سرویس تجسمی هنرآنلاین: مرتضی اسدی نقاش معاصر که این روزها مجموعه جدید نقاشی‎های او در گالری آریا به نمایش گذاشته شده است درباره این نمایشگاه به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: در این نمایشگاه به آخرین نقاشی‎های من در سال 95 اختصاص دارد و 15 اثر به نمایش گذاشته شده است که در ادامه آثار پیشین من هستند. قرار بود برای این نمایشگاه بر اساس شعری از نیما یوشیج عنوان "کی می‏‌رسد باران" را انتخاب کنم اما پس از آن تصمیم گرفتم عنوانی برای آثار نگذارم تا مخاطب بتواند راحت‎تر وارد فضای آثار شود.

وی همچنین درباره این آثار افزود: دغدغه من همیشه انسان و چالش‌هایی که او درباره زندگی‎اش دارد بوده است؛ به علاوه مسائلی مانند مبارزات اجتماعی، اتفاقتی که در همه جهان در حال وقوع است همواره ذهن مرا به خود مشغول کرده است و سعی کرده‎ام انسان را مطرح کنم. گاه در این آثار پرنده یا فرشته نمادی از انسان هستند و گاه تنها ردپایی از انسان دیده می‎شود. حصارهایی که برای انسان ایجاد می‎شود و رهایی از آن حصارها موضوع دیگری است که من در آثارم به آن پرداخته زیرا همیشه اعتقاد داشته‌ام که ما باید خود را از بندها رها کنیم. من همیشه سعی کرده‌ام کارهایم موضوعی داشته باشد حتی اگر شما به کارهای انتزاعی یا نیمه انتزاعی من نگاه کنید وجود این دغدغه‌ها را در کار من مشاهده خواهید کرد.

این هنرمند نقاش با بیان اینکه هیچ‌گاه بدون موضوع کار نکرده‌ام اظهار کرد: همیشه احساس می‎کنم چیزی مرا به سمت موضوعات خاصی که گفتم، هدایت می ‏کند. به علاوه از آنجا که نقاشی ایرانی یکی از پایه‎های کارهای من است، ویژگی‎های این نقاشی مانند رنگ‎هایی که به فرهنگ هنری ما مربوط است در کارهایم دیده می‏‌شود. این ویژگی‎ها که من از دوران هنرستان آنها را آموخته‌‎ام در طی سالیان آرام آرام بر من تاثیر گذاشته و وارد کارهایم شده است.

اسدی ویژگی‎های بصری کارهای خود نیز گفت: فضا در نقاشی نیاز به تنفس دارد، در کارهای من گاه فضا بسته است و رنگ‎های پرکنتراست مشکی و آبی دیده می‏ شود، به علاوه من برای ایجاد آن تنفس نیازی به اینکه همه فضای کارهایم را بافت تشکیل داده باشد نمی‌بینم بافت زمانی معنا پیدا می‏‌کند که در کنار سطوح تخت دیده شود. من هم حماسه را دوست دارم و هم آسایش را به همین دلیل این دو فضای تک رنگ و بافت‎دار در کارهایم کنار هم دیده می‏‌شود. بسیاری فکر می‏‌کنند که من آدم تندی هستم که تنها به جنگ توجه دارد، این طور نیست من به حماسه علاقه دارم و به آنان که در سال‎های جنگ جان خود را از دست دادند احساس دین می‎کنم. وی افزود: من در این نقاشی‎ها اصراری بر این ندارم که مسائل خودم را به شکلی یک طرفه بیان کنم بلکه نسبت برادران و دوستانم احساس وظیفه می‏‌کنم و تلاشم این است که تا لحظه‎ای که نفس می‏‌کشم بدون یاد آنان نقاشی نکنم. احساس می‏‌کنم اگر در سوژه‎های من چیزی هست به خاطر نگاه عاطفی است که به آنان دارم و با آنان نفس کشیده‎ام. ممکن است دیگران از این فضا سوء استفاده کنند این موضوع برای من مهم نیست، من نسبت به این عزیزان ادای دین می‏‌کنم زیرا آرامش کنونی این مملکت و اینکه هنوز می‏‌توانیم آن را ایران ایران بنامیم را مدیون آنان می‎دانم.

گزارش تصویری