سرویس تجسمی هنرآنلاین: نشست مروری بر آثار نصرالله مسلمیان نقاش معاصر و مدرس هنر در سالن کنفرانس موزه ملی ملک برگزار شد. در این نشست که از سوی گروه مجسمه‎سازی دانشگاه هنر برگزار شد، مسلمیان درباره آثار خود و روند طی شده در نقاشی‎هایش گفت: از دهه پنجاه به این سمت من و بعضی دوستان نقاش تنها کسانی بودیم که واکنش‌های سیاسی اجتماعی خود را در هنر بروز می‌‏دادیم. در این آثار بار ایدئولوژیگ و سیاسی بسیار بارز هستند و ایده‎های اجتماعی که پشت ذهن نقاش جوانی مثل من بود، در نقاشی‌ها دیده می‏‌شود.

وی ادامه داد: به عنوان یک دانشجوی 20 و چند ساله وارد تجربه‎ای شدم که نمونه آن در میان آثار هنرمندان ایرانی دیده نمی‏‌شد. در آثار هنرمندان سوسیالیست یا هنرمندان آمریکای جنوبی چنین رویکردهایی دیده می‎شد اما هنرمندان ایرانی به این شکل مسائل اجتماعی سیاسی را در کارهای خود مطرح نمی‏‌کردند. به عنوان مثال یکی از این آثار "مهاجرت" نام دارد که تحولات اجتماعی دوران پهلوی و موضوع مدرنیزاسیون جامعه و مهاجرت مردم از روستا‎ها به شهرهای بزرگ را موضوع کار خود قرار دادم. رویدادی که خود به حاشیه‌‏نشینی این مردمان و بحران‎های بعدی مانند مقاومت نهادهای دولتی با آنان و جدایی‌شان از محیط ظبیعی خود می‌انجامید.

این نقاش معاصر با اشاره به اینکه این آثار متعلق به کسی است که می‎خواهد واکنش اجتماعی سیاسی نشان دهد اظهار کرد: من از موضوع نقاشی به این واکنش‎ها می‎پرداختم اما این‌ها بیش از آنکه تجربه‌‏های فردی مرا نشان دهند واکنش‎های ایدئولوژیک بودند. به همین دلیل بود که از سال 56 به بعد این نوع کار را متوقف کردم. در واقع هنوز مسائلی مانند عدالت اجتماعی و آزادی در کار من مهم بودند اما به لحاظ فرم بیانی ترجیح دادم فرم هنری دیگری را دنبال کنم.

مسلمیان افزود: ابعاد آثار من در دوره قبلی بزرگ بود و نقاشی‌ها موجبات تهییج مخاطب را فراهم می‎کرد. با تاملی در آثارم به این موضوع فکر کردم که آثارم چه اندازه از فردیت برخوردار است و مرا بازتاب می‌دهد؟ به این ترتیب متوجه شدم که این آثار بیشتر خواست‎های ایدئولوژیک من هستند و تجربه زیسته من در آنها قابل مشاهده نیست. برای تغییر این موقعیت یک دوره طولانی را به مطالعه و جست‌وجو اختصاص دادم. با آغاز جنگ در سال‌های آخر دهه 50 درگیر این پدیده اجتماعی سیاسی شدم. جنگ عرصه‎های انسانی، اقتصادی و اجتماعی جامعه را به شدت تغییر داده بود و من نمی‎توانستم از کار درباره آن صرف نظر کنم. در جریان پرداختن به موضوع جنگ سعی کردم پروژه بیان شخصی‌ام را نیز دنبال کنم.

وی با اشاره به اینکه این دوره آثارش تا سال 67 ادامه داشت گفت: این‎ها آثاری هستند که احساسات، میل و ویژگی‎های شخصی من در آنها دیده می‌‏شود. به لحاظ نقاشانه نیز در این دوره به این فکر می‏‌کردم که با چه چیزهایی می‏‌توانم دیدگاه‎هایم را بازتاب دهم. فضای عاطفی و درگیرانه دوران جنگ مرا بسیار درگیر خود کرد. حتی می‏‌توانم بگویم که در این دوران به خودم آسیب زد و همه حواسم را روی جنگ گذاشتم.

این هنرمند نقاش همچنین افزود: در فرآیند این سال‌ها نکات دیگری هم در مسیر کار من پیش کشیده شد، انباشتگی احساس برای من به یک سوال تبدیل شد، اینکه آیا یک نقاشی باید به این اندازه احساسی به موضوعی مانند جنگ بپردازد؟ در این شرایط آن وجه متفکرانه که مورد علاقه من است کجا باید نشان داده شود؟ یا هنر به عنوان بخش مهمی از تولید اجتماعی چه نقشی در مدرنیته ایرانی می‌تواند داشته باشد؟ نتیجه این سوالات این بود که یک بازنگری کلی به زیبایی‎شناسی مدرنیستی به مفهوم هنر و آثار هنرمندان دوره قبل داشته باشم.

مسلمیان ادامه داد: در این مسیر به این نتیجه رسیدم که بحث از هویت ستایش از گذشته و ماندن در تاریخ نیست. این نوع نگرش نقد مرا به آثار نقاشان قبلی بیشتر کرد. بازتاب این نگرش امکانات و سویه‎هایی که در تاریخ و فرهنگ، در کارهای من دیده می‎شود. سعی کردم نگاه بومی و جهانی را در نقاشی‌هایم با معرفی فرم هنر و نقاشانه به دست آورم و آن را از اهداف خودم قرار دهم.

وی با بیان اینکه از سال 67 تا 70 دوران سختی را به لحاظ کار هنری پشت سر گذاشتم اظهار کرد: در این دوران می‏‌دانستم از نقاشی چه می‌خواهم اما نمی‌‏دانستم چطور باید به آن برسم. در اوایل دهه 70 به فونداسیونی رسیدم که می‏‌توانست گسترش‎هایی در خود داشته باشد و ابعاد گوناگونی از خواسته‎های مرا بازتاب دهد. دوره‎ای که از سال 70 تا امروز ادامه یافته بر همین ساختار شکل گرفته است.

این هنرمند و مدرس هنر با بیان اینکه در این دوره آثارش از یک کلیت‌سازی اورگانیک دور شده است افزود: نقاشی‎های من در این دوره به معنایی تنش‎زا که با ماهیت تجربه مدرن همسو بود نزدیک شد. فکر می‏‌کنم اگر نقاشی‎های مرا متناسب با دوره‎‏های اجتماعی سیاسی مد نظر قرار دهید قابل لمس‌تر باشد. حرکت من از یک هویت جمعی به یک هویت فردی معناگرا آغاز می‌شود. ذهنیت تغزلی و تراژیک من موقعیت دیالکتیکی زندگی را بازتاب می‏‌دهد، برای من تنها یک بخش خاص از زندگی جالب توجه نیست زیرا مسائل گوناگونی هستند که در کنار هم برای من اهمیت دارند و در کارهایم مطرح می‌شوند.

نشست‎های مروری بر آثار هنرمندان معاصر هر دو هفته یک بار از سوی دانشکده مجسمه‎سازی دانشگاه هنر برگزار می‏شود.

انتهای پیام/