سرویس تجسمی هنرآنلاین : سیامک عزمی متولد ۱۳۵۱ فارغ التحصیل رشته زمین‌شناسی است و نقاشی را به صورت جدی و مستمر از سال ۶۹ آغاز نموده است. وی مهارت ویژه‌ای در نقاشی به سبک رئالیسم دارد اما این مهارت را به شیوهٔ خود در آثاری به کار می‌برد که به هیچ وجه نمی‌توان آن‌ها را رئالیستی خواند.

هر کدام از آثاری که در مجموعهٔ نقاشی‌های دنیای ما در نگارخانهٔ والی به نمایش گذاشته شده‌اند با نامی به موضوعی جهانی اشاره می‌کنند. عدالت، خاور میانه، سیاست، جنگ و...

پس زمینهٔ تقریباً تمام آثار این مجموعه نقشهٔ جهان است. رنگ‌ها در پس زمینه اغلب تیره‌اند و جلب توجه نمی‌کنند. اما اسباب بازی‌ها با رنگ‌های شاد خودشان بسیار واقعی نقاشی شده‌اند و حتی سطح براقی دارند. اسباب بازی‌ها چیده شده در جلوی صحنه در قاب در حال بازنمایی مسائلی هستند که جهان را درگیر خود کرده است. برای مثال در اثری با نام قطار سیاست قطاری از جنس اسباب بازی‌ها می‌بینیم که تعدادی عروسک روی آن سوار هستند. در وسط قاب ترجمهٔ یک جمله از شعر سهراب سپهری به انگلیسی نوشته شده است: I saw a train carrying politics (من قطاری دیدم که سیاست می‌برد).

به کار بردن نور و سایه و رنگ‌ها وتضادهای رنگی در "دنیای ما" همه در جهت انتقال ایدهٔ هنرمند به کار گرفته شده‌اند. حاشیهٔ آثار تیره‌تر است، و مرکز آن‌ها روشن‌تر. نور‌پردازی به گونه ایست که سایهٔ اشیا در پیش زمینه بر روی پس زمینه قابل تشخیص است. شاید این به طوری بیانِ تأثیر مسائل مورد نظر هنرمند بر روی جهانی باشد که در پس زمینه ترسیم شده است.

در تابلویی به نام عدالت (justice) مجسمهٔ عدالت با ترازویی در یک دست و شمشیری در دست دیگر در مرکز اثر قرار گرفته یک ترازو در کنار، و کفه‌های آن به تعادل نایستاده‌اند. توپ‌های بیلیارد و سربازهای اسباب بازی به عروسکی پارچه‌ای حمله کرده‌اند.

در اثر دیگری با نام خوشبختی مجسمهٔ فرشته‌ای سفید در کنار ماشینی قرمز و براق و تعدادی جعبهٔ کادو قرار گرفته است و عروسکی دلخوش در کنار آن‌ها نشسته و لبخند می‌زند.

سیامک عزمی با قرار دادن نمادهای جهانی و باشکوه در کنار نمادهای عروسکی خودش آن‌ها را به سخره می‌گیرد. او به ما نشان می‌دهد که چگونه دنیایی تاریک با مفاهیم یا موضوعاتی پر زرق و برق مشغولیت پیدا می‌کند در حالی که در واقع نوع برخورد دنیا با این موضوعات، آن‌ها را به بازیچه‌هایی مضحک تبدیل کرده است.

در اغلب تابلوهای "دنیای ما" اجسامی معلق در فضا و در پس زمینه قرار دارند که این اجسام شبیه به اجرام فضایی‌اند. این اجرام نوعی حالت تعلیق و بی‌ثباتی را به بیننده منتقل می‌کنند. استفاده از این اجرام در نقاشی و ترسیم عروسک در کارهای قبلی سیامک عزمی هم دیده می‌شود. در نمایشگاه "بازیچه‌ها" که سال ۱۳۹۲ در گالری سیحون برگزار شد، تمام نقاشی‌های سیامک عزمی عروسک‌هایی در خود داشتند. خود هنرمند دربارهٔ آن‌ها گفته است: "عروسک شاید بازیچه‌ای بیش نباشد ولی می‌تواند مفاهیم بالاتری هم در ذهن بیافریند".

حتی موسیقی در حال پخش در گالری قطعاتی را در خود دارد که با مفهوم آثار همخوانی دارند. یکی از قطعات موسیقی فیلمی به نام "لابیرنت پن" است که با صدای کوک کردن جعبهٔ موسیقی آغاز می‌شود و در آن از سازی استفاده شده که صدای جعبهٔ موسیقی را داشته باشد. این موسیقی برای فیلمی ساخته شده بود که فضای سورئالیستی کودکانه‌ای در آن با فضای واقع گرای تلخ جنگ جهانی دوم در هم آمیخته بود.

نکتهٔ قابل توجه دیگری که در نقاشی‌های "دنیای ما" می‌توان به آن اشاره کرد استفاده از نگارگری‌های ایرانی در گوشه‌های بالای تصاویر است. که این نگارگری‌ها اغلب در آثاری که موضوعاتشان با شرق و خاور میانه گره خورده است استفاده شده است. برایمثال تابلویی با نام خاور میانه، یا تابلویی با نام جنگ نفت، و تابلویی که در آن خوشبختی در کنار رفاه شامل عقاید مذهبی هم می‌شود.

در یکی از کار‌ها به نام سوپراستار تصویر "مرلین مونرو" هنرپیشهٔ هالیوودی را می‌بینیم که با‌‌ همان رنگ‌های قهوه‌ای در پس زمینه نقش بسته است. در جلو لوازم آرایش می‌بینیم و مهره‌های بازی شبیه به سرباز‌های شطرنج، و یک کفش زنانهٔ قرمز. و در گوشه‌های تصویر حروفی وجود دارند که این کلمات را می‌سازند: victim، Hollywood، abuse، mask، actor این کلمات هم مانند المان‌های آورده شده در نقاشی و پس زمینه یاد آور مفاهیمی هستند که مخاطب را به حس مورد نظر هنرمند نزدیک کنند. اینکه چطور هالیوود بازیگر‌هایش را بازیچه قرار می‌دهد و از آن‌ها سو استفاده می‌کند.

سیامک عزمی خود در نوشته‌ای که بر دیوار گالری هم آمده است دربارهٔ آثار خود چنین می‌گوید: "مجموعهٔ حاضر تجسم روندی است که به" تکفیر تاریکی "و" تکثیر نور "در هنر می‌پردازد. تجسمی که ارجاع مستقیم به ماهیت دوسویهٔ انسان دارد. کشش‌ها و کوشش‌های پارادوکسیکال وجود انسان عاملی است برای شناخت پدیده‌ها، که هر چیز با ضد خود شناخته می‌شود و نور با تاریکی... شکل و فکر این مجموعه در مرزی میان واقعیت و معنا به یک تحلیل انتقادی از پدیده‌های دنیای امروز ختم می‌شود. اشیا و اسباب بازی‌ها در یک چیدمان مفهومی، بیانگر سیر نزولی و استحالهٔ مقام انسان به یک شیئ بازیگر و بازیچه می‌باشد که در یک بازی بیهوده، پر از رنج و جنگ و اضطراب گرفتار گشته است. هبوطی مکرر از مقام آسمانی در دنیای دو بعدی تولید و مصرف که سخت محتاج بعد‌های دیگری است... تطابق و تناسب مفهومی هر رنگ با فرم مربوط به خود به شکل آگاهانه‌ای اشاره به لایه‌های عمیق تری از صورت ظاهری آثار دارد. رنگ‌ها و فرم‌ها خود نشانه ایست که در پی ایجاد بستری برای حرکت در عمق بیشتری در آثار می‌باشد. مجموعه ی" دنیای ما "تلخخندی است به پدیده‌ها و شرایط دنیای معاصری که در آن زیست می‌کنیم."

واران عزیزپور

انتهای پیام/