سرویس تجسمی هنرآنلاین: گالری‎های تهران این هفته شاهد بیش از 35 افتتاحیه بودند و در میان این رویدادهای هنری نمایش آثاری از بزرگان هنر معاصر ایران در سبک‎ها و مدیاهای گوناگون چشم‎گیر بود. هنرمندان جوان نیز همچون باقی روزهای افتتاحیه سهم بزرگی از گالری‎های شهر را به خود اختصاص داده بودند تا آثار نقاشی، چاپ، طراحی، عکس و حجم خود را به نمایش بگذارند. از میان این نمایشگاه‎ها رویدادهای چهار گالری ویستا، سهراب، آران و گلستان را برای گزارش این هفته انتخاب کرده‎‏ایم.

کلیله و دمنه حسینی در ویستا

کلیله و دمنه در سیر تاریخی خود از نخستین نگارش آن در هندوستان تا ترجمه به پهلوی و عربی و در نهایت فارسی همواره مورد توجه نگارگران و تصویرپردازان بوده است و نسخه‎های مصوری از آن به دست ما رسیده است. در روزگار معاصر اما کمتر هنرمندی با نگاه مدرن به سراغ ادبیات کلاسیک ایران رفته و کلیله و دمنه نیز به همین ترتیب با وجود داشتن ظرفیت‎های تصویری بسیار، از این امر مستثنی نبوده است.

مهدی حسینی طراح معاصر در تازه‎ترین مجموعه خود که این روزها در گالری ویستا به نمایش گذاشته شده، داستان‎های این کتاب کهن را موضوع کار خود قرار داده است، او از مسیری میان طراحی و تصویرسازی به خلق صحنه‎هایی از کلیله و دمنه پرداخته است، این طراحی‌‏ها هم قصه‎گو هستند و هم به خودی خود به عنوان اثری مستقل از متن، مورد توجه قرار گرفته‌اند. حسینی گرچه به این اثر ادبی نگاهی طراحانه داشته و به استفاده از مداد و رنگ‌های سیاه و سفید اکتفا است اما گوشه چشمی به سنت نقاشی ایرانی نیز داشته است و فضایی را برای مخاطب ایجاد کرده تا او بداند که با داستانی کهن مواجه است.

انسان معاصر ساخته دست فاطمه امدادیان در سهراب

فاطمه امدادیان پس از 8 سال، نمایشگاهی انفرادی در گالری سهراب برگزار و مجسمه‎‌های برنزی و چوبی خود را به نمایش گذاشته است. حجم‎های امدادیان در ابعاد مختلف اما همگی با تکیه بر فیگور انسانی ساخته شده‌‏اند، او از فیگور به عنوان ماده اولیه استفاده می‏‌کند و چوب و برنز تنها به اینکه او بخواهد چگونه به این ماده اولیه شکل دهد کمک می‌کنند.

با این حال همه این حجم‌ها که گاه به خود پیچیده‎اند، گاه بال درآورده‎اند و گاه تند و نامهربان به نظر می‌‏رسند از انسان معاصر سخن می‌‏گویند، از انسان به عنوان همان چیزی که هست و بودن خود را هربار به گونه‎ای زیست می‏‌کند. شاید این انواع مختلف زیست باشد که به این آدمیان ایستاده در مرز انتزاع، گاه بال می‎دهد و گاه آنها را از انسانیت تهی کرده و به شکل توده‎ای مچاله در می‏‌آورد. فیگورهای امدادیان انتزاعی هستند، اما او آنها را در مرز میان انتزاع و بازنمود واقعی نگه می‎دارد و آنها را یک سره از ویژگی‎های فرم انسانی تهی نمی‏‌کند شاید به این دلیل که ما بتوانیم خود را در آنها باز بشناسیم.

سیلک‌اسکرین‌های کامران دیبا در آران

مراسم رونمایی از کتاب "باغی میان دو خیابان" اثر کامران دیبا معمار و هنرمند معاصر در گالری آران، با نمایش سیلک اسکرین‌های مربوط به نمایشگاه تاریخی او که در سال 1346 در گالری سیحون با عنوان "آب باز زبردست" برگزار شده بود همراه شده است. این مجموعه دارای 75 نسخه جاپ سیلک اسکرین و سه نسخه هنرمند است که به مناسبت بیش از پنجاه سال فعالیت هنری در معرض دید مخاطبان قرار گرفته است. نمایشگاه "آب باز زبردست" بدون شک رویداد بی‌سابقه و شگفت‌انگیزی در صحنه هنر معاصر ایران و منطقه محسوب می‌شود.

این نمایشگاه مجموعه‌ای از چیدمان، صدا، نقاشی، اشیاء یافته شده و فضاسازی محیطی بود. نقاشی‌های این مجموعه پیکری شناور در آب را نشان می‌داد به همراه جملاتی چون "من آب باز زبردستی هستم"، و یا "من مرد زیرآبی هستم، زیرآب کجاست؟" که با خط فرامرز پیل‌آرام و در ابعاد روزنامه‌ای ارائه شده است. اضافه شدن خط به این تصاویر بخشی از مفهوم نمایشگاه بود و نه تنها به جهت نشان دادن فرم خطوط و تزئینی. هدف اصلی این ترکیب‎ها خوانده شدن متن بود. صدای پرویز تناولی و بانویی ناشناس از بلندگوها پخش می‌شد و حضور کارمندان سازمان آب، ابزارآلات آب‌رسانی و صدای قطرات آب در شب افتتاح نمایشگاه بخش دیگری از این اولین نمایشگاه هنر چندرسانه‌ای در ایران بود. با این حال در نمایشگاه حال حاضر، تنها نسخه‎های سیلک‌اسکرین به نمایش گذاشته شده است و از باقی ماجرا خبری نیست هرچند تنها همین آثار نیز کافی است تا مخاطب بداند که با چه هنرمندی مواجه است. سیلک‌اسکرین‎های دیبا هنوز تازه‏‌اند و اگر کسی با آثار او آشنایی نداشته باشد گمان نخواهد برد که آنها 50 سال قبل خلق شده‎اند.

طبیعت به قلم آریو فرضی در گلستان

آریو فرضی مجموعه جدید آثار خود را در گالری گستان روی دیوار برده است. آبرنگ‎های او طبیعت را به تصویر می‏‌کشند، طبیعتی بیشتر پاییز و زمستانی که از رنگ سبز کمتر در آن استفاده شده است. او در مجموعه خود به زرد و قهوه‎ای و سبزهای کم‎رنگ قناعت می‌‏کند و با آبرنگی رقیق و با استفاده از کمترین جزییات می‏‌کوشد صحنه‏‌هایی را رقم زند که البته برای چشم مخاطب چندان ناآشنا نباشد.

با این حال آثار او دو دسته هستند، بعضی کارهای او به فضای انتزاعی و البته مینی‎مال نزدیک می‏‌شوند و فرم‎های طبیعی در آنها چندان قابل بازشناسی نیست اما حال و هوای زمستان در آنها به خوبی به تصویر کشیده شده است، این بخش از آثار او در مقابل گروهی دیگر قرار می‏‌گیرد که جزییات بیشتری در آنها دیده شده و از فضای انتزاعی نیز فاصله می‌‏گیرند.

انتهای پیام/