سرویس تجسمی هنرآنلاین: نشست مروری بر آثار نصرالله مسلمیان نقاش معاصر و مدرس هنر در سالن کنفرانس موزه ملی ملک برگزار شد. در این نشست که از سوی گروه مجسمهسازی دانشگاه هنر برگزار شد، مسلمیان درباره آثار خود و روند طی شده در نقاشیهایش گفت: از دهه پنجاه به این سمت من و بعضی دوستان نقاش تنها کسانی بودیم که واکنشهای سیاسی اجتماعی خود را در هنر بروز میدادیم. در این آثار بار ایدئولوژیگ و سیاسی بسیار بارز هستند و ایدههای اجتماعی که پشت ذهن نقاش جوانی مثل من بود، در نقاشیها دیده میشود.
وی ادامه داد: به عنوان یک دانشجوی 20 و چند ساله وارد تجربهای شدم که نمونه آن در میان آثار هنرمندان ایرانی دیده نمیشد. در آثار هنرمندان سوسیالیست یا هنرمندان آمریکای جنوبی چنین رویکردهایی دیده میشد اما هنرمندان ایرانی به این شکل مسائل اجتماعی سیاسی را در کارهای خود مطرح نمیکردند. به عنوان مثال یکی از این آثار "مهاجرت" نام دارد که تحولات اجتماعی دوران پهلوی و موضوع مدرنیزاسیون جامعه و مهاجرت مردم از روستاها به شهرهای بزرگ را موضوع کار خود قرار دادم. رویدادی که خود به حاشیهنشینی این مردمان و بحرانهای بعدی مانند مقاومت نهادهای دولتی با آنان و جداییشان از محیط ظبیعی خود میانجامید.
این نقاش معاصر با اشاره به اینکه این آثار متعلق به کسی است که میخواهد واکنش اجتماعی سیاسی نشان دهد اظهار کرد: من از موضوع نقاشی به این واکنشها میپرداختم اما اینها بیش از آنکه تجربههای فردی مرا نشان دهند واکنشهای ایدئولوژیک بودند. به همین دلیل بود که از سال 56 به بعد این نوع کار را متوقف کردم. در واقع هنوز مسائلی مانند عدالت اجتماعی و آزادی در کار من مهم بودند اما به لحاظ فرم بیانی ترجیح دادم فرم هنری دیگری را دنبال کنم.
مسلمیان افزود: ابعاد آثار من در دوره قبلی بزرگ بود و نقاشیها موجبات تهییج مخاطب را فراهم میکرد. با تاملی در آثارم به این موضوع فکر کردم که آثارم چه اندازه از فردیت برخوردار است و مرا بازتاب میدهد؟ به این ترتیب متوجه شدم که این آثار بیشتر خواستهای ایدئولوژیک من هستند و تجربه زیسته من در آنها قابل مشاهده نیست. برای تغییر این موقعیت یک دوره طولانی را به مطالعه و جستوجو اختصاص دادم. با آغاز جنگ در سالهای آخر دهه 50 درگیر این پدیده اجتماعی سیاسی شدم. جنگ عرصههای انسانی، اقتصادی و اجتماعی جامعه را به شدت تغییر داده بود و من نمیتوانستم از کار درباره آن صرف نظر کنم. در جریان پرداختن به موضوع جنگ سعی کردم پروژه بیان شخصیام را نیز دنبال کنم.
وی با اشاره به اینکه این دوره آثارش تا سال 67 ادامه داشت گفت: اینها آثاری هستند که احساسات، میل و ویژگیهای شخصی من در آنها دیده میشود. به لحاظ نقاشانه نیز در این دوره به این فکر میکردم که با چه چیزهایی میتوانم دیدگاههایم را بازتاب دهم. فضای عاطفی و درگیرانه دوران جنگ مرا بسیار درگیر خود کرد. حتی میتوانم بگویم که در این دوران به خودم آسیب زد و همه حواسم را روی جنگ گذاشتم.
این هنرمند نقاش همچنین افزود: در فرآیند این سالها نکات دیگری هم در مسیر کار من پیش کشیده شد، انباشتگی احساس برای من به یک سوال تبدیل شد، اینکه آیا یک نقاشی باید به این اندازه احساسی به موضوعی مانند جنگ بپردازد؟ در این شرایط آن وجه متفکرانه که مورد علاقه من است کجا باید نشان داده شود؟ یا هنر به عنوان بخش مهمی از تولید اجتماعی چه نقشی در مدرنیته ایرانی میتواند داشته باشد؟ نتیجه این سوالات این بود که یک بازنگری کلی به زیباییشناسی مدرنیستی به مفهوم هنر و آثار هنرمندان دوره قبل داشته باشم.
مسلمیان ادامه داد: در این مسیر به این نتیجه رسیدم که بحث از هویت ستایش از گذشته و ماندن در تاریخ نیست. این نوع نگرش نقد مرا به آثار نقاشان قبلی بیشتر کرد. بازتاب این نگرش امکانات و سویههایی که در تاریخ و فرهنگ، در کارهای من دیده میشود. سعی کردم نگاه بومی و جهانی را در نقاشیهایم با معرفی فرم هنر و نقاشانه به دست آورم و آن را از اهداف خودم قرار دهم.
وی با بیان اینکه از سال 67 تا 70 دوران سختی را به لحاظ کار هنری پشت سر گذاشتم اظهار کرد: در این دوران میدانستم از نقاشی چه میخواهم اما نمیدانستم چطور باید به آن برسم. در اوایل دهه 70 به فونداسیونی رسیدم که میتوانست گسترشهایی در خود داشته باشد و ابعاد گوناگونی از خواستههای مرا بازتاب دهد. دورهای که از سال 70 تا امروز ادامه یافته بر همین ساختار شکل گرفته است.
این هنرمند و مدرس هنر با بیان اینکه در این دوره آثارش از یک کلیتسازی اورگانیک دور شده است افزود: نقاشیهای من در این دوره به معنایی تنشزا که با ماهیت تجربه مدرن همسو بود نزدیک شد. فکر میکنم اگر نقاشیهای مرا متناسب با دورههای اجتماعی سیاسی مد نظر قرار دهید قابل لمستر باشد. حرکت من از یک هویت جمعی به یک هویت فردی معناگرا آغاز میشود. ذهنیت تغزلی و تراژیک من موقعیت دیالکتیکی زندگی را بازتاب میدهد، برای من تنها یک بخش خاص از زندگی جالب توجه نیست زیرا مسائل گوناگونی هستند که در کنار هم برای من اهمیت دارند و در کارهایم مطرح میشوند.
نشستهای مروری بر آثار هنرمندان معاصر هر دو هفته یک بار از سوی دانشکده مجسمهسازی دانشگاه هنر برگزار میشود.
انتهای پیام/