به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین؛ سیاوش (سیا) ارمجانی که یکی از پیشگامان هنر عمومی در عرصه بین الملی است و یکی از مهم ترین هنرمندان چیدمان معماری است؛ مجموعه از آثارش را از دهه 30 که در ایران خلق کرده است و سایر آثارش را تا سال 2013 در آمریکا خلق کرده است را لندن به نمایش می گذارد.
حمید سوری پژوهشگر و مدرس هنر در گفت وگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین درباره آثار و اهمیت این هنرمند گفت: سیا ارمجانی یکی از موفق ترین هنرمندان ایران در عرصه بین المللی است. او یکی از پیشگامان هنر عمومی محسوب می شود. او حتی در نمایشگاه معروف و مشهور 1970 که در موزه هنر نیویورک برگزار شد؛ آثارش را به نمایش گذاشت.
وی افزود: اما بعدها او به سمت هنر عمومی گرایش پیدا کرد و آثارهنری اش را به گونه ای خلق کرد که با قرار گرفتن در فضای عمومی کاربردی باشند و مردم بتوانند از آنها استفاده کنند و تنها به عنصر زیبایی در آنها توجه نشود. یکی از مهم ترین آثار او می توان به خلق الفبای معماری به صورت مفهومی اشاره کرد.
به گفته سوری؛ ارمجانی از هم دوره های پرویز تناولی و مارکو گریگوریان است و در مجسمه ها و آثاری که در دوران فعالیتش در ایران خلق کرد از شعر فارسی و موتیف های ایرانی استفاده کرد و آثارش بسیار به فضای فرهنگی ایرانی نزدیک بود. او بعدها از این فضا فاصله گرفت و با آشنایی به فلسفه مدرن و توجه به عموم مردم فضای کارهایش تغییر کرد.
سیا ارمجانی؛ متولد 1939 ایران، مجسمهساز آمریکایی است.ارمجانى در سال ۱۳۱۸ در تهران به دنیا آمد و در سن ۲۱ سالگى ایران را ترک کرد. او تحصیلات عالى را در رشته فلسفه ادامه داد اما شروع تجربه مجسمهسازىاش به اواخر دهه ۴۰ باز مىگردد. دغدغه کارى او زیبایى و گفتگو در فضاهاى عمومى است. از میان کارهاى او مىتوان به "پل جرج سیمل" در سترازبورگ فرانسه (۲۰۰۳)،"نقش دیوارى" در شهر کانزاس (۲۰۰۱)،"میز پیکنیک براى هووسکا بیلسا" در هووسکاى اسپانیا (۲۰۰۰) اشاره کرد. سیا ارمجانی طراحی مشعل المپیک تابستانی 1996 در آتلانتا، جورجیا، ایالات متحده است. او بر روی پروژههای دیگر مانند جزیره Staten در نیویورک و برج و پل کار میکرد، Gazebo دور در نیس، فرانسه، و ایرنه Hixon ویتنی پل در مینیاپولیس، مینه سوتا، ایالات متحده است.
شهرت سیا ارمجانی اما بیشتر به واسطه مجسمههایش است . دغدغه کاری او زیبایی شناسی و گفتوگو در فضاهای عمومی است. ارمجانی که هم دوره اساتیدی چون پرویز تناولی، مارکو گریگوریان و ... به حساب میآید، هرچند در داخل ایران شهرت چندانی ندارد، اما در عرصه بینالمللی از شهرتی بسزا بر خوردار است. این هنرمند ایرانی در تازهترین موفقیت بینالمللی خود، جایزه 50 هزار دلاری بنیاد مک نایت را که عمدتاً به هنرمندانی با بیان متفاوت تعلق میگیرد، از آن خود کرد.
بنیاد مک نایت که به مدت پنج دهه هنرمندان متفاوت بینالمللی را انتخاب و به جهانیان معرفی میکند، معمولاً دست به انتخاب هنرمندانی میزند که گرایشهای پیشرو در آثار و نگاه آنها دیده میشود.
او پس از۴۰ سال، در سال ۱۳۸۳ به دعوت علیرضا سمیعیآذر به ایران سفر کرد و در موزه هنرهای معاصر به سخنرانی پرداخت. سیا ارسنجانی معتقد است:"زیبایی را به هنرهای کاربردی بازگرداند و هنر عمومی را اینگونه تعریف میکند: هنرعمومی در باره وجود فرد نیست، در باره وجود دیگران است. در باره ذوق و سلیقههای شخصی نیست، در باره احتیاجات دیگران است. در باره بیم و امید هنرمند نیست، در باره نشاط و خشنودی دیگران است. در باره شخصیت افسانهای هنرمند نیست، در باره جامعهسازی هنر است."
او می گوید:" بنا نیست که حس کوچکی و بیاهمیتی به مردم بدهد، بناست که حس تعالی و شکوهمندی به مردم بدهد. بنا نیست که میان فرهنگ متعالی و عموم مردم فاصله بیاندازد، بناست که هنر را عمومی کند و هنرمند را هم یکی از عموم. لغت هنر در عبارات هنر عمومی، به حضور کارهای عظیمالجثهی هنری در میدانهای وسیع شهری اشاره نمیکند و البته آن نیست که قاب میشود و به دیوار آویزان میگردد؛ هنر عمومی آن است که از طرف عموم تجربه میشود.هنر عمومی، هنر عموم هم نیست، آن چنان که مثلا هنر نازیهای هیتلری و کمونیستهای استالینی هنر عموم بود. هنر عمومی تعبیری نردبانی از تاریخ نیست، تعبیری افقی از تاریخ است.
درطراحی مشعل المپیک آتالنتا، بر خلاف دورههای قبلی، ارمجانی مشعل را از استادیوم خارج کرده و در فضای عمومی قرار داد. او معتقد بود:در مقابل چیزهای زیادی که از مردم گرفتهایم تا المپیک را در اینجا برگزار کنیم، حداقل میتوانیم مشعل را به آنها هدیه دهیم".
انتهای پیام/
مریم آموسا