مورد آموزشگاه‌ها تحقیق کنند. البته اخذ مجوز برای آموزشگاه خیلی سخت است و به راحتی مجوز نمی‌دهند به همین دلیل بسیاری از اساتید به صورت خصوصی تدریس می‌کنند.

فکر نمی‌کنید این نبود گردش اقتصادی موسیقی هنرجویان را دلزده می‌کند؟

به نظرم ما اصلا اقتصاد موسیقی نداریم و ما راجع به چیزی که نداریم بهتر است صحبت نکنیم. امروزه بیشتر هنرمندان موسیقی از راه تدریس زندگی می‌کنند و به نظرم هرکس می‌گوید از راه موسیقی درآمد دارم کذب می‌گوید. البته همه موسیقی‌دان‌ها این روزها امید به آینده دارند و امیدواریم روزی فرا رسد که موسیقی به دوران طلایی خود باز گردد.

انتهای پیام/

غزاله سعادتی