سرویس تئاتر هنرآنلاین: این روزها اگر به تماشاخانه استاد فنی‌زاده سر بزنید، نمایشی را با نام "سه حلقه میخک" شاهد خواهید بود که مهم‌ترین ویژگی آن، شرایط جسمی و توانایی کارگردانش است. احمد ارجمندی از هنرمندان جوان و معلول کشور در مقام کارگردان و بازیگر این نمایش، اثری قابل قبول با کم‌ترین میزان نقص و اشکال را روی صحنه برده است. این نمایش که برش‌هایی از زندگی یک زوج درگیر اعتیاد را روایت می‌کند، بر اساس نمایشنامه‌ای از زنده‌یاد حسین پناهی شکل گرفته. کارگردان در اجرایی مینی‌مالیستی، استفاده از دکور و آکسسوار را تا حد ممکن محدود کرده و بیشترین بار اجرای نمایش را بر عهده بازیگران و روایت کلامی گذاشته است. از این نظر، ارجمندی به شیوه درستی در اجرای نمایش خود دست یافته، منتها در کارگردانی و ریتم اثر، دچار افت‌های فراوان و ضعف‌هایی در هدایت بازیگران بوده. به همین دلیل در پارت نخست نمایش که شاهد روایت صغری از زندگی خود با عباس هستیم، تماشاگر از دیدن تیپ‌های تکراری، دیالوگ‌ها و خرده ‌داستان‌های آشنا خیلی زود خسته و کلافه می‌شود. به همین سبب شاید بهتر بود ارجمندی در بخش نخست نمایش، از فضاسازی و بازی‌های بدنی و نمایشی بیش‌تری بهره می‌برد تا بازگویی صرف ماجرا توسط یکی از کاراکترها. ضمن این‌که شخصیت دختر نقاش در گوشه صحنه، می‌توانست از خستگی مخاطب بکاهد و او را به تعقیب داستان ترغیب کند، اما این اتفاق فقط در آغاز نمایش و چند دقیقه ابتدایی کار می‌افتد. دختر با کسی حرف می‌زند، از جا برمی‌خیزد و دستش را می‌گیرد، او را روبروی خود می‌نشاند و شروع به بیان ماجرا می‌کند. پس از این لحظه و جایی که دختر شروع به کشیدن تابلو نقاشی می‌کند، دیگر چنین حرکت‌هایی از او نمی‌بینیم. بلکه تا پایان پارت نخست، او بی‌کم‌ترین حرکت، روایت‌گر دیالوگ‌های گاه‌به‌گاهی است که کمکی به پیشرفت قصه و افزایش جذابیت نمایش نمی‌کند.

در مورد بازی‌های این بخش، معتقدم تیما قاسمیان ـ دختر نقاش ـ نتوانسته حس‌وحال شخصیت هنرمند را درست و تاثیرگذار اجرا کند. درسا عبدالباقی نیز که اجرای دو نقش صغری و نیلوفر را در نمایش برعهده دارد، در بازی بیان و تا حدودی بدن نقش صغری به نقش خود نزدیک شده، ولی از یک اجرای تیپیکال فراتر نمی‌رود. همچنین مهدی رحمتی ـ عباس ـ آن شخصیت را به دم دستی‌ترین تیپ ممکن تبدیل کرده است. طوری که تماشاگر بی‌درنگ نمونه‌هایی از تیپ‌های رایج در فیلم‌فارسی و سریال‌های تلویزیونی را در خاطر می‌آورد. موسیقی‌های نمایش گرچه خیلی خوب هستند و به لحاظ حسی، بسیار کاربردی انتخاب شده‌اند و بر تشدید فضای عاطفی و احساسی نمایش در تماشاگر تاثیرگذارند، اما در برخی صحنه‌ها زیادی، آزارنده و بی‌ضرورت می‌نمایند.

پارت دوم نمایش و روایت زندگی حامد و نیلوفر برخلاف بخش نخست، بسیار گرم و گیرا و جذاب است که البته بخش عمده‌ای از این موفقیت را باید مدیون بازی خوب احمد ارجمندی دانست. حضورِ او به قدری پرانرژی و دل‌پذیر است که ناگفته پیداست بر اجرای هم‌بازی‌اش درسا عبدالباقی نیز تاثیر گذاشته تا او هم یک بازی دیدنی در نمایش ارائه کند. ارجمندی با وجود محدودیت‌های جسمانی و کلامی، تمام توش و توانش را به کار گرفته و نتیجه آن، شکل‌گیری موقعیت‌های طنز ـ در گفتار و رفتار ـ و افزایش ضرباهنگ نمایش است. با تمام این تفاسیر، از آنجا که کارگردان "سه حلقه میخک" در نمایش خود از بازیگران تازه‌کار و تجربه ‌اولی بهره برده، می‌توان حاصل تلاش او و گروه‌اش را اثری قابل احترام و پذیرفتنی دانست که هیچ مخاطبی پس از تماشای آن، احساس بدی نخواهد داشت.

تولید و اجرای "سه حلقه میخک" دست‌کم این خاصیت را دارد که کارگردانش مانند شخصیت حامد در پایان نمایش، احساس خوشبختی بکند و این حس خوب خود را روی صحنه و پیش روی مخاطبش فریاد بکشد. خوشبختی شاید همان حس زیبایی است که حتی تماشاگران نمایش "سه حلقه میخک" نیز هنگام خروج از سالن به همراه دارند. اگر دل‌تان برای کمی خوش‌بختی بیشتر لک زده، این نمایش را از دست ندهید.

انتهای پیام/

احمدرضا حجارزاده