سرویس تجسمی هنرآنلاین : مهدی یار‌محمدی متولد سال ۱۳۵۸ و هنرمندی فعال و مستعد از خطه‌ سیستان و بلوچستان و از شهرستان زابل است. وی کار‌شناس ارشد نقاشی از دانشکده هنر دانشگاه شاهد و مجسمه‌ساز با تجربه‌ای است که سابقه تدریس در دانشگاه‌های مختلف را دارد و در حال حاضر نیز در دانشگاه شریعتی مشغول تدریس است. او تاکنون برگزاری بیش از ۷ نمایشگاه انفرادی و شرکت در چندین نمایشگاه گروهی داخلی و خارجی را در کارنامه هنری خود دارد. یارمحمدی همچنین منتخب جشنواره‌های فجر، آزادگان، بینال مجسمه‌های ساحلی دانمارک است و یکی از آثار وی با نام "پرنده" در شهر آرهوس این کشور، در ابعاد ۴ متر نصب شده است. استفاده از نانو تکنولوژی (Thin Film technology in vacuum) در لایه نشانی تیتانیوم بر روی مجسمه‌ها باعث شده تا پیوندی در بیان کهن بودن و ریشه‌های باستانی مجسمه‌ها با نگاه امروزی آن برقرار شود. در این پیوند انعکاس‌هایی در طیف آبی‌بنفش از ترکیب فلز‌ها و تیتانیوم روی آثار ایجاد می‌شود که در نوع خود کم نظیرند و طبق گفته میثم جهانی، همکار یارمحمدی در خلق این آثار، این فناوری تنها در ۶ شرکت در سطح دنیا به کار گرفته می‌شود.

مجسمه‌های مهدی یار‌محمدی با دو شیوه‌ بیانی متفاوت از نظر فرمی، ارائه شده‌اند. تعدادی از آثار شامل منحنی‌های مواج و دواری با اشاراتی کوچک و کوتاه از فیگورهای معلق در فضا و تعدادی دیگر شامل خطوط متقاطعی از مفتول‌های فلزی است که فضای مثبت اثر را می‌سازند و باز‌نشانی از فیگورهای خلاصه‌شده‌ انسان، ماهی و‌ گاه پرنده را به نمایش می‌گذارند. در حاشیه افتتاح "شهر سوخته" گفت‌و‌گویی با خالق آثار این نمایشگاه داشتم.

چند وقت است که به صورت حرفه‌ای به ساخت مجسمه‌های فلزی می‌پردازید؟

از سال ۱۳۸۱ شروع به مجسمه‌سازی کردم، در دوران تحصیلم به صورت اتفاقی با استاد حمیدرضا آویشی آشنا شدم که ایشان هم کار فلز انجام می‌دادند. امکانات هم طوری بود که بیشتر با آهن سر و کار داشتم و در نتیجه کار حجم را با فلز آغاز کردم. چند نمایشگاه داخلی داشتم و این مجموعه که در حال حاضر به نمایش درآمده در ادامه‌‌ همان کار‌ها است.

تجربه کار با مواد دیگری را هم داشته‌اید؟

بله، مواد دیگر را در حد کلاس و تدریسی که داشتم تست زده و تجربه کرده‌ام. در همین نمایشگاه هم یکی دو اثر برنز دارم ولی به صورت حرفه‌ای تمرکز کارم بر روی فلز است.

اینطور که به نظر می‌رسد در کشورهای دیگر بیشتر از ایران شناخته شده هستید. چطور این اتفاق افتاده است؟

قبل از این، بله اینطور بود. اگر به نوع کارهای من دقت کنید تقریبا کارهای مدرنی هستند و از جمله کارهایی محسوب می‌شود که هنوز در کشور ما و به خصوص در بین عامه جامعه جا نیفتاده است. من نقشی را از نقوش شهر سوخته انتخاب کردم و یک مقدار تغییرات در آن ایجاد کردم و امروزی‌اش کردم. این اثر را در جشنواره‌ای که بین استرالیا و دانمارک به صورت مشترک برگزار می‌شد، شرکت دادم، خوشبختانه انتخاب شد و در شهر ساحلی آرهوس نصب شد. در آنجا هم نصب اجرایی داشتم هم چند نمایشگاه کوچک برگزار کردم.

آثارتان مورد توجه مخاطبان دانمارکی واقع شد؟

بله استقبال خوبی از نمایشگاه‌ها شد و شاهزاده دانمارک نیز به تماشای آثار آمد و درباره کار‌ها و نحوه ساختشان سوال کرد و من توضیح دادم که این آثار الهام گرفته شده از یکی از شهرهای بسیار قدیمی ایران است.

اصولا تم کارهای شما براساس نقوش شهر سوخته است یا این نمایشگاه خاص با این موضوع کار شده است؟

یک مجموعه اثر دارم که بر اساس نقوش شهر سوخته است و کارهایی که در دانمارک نمایش دادم نیز اتفاقا از همین مجموعه بودند و برایم جالب بود اثری که از نقوش ایرانی الهام گرفته و ساخته شده است برای خارجی‌ها تا این حد جالب بود و جلوی موزه فرهنگ و هنرشان نصب کردند و مردم دوستش دارند و با آن ارتباط برقرار می‌کنند اما در کشور خودم خیلی وقت‌ها به شهرداری مراجعه کرده‌ام و گفتم این آثار در ابعاد شهری کاربردی است و به دلیل فضای منفی زیادی که دارند به نمای شهر و طبیعت آسیب نمی‌رسانند، ولی در پاسخ شنیده‌ام که در سلیقه آن‌ها جایی ندارد و با این آثار ارتباط برقرار نمی‌کنند حتی از من خواستند که فیگور انسان و یا اشکال دیگری را به کارم اضافه کنم. خب کارهای من اصالت دارند درست است که انتزاعی هستند اما نمی‌شود در آن‌ها دست برد.

این موضوع اخیرا اتفاق افتاده است؟

هر بار که من مراجعه‌ای داشتم این اتفاق افتاده است، اما خوشبختانه اخیرا می‌بینم که در تهران آثاری از این دست، نصب شده است و از این بابت خوشحالم. حسن این کار‌ها به‌‌ همان دلیل وجود فضای منفی، این است که هم هستند هم نیستند، یعنی به منظره طبیعی آسیب نمی‌زنند ضمن اینکه سعی کرده‌ام که چرخش‌ها و حرکت‌های بیشتری را در کار‌ها ایجاد کنم.

درباره این لایه نشانی تیتانیوم بر روی کار‌ها توضیح دهید و رنگی که روی آثار ایجاد شده است.

این فرکانس رنگی که بر روی آثار ایجاد می‌شود مربوط به‌‌ همان فلز تیتانیوم است. وقتی به تهران آمدم دیدم که آهن وقتی می‌رود در طبیعت زنگ می‌زند و خراب می‌شود. سعی کردم با دانشگاه‌ها ارتباط برقرار کنم و دنبال راه حلی بودم. در دانشگاه علم و صنعت دوستی پیدا کردم که تکنولوژیست است نتیجه اینکه کار ما تلفیق تکنولوژی و هنر شد. قسمت لایه نشانی و اینکه با تیتانیوم چه کار می‌کنند که این طیف رنگی را می‌دهد مربوط به این فناوری می‌شود و برای من این اتفاق خیلی خوشایند بود که لایه رنگی خارجی برای آثار نداشته باشم و اثر طوری کار شود که خود فلز فرکانس رنگی بدهد و خوشبختانه دستگاهی که این دوستان داشتند این امکان را به من داد که بتوانم از طیف رنگی تیتانیوم استفاده کنم.

در واقع می‌فرمایید که بعد از لایه نشانی تیتانیوم، این فعل و انفعالات فلز است که تعیین می‌کند کجای اثر به چه رنگی درآید؟

در حال حاضر و با امکاناتی که داریم انتخاب طیف رنگی آبی و بنفش با خودمان است اما در این میان این کنترل که چه قسمتی به چه رنگی درآید براساس اتفاق است و کنترل شده نیست.

از نظر قیمت، این آثار بر اساس متریالشان قیمت گذاری شده‌اند و یا از بعد هنری؟

من اصلا معتقد نیستم که اگر کاری برنز است باید قیمتش از یک اثر ساخته شده از کاغذ بیشتر باشد، هرچند که وقتی لایه نشانی انجام می‌شود، روندی طی می‌شود که هزینه بر است اما در مجموع قیمت‌ها بر اساس اثر هنری تعیین شده است.

غیر از مجموعه "شهر سوخته" چه مجموعه‌های دیگری خلق کرده‌اید؟

یک مجموعه باله داشته‌ام که نمونه‌ای از آن در این نمایشگاه نیز به نمایش درآمده است و مجموعه‌های فیگوراتیوی هم داشته‌ام که در برخی آثار این نمایشگاه هم ردی از آن‌ها دیده می‌شود. اصولا به موضوعات اجتماعی علاقه‌مندم و در فیگور‌ها بیشتر می‌توانم به این موضوعات بپردازم.

با توجه به صحبت‌هایی که داشتیم امیدی دارید که این آثار توسط شهرداری برای نصب در فضاهای باز سفارش داده شوند؟

من خیلی علاقه‌مندم که این اتفاق رخ دهد و اعتقاد دارم این‌ها ماکت آن کارهایی هستند که می‌شود در فضای شهری نصب کرد و باید در ابعاد بزرگ‌تر و با قیمت مناسب عرضه شود. این کار‌ها در فضای باز زنگ نمی‌زنند و ضمن اینکه طیف رنگی دارند، خودشان هم قابلیت تمیز کردن خود را دارند.

در پایان این گفت‌و‌گو، گپی داشتم با میثم جهانی فارغ التحصیل رشته برق و دانشجوی کار‌شناسی ارشد تکنولوژی، وی درباره نحوه همکاری با مهمدی یارمحمدی و ساخت مجسمه‌ها گفت: دایی همسرم یک شرکت دارد که در آن کارهای لایه نشانی انجام می‌دهد، اهدافشان این بود که کارهای بزرگتری انجام بدهند و کارهایی انجام دهند که مردم با آن‌ها بیشتر در ارتباط باشند و این تکنولوژی را بشناسند. کمتر شرکتی در دنیا هست که این کار را انجام می‌دهد شاید ۵-۶ شرکت هستند در دنیا که لایه‌نشانی تیتانیوم را به صورت نانوی واقعی انجام می‌دهند. تصمیم گرفتم از این امکان استفاده کنم و آن را در زمینه هنر به نمایش درآورم و امیدواریم که به این ترتیب این هنر-تکنولوژی بتواند جای خودش را در فضاهای شهری پیدا کند. همینطور فضای خانه‌ها و شرکت‌ها نیز در طیف مخاطبین ما قرار دارند و خیلی علاقه‌مندیم که این آثار به مردم معرفی شود. این تکنولوژی در حال پیشرفت است و هر روز سعی می‌کنیم که امکانات جدیدی را به وجود بیاوریم و کارهای بهتری ارائه کنیم. این تکنولوژی می‌تواند روی طلا، نقره، کبالت، سرامیک و... پیاده شود، هرچه ابعاد در این آثار بزرگ‌تر باشد زیبایی این کار بیشتر دیده می‌شود.

انتهای پیام/

فرین روحانیان