سرویس تجسمی هنرآنلاین: این هفته نیز سراغ چند نمایشگاه رفتیم، نمایشگاه گروهی "آقای رئیس جمهور" در گالری طراحان آزاد، نقاشی‎های بهرام غنچه‌پور در هما، عکس‎های علی سلطانی تهرانی در گالری ثالث و نمایشگاه گروهی عکس در گالری شماره شش انتخاب‎های ما برای این هفته است.

آقای رئیس جمهور در طراحان آزاد

دومین نمایشگاه "آقای رئیس جمهور" به کیوریتور زرتشت رحیمی و با آثاری از صالح تسبیحی، ژینوس تقی‌زاده، فرید جعفری‌سمرقندی، فرزانه حسینی، پرستو فروهر، فرهاد فزونی، بابک کاظمی، هومن مرتضوی، احمد مرشد‌لو، فرخ مهدوی، آلفرد یعقوب‌زاده، فرشاد آل‌خمیس و علی سلطانی تهرانی در گالری طراحان آزاد برگزار شده است. همچون دوره قبل در این نمایشگاه نیز رئیس جمهور به عنوان برگزیده مردم برای مدیریت اجرایی، موضوع کار هنرمندان قرار گرفته است.

هنرمندان در این نمایشگاه به دنبال ناکامی‌ها، شادکامی‌ها، خواست‏‌ها و همه چالش‌هایی رفته‎اند که موضوع انتخاب فردی به نام رئیس جمهور می‏‌تواند در یک جامعه ایجاد کنند و البته در این مسیر نگاه به واقعیات تاریخی نیز فراموش نشده است؛ زیرا اساسا رئیس جمهور تنها یک موضوع انتزاعی یا یک منصب خیالی نیست و ناخودآگاه با تجربیات تاریخی یک ملت گره خورده است. هنرمندان این دوره نیز به بازنگری این موضوع پرداخته‌اند کاری که به نظر می‎رسد می‎تواند بارها و بارها تکرار شود.

سمفونی صلح در آریانا

"سمفونی صلح" عنوان نمایشگاهی از مجسمه‎های ناصر پلنگی هنرمند معاصر و نقاشی‌‏های ساغر مسعودی و همینطور نقاشی‎های کاوه آفاق است که در گالری آریانا به نمایش گذاشته شده است. پلنگی در این مجموعه به سراغ قطعات بازیافتی رفته و از آنها مجسمه‎هایی ساخته است که گروهی نوازنده موسیقی را در حال هم‏‌نوایی نشان می‎دهد. به نظر می‏‌رسد آنچه این نوازندگان آهنین می‎نوازند همانی است که عنوان نمایشگاه بازگو می‏‌کنند، آنها در حال نواختن سمفونی صلح هستند.

پلنگی اما چه چیز را صلح می‏‌داند و نوازندگان او در حال نواختن کدام سرود صلح هستند؟ رویکرد زیست محیطی این هنرمند نشان می‌دهد او به دنبال استفاده هر چه بیشتر از ضایعات و پس‏ماندهای بشری است تا کوه‎های زباله به مجسمه‏‌های زیبا بدل شوند که می‎تواند به جای آلودگی به زیباتر شدن مکان‎ها کمک کنند. به علاوه او در همکاری با دو نقاشی که در این نمایشگاه با آثار خود او را همراهی می‎کنند نوع دیگری از صلح را نیز مطرح می‏‌کند، پلنگی به دنبال تعامل میان هنرمندان و ارائه تولیدات هنری بر مبنای افکار مشترک است کاری که می‎تواند به منسجم شدن فضای هنری و بسط پیدا کردن افکار یک گروه هنری کمک کند.

قهرمان‎ بازی در گالری ثالث

"دیگری" عنوان نمایشگاه عکس علی سلطانی تهرانی است که در گالری ثالث برگزار شده است. نمایشگاهی که موضوع اصلی آن قهرمان‎های ذهنی آدم‌های گوناگون است، آدم‎هایی از همه طبقات و بخش‌های جامعه با رویاها و تفکرات گوناگون که هرکدام شیفته یکی از چهره‎های مشهور هنر، ادبیات و سیاست هستند. او در هر یک از این عکس‌‎ها به سراغ کسی رفته و از او پرسیده است که قهرمان ذهنی او کیست و پاسخ او را نیز کنار هر عکس نوشته است. به این ترتیب به نظر می‌‏رسد آنچه سلطانی "دیگری" نام نهاده خود ما هستیم که رویاهای‌مان را در قالب آدمی دیگر تصور می‏‌کنیم.

سلطانی گرچه به دنبال طرح این سوال در مجموعه‎اش نمی‌‏رود اما دیدن عکس‎های این سوال را ایجاد می‌‏کند که چرا ما به دنبال بتی ذهنی هستیم، کسی که از همه بهتر، قوی‏‌تر یا زیباتر است؟ نکته دیگر آنکه توجه به این قهرمان‎ها به خودی خود جالب توجه است و می‎توان از مجموع آنها به آنچه مطلوب یک جامعه است پی برد.

روشنایی محدود در گالری شماره شش

"روشنایی محدود" عنوان نمایشگاهی از آثار شاگردان کیارنگ علایی مانند فروغ تاج، فرشته حقیقی، علی زوار، ثمر زوار، هانیه سیاسی، فریدون شریعت پناهی، سارا عرفانیان سرباز، ناهید عطایی‌فر، امیررضا علیپور، فریبا علیپور، کاظم غلامی، فرانک کریمی، الناز کریمیان، سوده محمدی، حسین میرشاهی و منا میری است که در گالری شماره شش برگزار شده است. مجموعه حاضر، عکس‎هایی است که این گروه از عکاسان جوان پس از شرکت در تجربه‎ آموزشی عکاسی مستند خلق کرده‎اند. مجموعه‎ای که با موضوعاتی مانند کوه، نور، محیط و پارکینگ کار شده است و هر یک از این هنرمندان رویکرد خود به این موضوعات را در شاخه عکاسی مستند به تصویر کشیده‎اند. تنوع موضوعات به این هنرمندان فرصت کار در زمینه‎های دلخواه‌شان را داده است و هر یک از این مجموعه عکس‎ها می‏‌تواند نمونه‌ای برای نوع نگاه به عکاسی مستند در میان عکاسان جوان باشد.

آینه‎کاری روی بوم در گالری هما

بهرام غنچه‎پور نخستین نمایشگاه انفرادی خود با عنوان "توپوگراف" را در گالری هما برگزار کرده است. مجموعه نقاشی غنچه‎پور به تصویر بخشی از معماری سنتی ایرانی اختصاص دارد که همگان آن را با نام آینه‏ کاری می‎شناسند، او اما در این مجموعه نگاهی صرفا روایت‏‌گر ندارد، زیرا به نظر می‏‌رسد آن قدر تحت تاثیر این قطعات آینه روی دیوارهای کهن قرار گرفته است که بیش از تصویر خود این بناها به تصویر احساسش در مواجهه با آینه‎کاری پرداخته است.

به همین دلیل فضای کارهای او بسیار شخصی و به علاوه انتزاعی است، غنچه‏‌پور همه نظم و دقت به کار رفته در آینه‎کاری بناهای قدیمی ایرانی را یک سره کنار گذاشته و خود را تسلیم دنیای جادویی نورهای رنگین بازتاب شده از آینه کرده است. این رویکرد موجب شده است که آثار این هنرمند تنها جنبه فرهنگی نداشته و تنها به دنبال بیان شکوه هنر و معماری وطنی نیست، او از مرزهای مرئی آینه‎کاری گذشته است تا در این جهان رویاگون به دنبال خود یا آنچه خود می‏‌خواهد بگردد.