سرویس تئاتر هنرآنلاین : اکبر رادی نمایش نامه‌ی تک‌پرده‌ای "شب به‌خیر جناب کنت" را در سال 81 به نگارش درآورد. نمایش‌نا‌مه‌ای با سه شخصیت (دو مرد و یک زن) در فضای رئال و سورئال؛ این نمایش‌نا‌مه که چاپ دوم خود را در پاییز سال 93 پشت سر گذاشت، هم‌چون تک پرده‌ای دیگر استاد رادی، کاکتوس به نوعی مرگ و زندگی را توأمان به نمایش می‌گذارد. مرگ در این اثر هم‌چون سایه‌ای در فضای واقعی و غیر واقعی در کنار زوج پیری قرار دارد تا آخرین لحظات زندگی آنان را به دیگرگونه‌ای دست‌خوش تغییر کند. گویی مرگ هر لحظه در کنارمان است و در پشت در ایستاده تا زنگش را بزند و ما را بی‌مقدمه و بی‌خبر با خود ببرد. رادی هم‌چون دیگر آثار خود به شخصیت‌پردازی و زبان و دیالوگ آد‌م‌هایش مینیاتوری نگاه می‌کند و چنان زبان ورزی می‌کند که گویی این‌ قصه و آدم‌ها در کنار ما وجود دارند و زندگی می‌کنند؛ فارغ از آن‌که آقای کنت و همسرش خیال می‌کنند که به یک مهمانی دعوت شده‌اند و در همین غرق شدن در زندگی و رویاهای خود، به ناگهان کسی به اسم آقای وحدانی از راه می‌رسد تا زندگی آنان را معنایی دیگرگونه ببخشد.

در دراماتورژی این اثر چه در تحلیل متن و چه در شیوه‌ی اجرایی کوشش شد تا برپایه‌ی متن نمایش‌نامه، موقعیت و فضاسازی نمایشی از واقعیت صرف فاصله گرفته‌شود و به فضای سوررئال و حتا فانتزی نزدیک شود. با این نگاه، بازی‌ها و طراحی صحنه و نور و موسیقی، فضا‌سازی‌های لازم صورت گرفت تا شب‌به‌خیر جناب کنتی اجراشود که پیش از این چنین نگاهی به آن نشده‌ بود. لیلا برخورداری، وحید آقاپور و مجتبی پیرزاده به عنوان بازی‌گران این نمایش بر اساس تحلیل از چنین موقعیتی هریک به فراخور تجربه و دانش بازی‌گری و تئاتری خود تلاش کردند بازی‌های درخوری از خود به نمایش بگذارند. در این فضاسازی البته عناصرموسیقی، نور و صحنه (این دو عنصر صحنه و نور به فراخور امکانات موجود و سالن نمایش) میزانسنی هماهنگ با شیوه‌ی اجرایی و نوع نگاه به متن به وجود آوردند و در شکل‌گیری نمایش موثر بودند. در این میان نقش طراحی لباس و طراحی گریم را نباید نادیده گرفت که با قوت و قدرت جلوه‌گرشدند و به باورپذیری مخاطبان از چنین شخصیت‌هایی و نیز به قوت اجرا افزودند. با این حال کوشش گروه اجرایی نمایش شب به‌خیر جناب کنت این بود که وجه بصری و زیبایی‌شناسی این اثر به نحو درست و شایسته‌ای صورت گیرد؛ هر چند که همواره کاستی‌های فنی تالار‌های نمایشی و شرایط اقتصادی، اغلب گروه‌های نمایشی را از رسیدن به یک اجرای کاملن مطلوب دور می‌سازد و این مسئله در اجرای این نمایش نیز بی‌تأثیر نبود.

انتهای پیام/

بهزاد صدیقی