سرویس تجسمی هنرآنلاین : گالری‌های تهران دیروز جمعه ۱۰ بهمن میزبان نمایشگاه‌های تازه شدند.

٧ دهه نقاشى هاى سیراک ملکنیان در آریا و آب انبار

گالری‌های آریا و آب انبار در پروژه‌ای مشترک آثار سیراک ملکنیان از چهره‌های شاخص نقاشان مدرنیست ایران را به نمایش درآورده‌اند. این نمایش در دو بخش ارائه شده است؛ در گالرى آریا آثار متاخر ملکونیان که تا نیمه دهه ۵٠ شمسى را در بر مى گیرد به نمایش درآمده‌اند. در میان آثار این نمایشگاه تعدادی از نقاشی‌ها او که با رویکرد فیگوراتیو و در دهه ۳۰ خلق کرده به چشم می‌خورند. این نقاشی‌ها رویکردی اجتماعی را در ارائه زیبایی‌شناسانه منحصر به فردی به نمایش می‌گذارند که اغراق‌های حساب شده، استفاده از عنصر خط و ایجاز در رنگ و فرم تاحدی به آن‌ها خصلت‌های اکسپرسیونیستی بخشیده است.

تعداد دیگری از آثار این نمایشگاه هم به برداشت‌های ملکنیان از چشم اندازهای طبیعی اختصاص پیدا کرده که بخشی از شاخص‌ترین آثار این هنرمند را نیز در بر می‌گیرد. این آثار حاصل سفرهای او در دهه‌های ۳۰ و ۴۰ به دور ایران است که جلوه‌های تازه‌ای از طبیعت ایران را در نقاشی‌هایش پدیدار می‌کند. قاشی‌های ملکنیان از طبیعت بر اندام وارگی مبتنی است و پیوندی میان فرم‌های طبیعی و انسانی را در این نقاشی‌ها شاهد هستیم.

در گالرى آب انبار آثار ۴٠ سال اخیر او روی دیوار رفته که آثار انتزاعی او را در بر می‌گیرد. نقاشی‌های انتزاعی ملکنیان دنیایی است که اجزای آن، یک به یک از صافی تجربیات ذهنی و عینی و مراحل مختلف زمانی گذشته و با حفظ یکپارچگی خاص خود به صورت اشکال خلاصه شده و تجزیه شده در آمده است. ما به عنوان تماشاگر، شاهد مرحله نهایی این دگرگونی‌ها هستیم، ولی این نتیجه نهایی چیزی جدای از بازسازی و دگرگونی یک‌یک عوامل موجود نیست، ما در برخورد با آن به قطعیت وجود اندیشه‌ای که بیان نقاشی خود را یافته است، پی می‌بریم. نکته جالب توجه در آثار انتزاعی ملکنیان این است که علیرغم غیر ارجاع گر بودن و دوری او از استفاده مستقیم از عناصر آشنای بیننده ایرانی، جلوه و جوهره خاصی از روح ایرانی در آثار او احساس می‌شود و به این وسیله بیننده را در فضای آشنای عمیق تری قرار می‌دهد.

زندگی

"زندگی" عنوان نمایشگاه چیدمان پاپیه ماشه رضا لواسانی است که از جمعه ۱۰ بهمن در گالری اثر به نمایش درآمده. چیدمان پاپیه ماشه رضا لواسانی، چنانکه در معرفی الین اثر آمده؛ روایتی تغزلی از شکوه و جبروت زندگی و گذر زمان است. این نمایش که حاصل سه سال زندگى هنرمند است، در ادامه نمایش‌های قبلی او، باز نمایاننده باور دایم او به زایش و ادامه چرخه حیات است که به زبان ویژه دیداریش، طراحی و اجرا شده است.

چیدمان "زندگی" رضا لواسانی بر خلاف عنوانش به شدت تهی از حیات و آخرالزمانی است. در نگاه اول شاید چشم اندازی متروک و‌‌ رها شده را می‌بینیم که غیبت انسان در این چشم انداز تکان دهنده و معنادار به نظر می‌رسد. میز مجلل و بزرگی که ظروف، شمعدان‌ها و خوراکی‌ها انگار از پس فاجعه‌ای رعب انگیز در سطح آن‌‌ رها شده‌اند نه نشانی از حضور میهمانان یا ساکنین این بی‌زمان- مکان دارد و نه میزبانی در انتظار میهمانان. چلچراغ غول آسایی هم که در وضعیتی نامتعادل بر فراز میز آویزان مانده حضوری چنان تهدیدآمیز دارد که بیش از روشنایی بخشی به محیط گویا کارکردی دیگر دارد.

ابداع‌ها و حساسیت هنرمندانه به کار رفته در این اثر اما جالب توجه و چشمگیر است. لواسانی موفق می‌شود یک یک عناصر چیدمانش را در تصویری تازه و دیزاین شده، فرا‌تر از آنچه می‌توانست در یک بازنمایی صرف اتفاق بیفتد، به عنوان اشیایی که خود دوباره خلق کرده پیش روی بیننده بگذارد و شاید آنچه چیدمان "زندگی" را تا این اندازه جالب توجه کرده، همین حساسیت‌ها ی هنرمندانه او در ساخت و پرداخت عناصر این اثر باشد.

برج؛ و تمرین برای بازتولید شکست

نمایش پروژه بکتاش سارنگ جوانبخت با عنوان "برج؛ و تمرین برای بازتولید شکست" در گالری آران از افتتاحیه‎های پرمخاطب این هفته بود. این نمایشگاه مجموعه‏ای از آثار حجم و طراحی است که با ایده بازتولید برج بابل به عنوان نمادی از اتوپیای شکست خورده شکل گرفته است. فضای گالری آران برای این نمایشگاه به چهار بخش مختلف تقسیم شده است در یکی از اتاق‎های کوچک گالری مجموعه‌‏ای از طراحی‏‌های مداد روی مقوا و دستنوشته‎‌ها به نمایش گذاشته شده است و در اتاق دیگر اینستالیشن صخره ۱۸۱ در معرض دید بازدیدکنندگان قرار گرفت است.

این اثر ترکیبی از شیشه، کتاب، سنگ، تخته، چراغ و... است. در فضای اصلی گالری آران نیز یک حجم بزرگ با عنوان برج قرار داده شده است. یک سازه کشویی که از چوب، فلز، برزنت و قیر ساخته شده و با حروف الفبای سربی روی آن دیده می‌شود. در ‌‌نهایت در بخش دیگر این نمایشگاه نیز حجم‏‌ها و طراحی‏های دیگر ی در همین فضا به نمایش درآمده است.

سارنگ خود در استیتمنت نمایشگاهش نوشته است: "برج بابل" داستانی است در کتاب عهد عتیق، درباره مردمی که به یک زبان سخن می‌گفتند و می‌خواستند شهری بسازند تا بر روی زمین پراکنده نشوند و برجی، که سرش به آسمان برسد. اما زبانشان از سوی خداوند "مشوش" می‌شود و ناتوان از فهمیدن سخن یکدیگر، از ساختن باز می‌مانند و بر روی زمین پراکنده می‌شوند. تفاوت اصلی این داستان، که شرح پروژهای اتوپیایی است، با دیگر داستانهایی که به توصیف آرمانشهر‌ها می‌پردازند در این است که توصیف "شکست" است. شاید مهم‌ترین تشابه تمامی پروژه.‌های اتوپیایی، شکستپذیر بودنشان است، پروژه‌ها و ایدههایی آرمانی که می‌خواهند آرمانشهر‌ها را بسازند، اما همیشه در رابطهای تنگاتنگ با شکست معنا می‌یابند و هرچه آرمانی‌تر باشند احتمال شکستشان بیشتر می‌شود. "

میهمانی زندگی

"به میهمانی زندگی خوش آمدید" عنوان نمایشگاه نقاشی زهرا شفیع است. همانند نام نمایشگاه نقاشی‏‌ها نیز از یک میهمانی بزرگ سخن می‌‏گویند. می‌مانی که برای هرکس هدیه‏ای دارد؛ هرچند هدیه بعضی ممکن است مانند هدیه بعضی چندان پر زرق و برق نباشد. این یک مهیمانی برای همه مردم در همه سنین است با این حال بعضی چشم به هدیه دیگران دارند، بعضی به جنگ به زرق و برق این هدیه‎‌ها برخواستهاند و بعضی از هدیه ساده خود دلشادند. بعضی نیز مانند چند کودک خردسال خود هدیه‎ای برای این زندگی هستند.

شفیع در این نمایشگاه زندگی را همچون هدیه‎ای دیده است، یا همچون یک میهمانی که بسیاری چیز‌ها برای عرضه کردن به آدمیان دارد. آثار کوچک او در این نمایشگاه که با ریزه‎کاری بسیار همراه هستند در ‌‌نهایت با یک تابلوی بزرگ رنگ‎روغن پایان می‌‏یابد، تابلویی که بارانی از هدیه‎‌ها برای زنی سالخورده است شاید هم یک هدیه با ارزش‎های پنهان بسیار برای کسی چون او هدیه‏ای که بی‌شباهت مرگی به هنگام نیست.

شفیع که پیش از این یش‌تر روی آثاری با ابعاد بسیار بزرگ کار می‌‏کرد در آثار این نمایشگاه دست به تجربه‏ای جدید زده است و از قلم‎موهای بزرگ به قلم‏هایی رسیده است که بیشتر برای مینیاتور کاربرد دارند. در مجموع او تلاش کرده است که رنگ‏‌ها، فضا، ترکیب آدم‌ها و جعبه‎‌ها در هر تابلو در جهت بیان مفهومی باشد که در ذهن اوست.

نارنج نمایشگاه ویدئوآرت "نارنج" در گالری ویستا روایت هشت هنرمند ویدئو آرتیست از میوه‎ای به نام نارنج است؛ میوه‎ای که از آن استفاده‎ای بسیار می‌‏شود و بوی بهارنارنجش کودکی بسیاری از مردمان ایران‎زمین را عطرآگین کرده است و با این حال کمتر کسی تا به حال آن را دستمایه کار هنری قرار داده است.

در این نمایشگاه ویدئوهایی از امیر آذر، فرید امین‎الاسلام، ستاره حسینی، اشکان زهرایی، فرشته غالم‎شاه، مروارید قاسمی، بهنام کامرانی و عاطفه مهدیانی به نمایش در‎آمده است.

با آنکه عنوان این نمایشگاه نارنج است اما در همه این ویدئو‌ها به نارنج به عنوان‌‌ همان میوه‎ای که هست پرداخته نشده است. نارنچ‌گاه نمادی از مادر زمین است و به عنوان عنصر باروری و زندگی به آن نگاه شده است.‌گاه دستمایه شوخی با معنای آن در متون تعبیرخواب قرار گرفته است یا در ویدئویی دیگر داستان درست کردن خلال از پوست نارنج به عنوان یک نوستالژی به بیننده نشان داده شده است. تجربه خوردن نارنج نیز موضوع دیگری است که در ویدئوی یکی دیگر ازهنرمندان این نمایشگاه به عنوان موضوع انتاب شده است. شاید بی‎دلیل هم نباشد زیرا دیدن این ویدئو‌ها برای کسی که بوی نارنج را نشنیده یا طعمش را حس نکرده معنایی نخواهد داشت. از این منظر این نمایشگاه تاملی است در بو‌ها و طعم‎‌ها عناصری که بخشی از خاطرات، دیدگاه و تلقی ما را جهان شکل می‌‎دهند.

رویا‌ها در پاریس

"رویا‌ها در پاریس" عنوان نمایشگاه پرویز و المیرا روزبه است که جمعه ۱۰ بهمن در گالری اعتماد ۴ برپاشد.، این پدر و دختر با رنگهایی شاد کودکی را به بینندگان هدیه می‌دهند. آثاری از نقاشی‌های این دو که نقشی از اسباب بازی‌های رنگارنگ است.

حضور کودکی در آثار پرویزروزبه، هیاهوی حضورنوستالژی نیست او از شادی‌های بر باد رفته سخن نمی‌گوید. او دریافت‌های هر آن خود را به بهترین راه ممکن در ساحات مختلف آثارش ترسیم می‌کند.‌گاه کودکی‌ها، شاعرانه‌های خلوت مردیست که دوری تنها دخترش را تلخ می‌بیند و‌گاه دلهره‌هایش به دستان بازیگوش عروسک‌هایی می‌افتند که سال‌ها با صبوری‌های پدرانه‌اش فاصله دارند. او آغازگر راه پرصداقتی ست که یگانه دخترش المیرا، با عشق سرشارش به دنیای کودکی و بازی، ادامه داده است.

کودکانه‌های تلخی که‌گاه ویترینی دور از دسترس کودکان محتاجند و‌گاه به شکنجهٔ عروسک‌های آویخته از دیوار بسنده می‌کنند. عروسک‌هایی که اغلب همانقدر که قیمتی و دست نیافتنی‌اند، محرومند. رنگ‌های سرشار از امید و شور زندگی که بی‌حرکت و منجمد به انتظار نشسته‌اند. انتظار... عاشقانه ترینعملکرد کی انسان که المیرا آن را به دست عروسکانبی زبانش می‌سپارد. آن چیز که در آثار پر احساس این دو نقاش موجمیزند، صداقت بی‌همتاییست که اغلب در آثار هنریمان از یاد می‌بریم. حال و هوایی که بیانگر حقیقت ماست، اغلب در تظاهر و شعار‌هایمان گم می‌شود. اما درسلف پرتره‌های المیرا روزبه، خواسته‌های صادقانهٔ نقاش، کی به کی بر شمردنی‌اند و آنجا که المیرا سوژهٔ نقاشی‌های پدر می‌شود فضای شکستهٔ دلنگران پدر در اطراف خندهٔ تلخ المیرا، تامل بر انگیزاست. صدای صادق این دو نقاش، بی‌شک بر هر دیواری طنین انداز است.

حضور چهره‌های هم در نقاشی‌های هر دو نشان از تعلق خاطر هر دو به هم دارد. هر دو پشت وی‌ترین مغازه‌های اسباب بازی فروشی.

نقطه صفر

نمایشگاه "نقطه صفر" در گالری مژده ترسیم نگاه‌های مختلف چهار هنرمند با آثاری انتزاعی است که از سکون تا حرکت و تبدیل آن را در بطن خود جای داده است؛ روایتى که با مدیوم هاى مختلف نقاشى، مجسمه و ویدئو تبیین شده است؛ فضایی که از حرکت و انرژی آثار پریچهر طیبی آغاز می‌شود و در پس آن با تحول و تغییر شکل در مجسمه‌های علی هنرور به سمت و سکون ویدئوآرت مینو ایرانپور گام برمی‌دارد.

در این میان اما فضای آثار حامد بهروز کار دنیایی بین سکون، انرژی و تغییر سایر بخش‌ها را در درون خود دارد. دنیایی که با لایه‌های مختلف و نگاه نهفته در آثاری که به نوعی هنر شرقی را در درون خود پنهان کرده‌اند، مخاطب را به سمت و سویی تازه می‌کشاند. فضایی نمایشگاه مملو از بازدیدکنندگانی است که سفری کوتاه را این بار از انرژی به سمت سکون و اندیشه طی می‌کنند و همراه با فضا و موسیقی لطیف ویدئوآرت به فراسوی لحظه و زمان پرتاب می‌شوند.

هفت اثر نقاشی، دو مجسمه و یک ویدئوآرت آثاری هستند که با موضوعی انتزاعی در نمایشگاه نقطه صفر به نمایش گذاشته شدند.

انتهای پیام/