به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین، این روزها بسیار از نمایشگاه‌هایی که در گالری‌ها یا مراکز هنری برگزار می‌شود نمایشگاه‌هایی است که حول یک محور مشخص و توسط کریتورها یا نمایشگاه‌گردان‌ها برگزار می‌شود. اما با مرور این گونه نمایشگاه‌ها به دو نوع متفاوت از آن‌ها می‌رسیم. یک نوع نمایشگاه‌هایی که صرفا نمایشگاه‌گردان یک موضوع را سوژه قرار داده و با هنرمندان به اشتراک گذاشته و نوع دیگر نمایشگاه‌هایی که علاوه بر سوژه محوری پژوهشی نیز پشت نگاه کریتور وجود دارد.

بهنام کامرانی، هنرمند نقاش و استاد دانشگاه در گفت و گو با خبرنگار تجسمی‌هنرآنلاین پیرامون این دو نگاه در نمایشگاه‌گردانی گفت: به نظرم هر دو نوعش تاثیرات خاص خودش را دارد. البته نمایشگاه گردان‌هایی که روی موضوع نمایشگاه پژوهش و مطالعه می‌کنند و فعالانه‌تر عمل می‌کنند و نمایشگاه جنبه پژوهشی دارد، نشست برگزار می‌کنند و فعالانه‌تر با هنرمندانشان در تعامل هستند ،طبیعتا نمایشگاه‌ها جدی‌تری تلقی می‌شود.

وی در این باره افزود: اینکه تعدادی دوست دور هم جمع می‌شوند و یک موضوع را پیدا می‌کنند و اسم یکی از هنرمندان هم نمایشگاه گردان می‌شود شکل بدی نیست. اما نمایشگاه گردانی را زیر سوال می‌برد. در واقع تعریف کریتور تعریف عمیق‌تر و وسیع‌تری است. نمایشگاه گردان‌هایی هستند که برای موزه‌ها کارمی‌کنند، سال‌ها روی موضوع کار می‌کنند تا اینکه یک نمایشگاه به ثمر برسد. هنرمندان را از تمام نقاط دنیا شناسایی می‌کنند .

این هنرمند ادامه داد:در همه جای دنیا بحث نمایشگاه گردانی بحث تخصصی است. ما به خاطر اینکه این واحد را در دانشگاه‌ها نداریم یا به منابع کمتری دسترسی داریم تازه به سمت این ماجرا رفته‌ایم و طبیعی است که خالی از اشکال نیست.

وی در توضیح بیشتر عنوان کریتور و کارش گفت:این بحث تخصصی است اینکه چطور کریتور باید تاریخ هنر بداند، به مسائل جامعه شناسی و مطالعات فرهنگی آگاه باشد، چطور یک گالری یا موزه را به سمتی هدایت کند که جنبه‌های تاثیرگذار نمایشگاه را بالا ببرد همه محل بحث است. در بسیاری مواقع کریتورها پیکان هنر معاصر را در دست دارند و جلوتر از نسلشان حرکت می‌کنند. خیلی از مواقع جنبه‌های پژوهشی یا موضوعاتی را پیش می‌کشند که کاملا تازه است و به یکباره موزه را زنده می‌کند و مخاطب برایش می‌آورد.

کامرانی با ذکر مثالی گفت:چندی قبل در نمایشگاهی به نام فرایبورگ آلمان شرکت کردم که چهارسال روی آن کار شده بود و موضوع ساده‌ای به نام "لیمو" داشت. این موضوع را از دل بررسی روی نقشه‌های باغ‌های لیمو بپیدا کرده بودند. هنرمندانی که روی لیمو کار کرده بودند از هنرمندان پیش از دوره رنسانس تا معاصر را در بر می‌گرفت و چینش نمایشگاه بسیار چینش درستی بود. در واقع یک کریتور باید به همه این موارد آگاه باشد. تاریخ هنر بداند، به ویژگی‌های زمانه خودش آگاه باشد و به مطالبی که برای یک نمایشگاه نیاز است مسلط باشد. به هر حال این ویژگی‌ها در میان افراد کمی‌ هست و چون گالری‌دارها در خیلی از مواقع نمی‌خواهند به کریتورها پول بدهند طبیعی است که از کریتورهایی استفاده می‌کنند که یا پول کمتری می‌گیرند یا اصلا پولی نمی‌گیرند.

وی در پاسخ به این پرسش که چطور هر دو نوع کریتورها برای هنر معاصر مفید است اظهار کرد: به این دلیل که وقتی موضوعی برای یک نمایشگاه انتخاب می‌شود و هنرمندان با آن موضوع دور هم جمع می‌شوند طبیعتا نمایشگاه تاثیرگذارتر می‌شود از نمایشگاهی که گروهی است و هیچ خط فکری بین این افراد پیدا نمی‌کنید. فکر می‌کنم این قدرت نمایشگاه‌های موضوعی را بیشتر می‌کند.

کامرانی درباره اینکه چرا دانشگاه‌ها در زمینه نشست‌ها و بخش پژوهشی نمایشگاه‌ها ورود پیدا نمی‌کنند گفت: به عنوان کسی که عضو هیات علمی‌هستم تلاش کرده ام که این وصل را صورت بدهم. اما در تمام دنیا سرعت اتفاقات و قدرت هنر معاصر خارج از دانشگاه است. یعنی اتفاقات بزرگ خارج از دانشگاه‌ها روی می‌دهد در این میان برخی دانشگاه‌ها سعی می‌کنند از هنرمندان معاصری که پیشرو هستند دعوت کنند تا برای سخنرانی، ورک شاپ یا برای تدریس دعوت کنند تا این انرژی را به دانشگاه تزریق کنند.

وی همچنین گفت: در بعضی از دانشگاه‌ها و افرادی که در دانشگاه‌ها وجود دارند خیلی از این حرکت‌ها به خاطر پیشرو بودن یا جنیه معاصر هنوز کاملا درک نشده و بدیهی است که اساسا نیازش را احساس نمی‌کنند تا این موضوعات را در دانشگاه مطرح شود یا نشستی برایش گذاشته شود. خیلی از دانشگاه‌ها به خاطر رعایت نکردن این فاکتورها افت کرده‎اند یا به خاطر رعایت آن پیشرفت کرده‎اند. مثلا قبولی در دانشگاه بیشتر شده و خروجی‌های خوبی داشته‎اند یا در مسابقات بیرون از دانشگاه و گالری‌ها موفق‌تر ظاهر شده‌اند.

این هنرمند در پایان درباره لزوم بازنگری در متون هنری دانشگاه‌ها و به روز کردن آن گفت: اکنون در برخی رشته‌های هنری بازنگری می‌شود و آموزش عالی به این امر واقف شده که برخی از رشته‌ها به بازنگری نیاز دارند. مثلا در دانشگاه اصفهان رشته‌ای به نام دکترای تجسمی‌ تعریف کرده‌ایم بعضی از دانشگاه‌ها به سمت رشته‌های تخصصی گرایش پیدا کرده‌اند؛ ولی فضای تعریف شده دانشگاه‌های ما فضای مدرنیستی است و باید در برخی رشته‌ها بازنگری شود یا رشته‌های جدید مانند نیومدیا یا رسانه‌ها جدید که یکی از رشته‌های جدیدی است که باید گذاشته شود چرا که هم نیازش احساس می‌شود و هم باید برای این رشته‌ها در جامعه متخصص تربیت کرد. این رشته‌های جدید باید در آموزش عالی تعریف شود، برایش واحدبندی شود و به این سمت حرکت کنیم. تا وقتی که این اتفاق نیفتد خیلی از رشته‌ها به شکل قدیمی‌جلو می‌رود و کارایی خودش را کم کم از دست می‌دهد.

انتهای پیام/31/34