سرویس تئاتر هنرآنلاین: محمد عارف: به میمنت گستره خیال رعنای رستم و اشکبوس در کلبه ساده و بی غروری که ساغر خواجه امیری برای دو مرد ایرانی ساخته است. کلبه ای ایرانی با آدم‌هایی بی ریا و تزویر در ناچارگاهی تراژیک از هر آنچه بوده و یا شاید باید باشد، به حکم نمایش! نمایش "رستم و اشکبوس"، ساده و بی‌دروغ و درست. نمایشی پویا و در عین حال بی غرور از جنس دانشجویی. نمایشی جستجوگر و آوانگارد نه از گونه بی‌اساسی و عصیانگری، که پایبند به دانسته‌های نمایشگران و نَما نِمایان و کارگردان. "پویا" و "خستگی‌ناپذیر" و"عاشقانه"! با تن‌پوشی از بلاگردانی آرش برای مردم ایران، از همان جنسی که ویلیام. آ. بیمن در نمایش‌های شرقی بیان می‌دارد. بلاگردانی از مردمی که جانشان را در جام جمش ریخته‌اند و هیچکدام نمی‌خواهد بر دیگری منت گمارد! "مرد" و "مردمی" که همه وجودشان در گرو عشق‌بازی جانانه نجد فلاتی گذاشته‌اند که آرامش و زندگی ایرانویج را همواره تازه کنند. ساغر خواجه امیری و لیلا حقانی با قناری‌ها و نَما نِمایان کلبه کوچک عاشقانه‌هایشان همواره پویا، خستگی‌ناپذیر و با شوری بی‌دروغ، روایت این فضا را با درام و موسیقی و فروتنی مردان شاهنامه در هم آمیخته‌اند و چه خوب هم! همانکه تئاتر دانشجویی باید. همه این چند تن دانسته‌اند که شرط رسیدن به خانه دوست، رفتن از کاج بلندی بالا، و جوجه برداشتن از لانه نورست، و این میسر نمی‌شود مگر اینکه با پای پیاده و دلی به وسعت فروتنی، حتی اگر از فواره جاوید اساطیر زمین هم جان سالم به در برده باشند باید کودک بشوند. آنچه در تئاتر این روزها جایش سبز است اما در کلبه کوچک رستم و اشکبوس خواجه امیری به روشنی دیده می‌شود. خواجه امیری اگرچه با وسواس گام برداشته، اما همین راز رو به رشدی او و گروه نمایشی‌اش در پیدایی، نگارش، طراحی، تحلیل گری و کار با بازیگری در به سامان رساندن اقتباسی محتاطانه از ماجرایی چند هزار ساله در سرزمینی مادرانه است که نشان می‌دهد با آگاهی و دانایی گام برداشته، در حالی ‌که هم او و هم عواملش به ‌ویژه نمایشگرش خیلی بیش از این‌ها می‌توانند هنرنمایی کنند. موسیقی نیز به درستی و دکور هم با اندک امکانات صحنه در فضاسازی و چه خوب هم! در پایان خوشحالم از اینکه نمایشی تجربی دانشگاهی از ساغر خواجه امیری را به تماشا نشستم. دکتر محمد عارف نمایشنامه‌نویس و مدرس دانشگاه

انتهای پیام/