سرویس تجسمی هنرآنلاین : دیروز ۲ آبان و در اولین جمعه آبان ماه، گالریهای تهران میزبان افتتاح نمایشگاههای متعددی بودند. از این میان نمایش آثار تجسمی در ۴ نمایشگاه را با هم مرور میکنیم.
سندروم کاشی گمشده در گالری هما
"سندروم کاشی گمشده" عنوان مجموعهای است که آهوحامدی در گالری هما به نمایش درآورده. تا آنجا که به رهیافتهای بصری مجموعه او مربوط میشود در "سندروم کاشی گمشده" با فروکاستنهای مکرری روبه رو هستیم که بیش از هر چیز توجه و تاکید او را به فرم و ناب گرایی در پرداختن به شکلها نشان میدهد. ساختمان بصری مجموعهای که او خلق کرده هم، استیلیزه کردن عناصر و سوژههای را تا به آنجا پیش میبرد که فضای غالب آثارش به حداقل صورت ممکن میرسد و روابط میان فرمها و فضا به وضوح در هم تنیده و یکدست مینماید.
جابه جایی فرمها و پس زمینههای تک رنگ و فاقد عمق آثار این مجموعه خصلت بصری اصلی "سندروم کاشی گمشده" است و هنرمند کارکرد اصلی روابط فضایی آثارش را از این طریق است که پی مینهد. او در این مسیر آنچنان صرفه جویانه و مقتصدانه عمل میکند که عمق نمایی در مجموعه به صفر میرسد و هرآنچه باقی میماند تنها و تنها تک عنصرهای تابلوهایش در سطحی یکدست و غیرقابل نفوذ است.
حامدی با خالی کردن طرح عناصرش خواه پوششهای زنانهای یا حشرات که از زمینه نقاشی جدا شدهاند، تنها شمایی از سوژههایش را باقی میگذارد. به این ترتیب او کالبد اصلی فرم را به تصویر میکشد و نه جسمیت بازنمایی شده و موجود را. رویکردی که از قضا توجه بیننده را به نبودن آن چیزی جلب میکند که هنرمند سعی در به تصویرکشیدناش داشته.
حامدی عنوان نمایشگاهاش را ازنام نوعی بیماری روانی (سندرم کاشی گمشده) انتخاب کرده است، بیمار دراین سندرم نواقصی را میبیند، نقصانی که شاید ظرفیت و مزیت نیز میتواند باشد.
کاشی هیچ چیز نیست جز پوشاننده دیوار، وقتی یک کاشی نیست تازه میفهمیم زمینه پشت کاشی چیست، کاشی واقعیت دیوار نیست، شبیه یک پوشاننده، پنهان کننده، مخفی کاری تعمدی......
این مجموعه بر اساس نبودن عناصر به وجود آمده، اگر این تصاویر کامل باشند دیگر وجود وجود نخواهند داشت.
چشم اندازهای رضاییان در گالری شکوه
گالری شکوه از ۲ آبان میزبان نقاشیهای مهدی رضاییان است. در این نمایشگاه آبرنگهایی با ابعاد مختلف به نمایش درآمده است که طبیعت ایران را نشان میدهد. رضاییان با قرار گرفتن در فضاهای متفاوتی مانند روستای ماسوله، نطنز و... مناظر مورد نظر خود را در ابعاد کوچک نقاشی کرده و سپس در فضای آتلیه آنها را در ابعاد بزرگ به تصویر کشیده است.
آبرنگهای رضاییان با وجود رئال بودن، جزییاتی دارند که آنها را از منظره واقعی جدا میکند. استفاده از رنگهای شاد و زنده یکی از مواردی است که در این آثار دیده میشود و بیانی شخصی به منظرههای او داده است. در بعضی از تابلوها پرداختهای دقیقی وجود دارد و اجزا به صورت مجزا دیده میشوند، اما در بعضی دیگر استفاده از تکنیک خیس در خیس باعث شده است فضایی محو و رویاگونه به وجود آید.
استفاده از لکه ای رنگ با حفظ رد قلم فضایی شبیه به امپرسیونیم در آبرنگها به وجود آورده است و این موضوع در تنها اثر نمایشگاه که با رنگ و روغن کار شده است به شکل خاص خودنمایی میکند. با وجود اینکه بیشتر تابلوهای نمایشگاه با موضوع طبیعت به وجود آمدهاند، چند اثر که بناهای خشتی و آجری ایران را نشان میدهند با رنگهای خاکی خود حال و هوای متفاوتی در میان سبز و آبیهای دیگر تابلوها به وجود آوردهاند.
فرشتگان حجت امانی در گالری نار
مجموعه فرشتگان حجت امانی که در گالری نار به نمایش درآمدهاند هم از حیث تکنیکی و هم از جهت عناصر و فضا مجموعهای تلفیقی است. او با در کنار هم نشاندن طیفهایی از عناصر بصری چون فیگورها و پرترهها، عناصر نوشتاری و تزئینها فضایی میسازد که بیش از هر چیز بر هویت ایرانی آثارش میافزاید. اما بالهای رنگینی که امانی بر دوش فرشتگانش مینهد ترجیع بند این مجموعه است که هنرمند به عنوان مهر و امضای تفسیرش از فضای مطلوبش پیش روی بیننده قرار میدهد. این فضا و موقعیتهایی را که او برنامهریزی میکند به سوژههایش فرصت میدهد تا کاملا خودشان باشند. با دیدن این عکسها توان انسان را خواهیم دریافت. حتی زمانی که احساس کنیم انسان فرشتهها مردود و شکست خورده روی زمین دراز شدهاند. آنها به مانند نشانههای کمال آرزوی نوع بشر باقی ماندهاند و رهروانی برای حرکت به سمت کمال زندگی و حقیقت هستی هستند. داشتن بال و آرزوی پرواز در خیال انسان، از کهنترین ایام وجود داشته. موجودات بالدار از الوهیتی برخوردار هستند که در همه ادیان میشود این معنی را سراغ گرفت. در حقیقت فرشتگان که نوعی متعالی از موجودات بالدار هستند، وجودی نامرئی را شکل میدهند که در خلقت انسان، از زندگی و مرگ او حضور دارند و گویی همراه همیشگی انسان هستند. فرشتگان در نقاشیهای امانی اما خصلتی معاصر پیدا میکنند. به نظر میرسد او در این مسیر از منابع مختلف، حتی از عکسهایی که در مکانهای زیارتی میگرفتند و پرده نقاشی شدهای بود و مقابل آن میایستادند و. انگار با پرده نقاشی شده همذات پنداری میکردند. در نهایت این تصاویر گویی لحظه مرگ انسانی هستند که فرصت دیدن لحظهای فرشته گون زیستن را میآفرینند.
"تهران، قم، اراک، بجنورد، خرمآباد، دزفول، اهواز" در گالری آران پلاس
زرین صلاحی در مجموعه چشم اندازهایی که با عنوان د تهران، قم، اراک، بجنورد، خرمآباد، دزفول، اهواز" در گالری آران پلاس به نمایش درآورده شکلی سفرنامهای به این مجموعه میدهد که بیان کننده نوعی مکاشفه و جستجو در فضا و مکان است.
نقاشیهای زرین صلاحی منظره نیستند، بلکه چشم اندازهائی از این سرزمین کهن و یا شاید با تعبیر جدید "زمین چهرهها" هستند: آمیزش انسان و مکان. منظره هائی که به سان بومهای نقاشی در دست انسان به زمین چهره تبدیل شدهاند. منظرههای طبیعی بکری که قرنها الهام بخش هنرمندان بودند اینک تنها پس زمینه این چشم اندازها هستند.
آلودگیهای بصری شهری وگاه نیز زیبائیهای شهری، از مرزهای شهرها به جادهها سر ریز شدهاند و سفر که روزی فرار بود، تنها با طی مسافتهای طولانیتر، میسر میشود. با همه اینها سفر هنوز آشتی با طبیعت است و فرصتی برای خیره شدن به فضاهای خالی و یادآوری عظمت هولناک کوهها و سبزینگی زمین و کوچکی انسان.
زرین صلاحی با قرار دادن عناصر انسانی همانند ساختمانها و سازهها و ابزارها، در کنار عناصر ناپایدار طبیعت مانند نور، حس سفر را زنده میکند. گوئی که ساعتها و روزهاست که درسفر هستیم و کم وقتی باقیست تا شب. تا زمین و آسمان از نورهای ریز پرشوند، تا مسیر در تاریکی پنهان شود، تا به پایان سفربرسیم وبه انتهای ندانستن.
انتهای پیام/