سرویس تجسمی هنرآنلاین: مرتضی اسدی نقاش معاصر که این روزها مجموعه جدید نقاشیهای او در گالری آریا به نمایش گذاشته شده است درباره این نمایشگاه به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: در این نمایشگاه به آخرین نقاشیهای من در سال 95 اختصاص دارد و 15 اثر به نمایش گذاشته شده است که در ادامه آثار پیشین من هستند. قرار بود برای این نمایشگاه بر اساس شعری از نیما یوشیج عنوان "کی میرسد باران" را انتخاب کنم اما پس از آن تصمیم گرفتم عنوانی برای آثار نگذارم تا مخاطب بتواند راحتتر وارد فضای آثار شود.
وی همچنین درباره این آثار افزود: دغدغه من همیشه انسان و چالشهایی که او درباره زندگیاش دارد بوده است؛ به علاوه مسائلی مانند مبارزات اجتماعی، اتفاقتی که در همه جهان در حال وقوع است همواره ذهن مرا به خود مشغول کرده است و سعی کردهام انسان را مطرح کنم. گاه در این آثار پرنده یا فرشته نمادی از انسان هستند و گاه تنها ردپایی از انسان دیده میشود. حصارهایی که برای انسان ایجاد میشود و رهایی از آن حصارها موضوع دیگری است که من در آثارم به آن پرداخته زیرا همیشه اعتقاد داشتهام که ما باید خود را از بندها رها کنیم. من همیشه سعی کردهام کارهایم موضوعی داشته باشد حتی اگر شما به کارهای انتزاعی یا نیمه انتزاعی من نگاه کنید وجود این دغدغهها را در کار من مشاهده خواهید کرد.
این هنرمند نقاش با بیان اینکه هیچگاه بدون موضوع کار نکردهام اظهار کرد: همیشه احساس میکنم چیزی مرا به سمت موضوعات خاصی که گفتم، هدایت می کند. به علاوه از آنجا که نقاشی ایرانی یکی از پایههای کارهای من است، ویژگیهای این نقاشی مانند رنگهایی که به فرهنگ هنری ما مربوط است در کارهایم دیده میشود. این ویژگیها که من از دوران هنرستان آنها را آموختهام در طی سالیان آرام آرام بر من تاثیر گذاشته و وارد کارهایم شده است.
اسدی ویژگیهای بصری کارهای خود نیز گفت: فضا در نقاشی نیاز به تنفس دارد، در کارهای من گاه فضا بسته است و رنگهای پرکنتراست مشکی و آبی دیده می شود، به علاوه من برای ایجاد آن تنفس نیازی به اینکه همه فضای کارهایم را بافت تشکیل داده باشد نمیبینم بافت زمانی معنا پیدا میکند که در کنار سطوح تخت دیده شود. من هم حماسه را دوست دارم و هم آسایش را به همین دلیل این دو فضای تک رنگ و بافتدار در کارهایم کنار هم دیده میشود. بسیاری فکر میکنند که من آدم تندی هستم که تنها به جنگ توجه دارد، این طور نیست من به حماسه علاقه دارم و به آنان که در سالهای جنگ جان خود را از دست دادند احساس دین میکنم. وی افزود: من در این نقاشیها اصراری بر این ندارم که مسائل خودم را به شکلی یک طرفه بیان کنم بلکه نسبت برادران و دوستانم احساس وظیفه میکنم و تلاشم این است که تا لحظهای که نفس میکشم بدون یاد آنان نقاشی نکنم. احساس میکنم اگر در سوژههای من چیزی هست به خاطر نگاه عاطفی است که به آنان دارم و با آنان نفس کشیدهام. ممکن است دیگران از این فضا سوء استفاده کنند این موضوع برای من مهم نیست، من نسبت به این عزیزان ادای دین میکنم زیرا آرامش کنونی این مملکت و اینکه هنوز میتوانیم آن را ایران ایران بنامیم را مدیون آنان میدانم.