به گزارش هنرآنلاین به نقل از ستاد خبری ششمین سمپوزیوم بین المللی تهران، نمایشگاه جانبی ششمین سمپوزیوم بین المللی مجسمه سازی تهران با نمایش مجسمه های سنگی با ابعاد کوچک در محوطه برگزاری سمپوزیوم در برج میلاد افتتاح شد.
در فراخوان اولیه سمپوزیوم ششم 114 اثر شرکت کردند که 32 اثر از بین آنها از سوی هیأت انتخاب آثار(ایرج محمدی، جمید شانس، قدرتالله معماریان اصفهانی، محمدرضا ذبیحاللهزاده، محمد یزدی) انتخاب شدند و باقی به بخش "نمایشگاه جانبی" راه پیدا کردند.
از این رو در کنار بخش اصلی و دانشجویی سمپوزیوم که از 23 شهریورماه با حضور مجسمه سازان ایرانی و خارجی در حال برگزاری است؛ "نمایشگاه جانبی" به آثار هنرمندانی که در سمپوزیوم طرح هایشان پذیرفته نشده ، اختصاص پیدا کرده است. ساعت بازدید از هر سه بخش "اصلی"، "دانشجویی" و "جانبی" سمپوزیوم از 10صبح تا 12 ظهر و از 3 ظهر تا 5 بعدازظهر است. دراین نمایشگاه مجسمه های در ابعاد کوچک از83 هنرمند به نمایش درآمده است.
سمپوزیوم مجسمه سازی تهران دارای اعتبار جهانی شده است
"حمید شانس" عضو شورای انتخاب ششمین سمپوزیوم مجسمه سازی تهران گفت: علاقه مندی هنرمندان خارجی برای حضور در این رویداد بین المللی نشانگر آن است که سمپوزیوم مجسمه سازی تهران دارای اعتبار جهانی شده است.
او همچنین درباره فلسفه وجودی سمپوزیومها گفت: سمپوزیوم در حقیقت مکانی است که هنرمندان حرفه ای در مدت معینی ایجاد یک اثر هنری و مراحل تولید ایجاد اثر را به نمایش می گذارند.بنابراین مساله ساختن یک اثر و نمایش مراحل شکل گیری آن است که از چند لحاظ حایز اهمیت است: اولا یک بعد عمومی دارد یعنی مکانی است که مردم آثار هنری را مثل یک شی تولید شده صنعتی در نظر نگیرند بلکه با پروسه ای که جذاب و دلپذیر است و به زندگی هنرمند معنا می دهد آشنا شوند که این آشنایی موجب اهمیت از سوی افراد همگانی می شود تا همان طور که به ورزش اهمیت می دهند به هنر نیز بها دهند.
این هنرمند افزود: از آنجایی که مردم مصرف کننده آثارند و با مسیر ساخت که جذاب است آشنا می شوند، آثار نهایی برایشان حاوی مسیر طی شده نیز هست و به همین علت آن را زنده تر و معنادارتر درک می کنند.از این رو اولین تاثیر ارتباط وسیع تر کارگاهها و مکان های ساخت با عموم است که اهمیت جدی دارد.همچنین از آنجایی که سمپوزیوم ها جایی هستند که چند هنرمند با تجربه از مکان های مختلف، با نگرش های مختلف و با مجموعه ای از پتانسیلها گردهم می آیند و می توانند توانمندیهایشان را به اشتراک با هم بگذرانند، بنابراین رابطه فکری، جسمی و کاری هنرمندان به مثابه یک بافت زنده شکل می گیرد که این بافت زنده از لوازم اصلی پیشرفت هنر است. این بافت ار آنجا حایز اهمیت است که بخشی از دانش مجسمه سازی عملی و شفاهی است و از طریق دانش نوشتاری قابل انتقال نیست که آن هم عبارت از فضای زنده ای است که آحاد درونش را تحت تاثیر قرار می دهد و آگاه می کند.
این مجسمه ساز کشورمان گفت: نکته بعدی که اهمیتش بیش از هرچیز است این است که این تجمع یک قابلیت است که بیش از همه هنرمندان جوان و تازه کار و هنر آموزها و دانشجویان این رشته می توانند جهان کاملی از مجسمه سازی با سنگ را ببینند و تصور جامع تری از کار بدست بیاورند. همچنین در کنار سمپوزیوم ها همواره سمیناری می تواند شکل بگیرد که خوشبختانه این سمپوزیوم به آن توجه جدی دارد و هیچ محلی برای گره خوردن عمل و تئوری مناسب تر از ارتباط این سمینار و کار عملی نیست.
او افزود: نکته آخر هم این است که وقتی یک سمپوزیوم روی سنگ، چوب یا متریالی خاص تمرکز می کند و همزمان چندین اثر به طرق مختلف تعاملی می شوند بین هنرمند و آن متریال. بین شکل نهایی و ماده شکل نپذیرفته، صراحت، قابلیت های سنگ، فشردگی اش، انسجامش، شکل پذیری اش، سایه نور پذیریش، همراهی و لجاجت اش، پایداری اش در مقابل شکل و در مقابل هنرمند به صورت یک ویترین شکل می گیرد. این کار را در مجسمه سازی با مواد متنوع و در جاهای مختلف نمی توان به نمایش در آورد و نمایش این تاثیر در زمان کوتاه تنها از عهده سمپوزیوم بر می آید. بنابراین سمپوزیوم ها یکی از شریان های اساسی انتقال اطلاعات، انرژی و قابلیت های مجسمه سازی و همین طور ذخیره این منابع به شمار می آیند که حذفشان مجسمه سازی را از تحرک و توانمندی تهی می کند.
این مجسمه ساز درباره رشد کمی و کیفی این سمپوزیوم خاطر نشان کرد: این سمپوزیوم ششمین سمپوزیوم است و از سمپوزیوم اول مدت زیادی نمی گذرد و در این مدت 7 یا 8 ساله می توان چند چیز را دید: اول گسترش کمی و کیفی سمپوزیوم. به نظر من سمپوزیوم روز به روز در سازماندهی، تفکر، سیاستگذاری و اجرا رو به رشد و ترقی و رفتار حرفه ای تر و منسجم تر است. از اعتبار آن همین بس که امسال نزدیک به 200 داوطلب خارجی داشت که از آثار پذیرفته شده حداقل چند مجسمه تراز اول و حرفه ای در بالاترین سطح سمپوزیوم ها در این این سمپوزیوم وجود دارندو می توان دید که سمپوزیموم مجسمه سازی تهران دارای اعتبار جهانی شده است که این بدون گزاف است. حال چه درجه ای از اعتبار باید صبر کرد تا سمپوریوم در مسیر تحولش رفتاری کامل تر و جامع تر در دوره های بعدی داشته باشد.
شانس درباره حضور بخش دانشجویی در این سمپوزیوم گفت: به نظر من سمپوزیوم باید به سویی رود که جوان ها این ذهنیت برایشان بوجود نیاید که نیازی به آموزش نیست و باید هرچه سریعتر با حداقل دانش و اندوخته ذهنی و حداقل تجربه آموزشی قابل قبول وارد عرصه مجسمه سازی شد. به نظر می رسد تعدد سمپوزیوم ها که لازمه تعداد کم مجسمه سازان و معدل سنی پایین مجسمه سازان دست به دست هم داده اند تا بدون توان آموزشی کافی خیلی ها خواها حضور در سمپوزیوم ها باشند. در نتیجه به علت تعداد کم مجسمه سازان حرفه ای باید مراقب باشیم هنرمندان جوان قبل از آمورش کافی جذب سمپوزیوم ها با این دلیل که پتانسیلمان همینها هستند، نشوند. در نتیجه بدون اینکه با بخش دانشجویی مخالف باشم، معتقدم باید دقیق تر ارزیابی شود تا بهترین روش ها برای این کار انتخاب شود.
باز آفرینی مجسمه ایران باستان در سمپوزیوم مجسمه سازی
کامبیزهورسان مجسمه ساز برجسته کشورمان با بیان این مطلب گفت: به نظر من سمپوزیوم ششم نسبت به سمپوزیوم چهارم از کیفیت بهتری برخوردار است. بین هر شرکت کننده بخش اصلی و خارجی یک دانشجو قرار دارد و همین باعث شده ارتباط و تعامل بین شرکت کنندهها بهتر شود. فضای سمپوزیوم و استقبال مردم از آن باعث میشود که پدیده مجسمه برای مردم مفهومتر شود و آن را از نزدیک احساس کنند.
به گفته این مجسمه ساز، برگزاری سمپوزیوم فصل تازه ای در مجسمه سازی ایران است که ضمن کمک به بالا رفتن سطح کیفی مجسمه سازی ایران، می تواند بخشی از مجسمه های شهری را تامین کند و موجب تلطیف روح شهر و شهروندان شود. او درباره اثری که در این سمپوزیوم خلق خواهد کرد گفت: اثر من دراین سمپوزیوم متاثرازموتیفهای ایران باستان است. خواستگاه این اثرتپههای باستانی املُش است. فرم بدن گاو املَش به سبب داشتن کوهان قابلیت خوبی برای سادهسازی دارد و فرمهای هندسی خوبی میتوان از آن استخراج کرد. من سعی کردم این فرم را با دیدی جدید اجرا کنم و دیدگاه مدرنی داشته باشم و سطوحم سطوح مدرنی باشد.
این مجسمه ساز با اشاره به تاثیرسمپوزیوم ها در ادامه فعالیت هنری اش گفت: وقتی یک مجسمه ساز در کارگاهش کار می کند، تنها با اثرش در تعامل است از این رو هرگز برای او فرصتی پیش نمی آید که اگر ایراد تکنیکی داشت آن را با هنرمند دیگری درمیان بگذارد و از او یاری بخواهد اما حضور در سمپوزیوم موجب می شود که مجسمه سازان در فضایی تعاملی قرار بگیرند و درصورت بروز مشکلی هنگام خلق اثر این مشکل را در ارتباط با سایر هنرمندان برطرف کنند و سطح کیفی اطلاعات آنها بالا برود.
این هنرمند درباره مجسمه هایی که پیش از این از او در فضای شهری نصب شده اند گفت: یکی از مجسمههایم به نام "دیسک انداز" به ارتفاع سه متر جلوی درب غربی استادیوم آزادی قرار دارد. جنس این مجسمه برنز است و در اولین فراخوان دوسالانه حجمهای شهری برای اجرا انتخاب شد.
او افزود:مجسمه دیگری به نام "نقطه تسلیم" دارم که از جنس آهن است و در بینال حجمهای شهری دو نسخه از آن سفارش گرفتم؛ یک نسخه آن در بوستان قرآن دارد و دیگری در پارک بزرگ آبی آزادگان قرار دارد. مجسمه دیگری به نام "وحدت" ساخته ام که کنار اتوبان آزادگان نصب شده و جنس آن فایبرگلس است.
هورسان ادامه داد: مجسمه دیگری نیز به نام "سرو" کنار اتوبان آزادگان، تقاطع نبرد جنوبی، دارم. یک مجسمه موقت هم روبهروی مجلس؛ کنار میدان بهارستان نصب کرده ام. چهار کار هم در نقاط مختلف شیراز دارم که جنس همه فایبرگلس است.در سمپوزیوم چهارم نیز کاری داشتم که الان توی محوطه برج میلاد نصب شده است.
این مجسمه ساز درباره تکنیکی که بیشتر در مجسمه سازی با آن ارتباط برقرار می کند، گفت:ترجیح اول من سنگ است و بعد برنز.حس من این است که سنگ متریال خوبی است و کار با آن شیرین است. وقتی کار سنگ تمام میشود میتوان اطمینان داشت که فرمی که میخواهید درمیآید. ولی به طور مثال درهر قالب گیری کیفیت کار افت میکند. در مجسمه سازی با سنگ به سادگی میتوان بازی سطح و نور را اجرا کرد. کار با سنگ نیاز به تمرین دارد. باید حجم مورد نظرتان را داخل مکعب ببینید که این دراثر تراشیدن حجمهای مکعبی به وجود میآید. من نزدیک 1000بلوک دو متر در یک متر در یک متر پلاستوفوم و یونولیت تراشیدم تا بتوانم دیدم را نسبت به داخل مکعب قوی کنم.
او خاطر نشان کرد:به نظر من کار دانشجوها قطعاً بهتر از کسانی است که تجربی کار میکنند. تراشیدن سنگ تکنیکی است که با بردباری و تمرین حاصل میشود، مهم این است که از این تکنیک در چه جهتی استفاده میشود و با آن چه ساخته میشود. ایدهآل یک مجسمهساز این است که بتواند با حجمش شعر بگوید.
کامبیز هورسان، فارغ التحصیل مجسمهسازی دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران است و از سال 71 مشغول مجسمهسازی است. هورسان در بینال اول و دوم مجسمه سازی شهری با مجسمه "وحدت" و مجسمه "رقص باد" حضور داشت. او در سمپوزیوم ششم در بخش اصلی حضور دارد.
ششمین سمپوزیوم بین المللی مجسمه سازی تهران از 23 شهریورماه تا 15 مهرماه در محوطه برج میلاد درحال برگزاری است. انتهای پیام/