سرویس معماری هنرآنلاین: استاد فرهنگ شریف از هنرمندان برجسته و صاحب سبک تار در موسیقی سنتی ایران از چهار سالگی تحت تاثیر نوازندگی عبدالحسین خان شهنازی با موسیقی آشنا شد و بعدها نزد علی اکبر شهنازی و مرتضی نی داوود تار نوازی آموخت. اما سبک نوازندگی وی شباهتی به استادانش ندارد و شیوهای منحصر به فرد است که وی را یکی از تک نوازان و بداهه نوازان سرشناس موسیقی سنتی کرده است. استاد فرهنگ شریف این روزها در وضع جسمی چندان مناسبی نیست و نیازمند مراقبت بیشتر است. با این حال تلاش میکند باز هم به نوازندگی خود ادامه بدهد و هنوز با امید و انرژی به موسیقی میپردازد. با وی به مناسبت سالروز 84 سالگی اش در فروردین ماه گفتگوی کوتاهی کردیم که میخوانید.
چطور شد به موسیقی گرایش پیدا کردید؟
موسیقی در خانواده ما موروثی بود. پدرم هم نوازندگی میکرد. من یک زمانی در ده سالگی در رادیو ایران صبحها برنامه زنده اجرا میکردم. آن موقع اصلا کسی نبود که بهش اجازه سولو زدن بدهند. در کنار ما موزیسینهای خوبی بودند. در دانشگاه هم رشته مهندسی آرشیتکت قبول شدم. به پدرم گفتم من دانشگاه قبول شدهام علاقه به موسیقی هم دارم گفت مهندس خیلی زیاد است اما موزیستین خوب خیلی کم است برو برای موسیقی و همین شد که من رفتم به دنبال موسیقی. در آن زمان وقتی که من سولو زدم، زنده پخش میشد و ساز زنده زدن مثل الان نبود که نوار پخش بشود و اگر جایی خراب شد قطع کنند و بگویند درست بزن. پس پدرم درست فکر کرده بود.
تحت تاثیر چه کسی نوازندگی را شروع کردید و کدام موزیسین را میپسندید؟
یک استادی داشتم عبدالحسین شهنازی که شاگرد نداشت. ایشان با پدرم خیلی دوست بود. ما در شهر ری بودیم. شهنازی که میآمد منزل ما و ساز میزد، من به ساز او علاقهمند شدم. چیزهایی که به من کمک کرد یکی این بود که من تمام موسیقیهایی را که از اساتید مختلف گوش میکردم توی مغزم میماند و حفظ میشدم. وقتی رفتم کلاس استاد علی اکبر شهنازی دیدم چیزهایی را که پدرم زده بود از حفظ شدهام. این بود که من به سبک ایشان علاقمند شدم. من و استاد عبادی سبکمان یک جور بود چون استادمان علی اکبر شهنازی بود که او پسر خواهر عبدالحسین شهنازی برادر میرزا عبدلله بود. این است که ایشان در آن موقع کمک کردند. غیر از این من موسیقیهای دیگر را هم حفظ میشدم و این شد که صاحب سبک شدم. سبک کارم هنوز هم هست و جزو سبکهای ماندگار شده که تمام نوازندههای امروزی که میخواهند ساز بزنند این سبک را میزنند.
به آنچه در این راه آرزویش را داشتید رسیدید؟
بله بله رسیدم و خیلی هم از این بابت خوشحال هستم که توانستم یک کاری در موسیقی انجام بدهم که ماندگار بشود.
الان چه آرزویی دارید؟
صد در صد آرزویم این است که جوانهای ما موسیقی خودشان را بزنند. برای اینکه موسیقی ما خیلی غنی است به خصوص در زمینه ربع پردههایی که در موسیقی غربی وجود ندارد.
هنوز هم موسیقی گوش میدهید؟
بله! حتی تمرین هم میکنم. هر روز نوازندگی میکنم.
از توانایی دستانتان کم نشده این روزها؟
نه آن طور.
کار جدیدی در دست ندارید؟
در حال نگارش کتاب زندگینامه خود تحت عنوان "خاطرات استاد" به همراه دو آلبوم تازه و منحصربفرد در موسیقی ایرانی هستم. این آلبوم نتیجه چندین سال کار و تحقیق است که یک مرتبه به این فکر افتادم که چنین کاری را با ابتکاری که در آن به وجود آوردم، منتشر کنم. سپس دو قطعه آن را روی سایتهای اینترنتی قرار دادم که در مدت زمان کوتاه با استقبال فراوانی مواجه شد به همین خاطر تصمیم گرفتم که به صورت آلبوم این قطعات را منتشر کنم. در این آثار از ابتکاراتی استفاده شده که در موسیقی ما کاملا بیسابقه است، من کوکهای مخصوص را کشف و قطعاتی که پرده آن در پرده ساز تار نیست ارائه کردم که اینها جزو ابتکارات شخصی من است که تا به امروز در جایی شنیده نشده است.
این آلبوم چه نام دارد و چه زمانی منتشر میشود؟
عنوان آلبوم هنوز مشخص نیست و تا چند روز دیگر توسط اسپانسر اعلام خواهد شد، برای انتشار اثر هم با شرکت "آوای باربد" به توافق رسیدهایم و حداکثر در اردیبهشت ماه منتشر خواهد کرد. البته در کل عادت دارم هر سال تنها دو سیدی منتشر کنم که برای امسال این اولین آن خواهد بود.
کتابی که در حال نگارش آن هستید در چه مرحلهای است؟
نگارش این کتاب به پایان رسیده است. این کتاب زندگینامه من حاوی خاطراتم در این سالها با مضمونی طنزگونه است که حداکثر تا تابستان امسال با نام "خاطرات استاد" منتشر میشود.
اصل حالتان خوب است؟
بله خوبم. یک خانمی دارم که مراقب من است. خودش گزارشگر رادیو بود. آمد و خلاصه بین ما علاقه ایجاد شد و ایشان هم خانم خوبی است و خیلی مواظب من است.
چه سخنی با جوانان دارید؟
من فقط خواهش میکنم که نسلهای آینده موسیقی خودشان را تعقیب کنند و سعی نکنند که موسیقی کشور دیگر قاطی موسیقی ما شوند.
انتهای پیام/