سرویس تجسمی هنرآنلاین: گالریهای تهران این هفته شاهد بیش از 35 افتتاحیه بودند و در میان این رویدادهای هنری نمایش آثاری از بزرگان هنر معاصر ایران در سبکها و مدیاهای گوناگون چشمگیر بود. هنرمندان جوان نیز همچون باقی روزهای افتتاحیه سهم بزرگی از گالریهای شهر را به خود اختصاص داده بودند تا آثار نقاشی، چاپ، طراحی، عکس و حجم خود را به نمایش بگذارند. از میان این نمایشگاهها رویدادهای چهار گالری ویستا، سهراب، آران و گلستان را برای گزارش این هفته انتخاب کردهایم.
کلیله و دمنه حسینی در ویستا
کلیله و دمنه در سیر تاریخی خود از نخستین نگارش آن در هندوستان تا ترجمه به پهلوی و عربی و در نهایت فارسی همواره مورد توجه نگارگران و تصویرپردازان بوده است و نسخههای مصوری از آن به دست ما رسیده است. در روزگار معاصر اما کمتر هنرمندی با نگاه مدرن به سراغ ادبیات کلاسیک ایران رفته و کلیله و دمنه نیز به همین ترتیب با وجود داشتن ظرفیتهای تصویری بسیار، از این امر مستثنی نبوده است.
مهدی حسینی طراح معاصر در تازهترین مجموعه خود که این روزها در گالری ویستا به نمایش گذاشته شده، داستانهای این کتاب کهن را موضوع کار خود قرار داده است، او از مسیری میان طراحی و تصویرسازی به خلق صحنههایی از کلیله و دمنه پرداخته است، این طراحیها هم قصهگو هستند و هم به خودی خود به عنوان اثری مستقل از متن، مورد توجه قرار گرفتهاند. حسینی گرچه به این اثر ادبی نگاهی طراحانه داشته و به استفاده از مداد و رنگهای سیاه و سفید اکتفا است اما گوشه چشمی به سنت نقاشی ایرانی نیز داشته است و فضایی را برای مخاطب ایجاد کرده تا او بداند که با داستانی کهن مواجه است.
انسان معاصر ساخته دست فاطمه امدادیان در سهراب
فاطمه امدادیان پس از 8 سال، نمایشگاهی انفرادی در گالری سهراب برگزار و مجسمههای برنزی و چوبی خود را به نمایش گذاشته است. حجمهای امدادیان در ابعاد مختلف اما همگی با تکیه بر فیگور انسانی ساخته شدهاند، او از فیگور به عنوان ماده اولیه استفاده میکند و چوب و برنز تنها به اینکه او بخواهد چگونه به این ماده اولیه شکل دهد کمک میکنند.
با این حال همه این حجمها که گاه به خود پیچیدهاند، گاه بال درآوردهاند و گاه تند و نامهربان به نظر میرسند از انسان معاصر سخن میگویند، از انسان به عنوان همان چیزی که هست و بودن خود را هربار به گونهای زیست میکند. شاید این انواع مختلف زیست باشد که به این آدمیان ایستاده در مرز انتزاع، گاه بال میدهد و گاه آنها را از انسانیت تهی کرده و به شکل تودهای مچاله در میآورد. فیگورهای امدادیان انتزاعی هستند، اما او آنها را در مرز میان انتزاع و بازنمود واقعی نگه میدارد و آنها را یک سره از ویژگیهای فرم انسانی تهی نمیکند شاید به این دلیل که ما بتوانیم خود را در آنها باز بشناسیم.
سیلکاسکرینهای کامران دیبا در آران
مراسم رونمایی از کتاب "باغی میان دو خیابان" اثر کامران دیبا معمار و هنرمند معاصر در گالری آران، با نمایش سیلک اسکرینهای مربوط به نمایشگاه تاریخی او که در سال 1346 در گالری سیحون با عنوان "آب باز زبردست" برگزار شده بود همراه شده است. این مجموعه دارای 75 نسخه جاپ سیلک اسکرین و سه نسخه هنرمند است که به مناسبت بیش از پنجاه سال فعالیت هنری در معرض دید مخاطبان قرار گرفته است. نمایشگاه "آب باز زبردست" بدون شک رویداد بیسابقه و شگفتانگیزی در صحنه هنر معاصر ایران و منطقه محسوب میشود.
این نمایشگاه مجموعهای از چیدمان، صدا، نقاشی، اشیاء یافته شده و فضاسازی محیطی بود. نقاشیهای این مجموعه پیکری شناور در آب را نشان میداد به همراه جملاتی چون "من آب باز زبردستی هستم"، و یا "من مرد زیرآبی هستم، زیرآب کجاست؟" که با خط فرامرز پیلآرام و در ابعاد روزنامهای ارائه شده است. اضافه شدن خط به این تصاویر بخشی از مفهوم نمایشگاه بود و نه تنها به جهت نشان دادن فرم خطوط و تزئینی. هدف اصلی این ترکیبها خوانده شدن متن بود. صدای پرویز تناولی و بانویی ناشناس از بلندگوها پخش میشد و حضور کارمندان سازمان آب، ابزارآلات آبرسانی و صدای قطرات آب در شب افتتاح نمایشگاه بخش دیگری از این اولین نمایشگاه هنر چندرسانهای در ایران بود. با این حال در نمایشگاه حال حاضر، تنها نسخههای سیلکاسکرین به نمایش گذاشته شده است و از باقی ماجرا خبری نیست هرچند تنها همین آثار نیز کافی است تا مخاطب بداند که با چه هنرمندی مواجه است. سیلکاسکرینهای دیبا هنوز تازهاند و اگر کسی با آثار او آشنایی نداشته باشد گمان نخواهد برد که آنها 50 سال قبل خلق شدهاند.
طبیعت به قلم آریو فرضی در گلستان
آریو فرضی مجموعه جدید آثار خود را در گالری گستان روی دیوار برده است. آبرنگهای او طبیعت را به تصویر میکشند، طبیعتی بیشتر پاییز و زمستانی که از رنگ سبز کمتر در آن استفاده شده است. او در مجموعه خود به زرد و قهوهای و سبزهای کمرنگ قناعت میکند و با آبرنگی رقیق و با استفاده از کمترین جزییات میکوشد صحنههایی را رقم زند که البته برای چشم مخاطب چندان ناآشنا نباشد.
با این حال آثار او دو دسته هستند، بعضی کارهای او به فضای انتزاعی و البته مینیمال نزدیک میشوند و فرمهای طبیعی در آنها چندان قابل بازشناسی نیست اما حال و هوای زمستان در آنها به خوبی به تصویر کشیده شده است، این بخش از آثار او در مقابل گروهی دیگر قرار میگیرد که جزییات بیشتری در آنها دیده شده و از فضای انتزاعی نیز فاصله میگیرند.
انتهای پیام/