سرویس تئاتر هنرآنلاین: نشست رسانه‌ای دومین دوره مجموعه نشست‌های تخصصی "نقالی هنر کاربردی" توسط گروه نمایش "نیست" با حضور روح ا... جعفری، حسین جمالی و مجید رحمتی در سالن کنفرانس مجموعه تئاتر شهر برگزار شد.

در ابتدای این نشست حسین جمالی نویسنده، پژوهشگر و کاگردان تئاتر با اشاره به اینکه اگر کسی بخواهد کاری در زمینه نمایش‌های سنتی ایران انجام دهد هیچ منبعی برای دریافت اطلاعات پیدا نمی‌کند، گفت: من سال آخر دانشگاه با شیوه اجرایی نمایش‌های ایرانی آشنا شدم و همان زمان متوجه شدم که نمایش‌های ایرانی چقدر پتانسیل اجرایی دارند و چه نمایش‌های پرانرژی و سرحالی را می‌توان با این شیوه کار کرد. بر همین اساس نمایش"مجلس شبیه خوانی رومئو و ژولیت" را اجرا کردیم و بعد از آن در طول ده سال فعالیت متوجه خلاء‌هایی شدیم که در این زمینه وجود دارد. بنابراین تصمیم گرفتیم با بررسی آنها راهکارهایی برای رفع این خلاء پیدا کنیم و به همین دلیل تصمیم به برگزاری نشست‌های تخصصی گرفتیم.

جمالی در ادامه با اشاره به گذشت حدود سه سال از ثبت نقالی در یونسکو افزود: متاسفانه هنوز مرجع مشخصی برای شناخت آن نداریم و به همین خاطر با بررسی سرفصل‌های مختلف در این نشست‌ها سعی می‌کنیم مرجع تصویری و نوشتاری تهیه کنیم که هم به یونسکو ارائه دهیم و هم مردم خودمان بتوانند از آن‌ها استفاده کنند.

او همچنین با اشاره به مشکلات عرصه پژوهش اضافه کرد: همه مدیران داعیه این را دارند که در ایران کار پژوهشی صورت نمی‌گیرد، در حالی‌که ما 10 سال است مشغول این کار هستیم و هیچ کس از ما حمایت نمی‌کند. مهمترین مشکل این است که مسئولان توجهی به کار پژوهشی نمی‌کنند، در حالی که باید همه مدیران توجه کنند که نقالی یک هنر کاربردی است و با تحقیق و پژوهش در آن شاید در آینده بتوان به یک شیوه هنر ایرانی دست پیدا کرد. نقالی یک نمایش یک نفره است که بازیگر بدون هیچ امکاناتی می‌تواند یک درام بزرگ مانند هملت را به مخاطب انتقال دهد. وقتی مسئولان از کمبود مالی صحبت می‌کنند ما می‌گوییم شیوه‌ای وجود دارد که هزینه کمی می‌خواهد، اما باز هم از ما حمایت نمی‌شود.

او با بیان اینکه ثبت نشدن نمایش‌های ایرانی در طول تاریخ باعث آسیب رسیدن به آنها شده، تصریح کرد: ما باید بدانیم هر شیوه نمایش ایرانی چه ویژگی‌هایی دارد و چگونه شکل گرفته است. نباید هرکس برداشت خودش را از نقالی یا سیاه‌بازی ارائه دهد. هر کدام از اینها دارای چارچوب‌هایی هستند، اما چون هیچ وقت اصول آنها ثبت نشده کم‌کم افرادی که خلاقیت ندارند بدون اینکه بخواهند به بدنه نمایش آسیب می‌زنند. اجراکننده نقالی باید با مسائل روز جامعه آشنا باشد و برای مخاطب خبر بگوید. او در صورت آگاه نبودن خودش به بدنه این نمایش‌ها آسیب می‌زند و باعث ایجاد دافعه در تماشاگر می‌شود.

مجید رحمتی نیز که حدود ده سال است در زمینه نقالی فعالیت می‌کند، در سخنانی گفت: به نظر من شیوه‌های نمایش ایرانی را می‌توان به دو بخش تقسیم کرد. یک بخش نوع سنتی آن است که کسی در مکتب یک استاد آموزش می‌بیند بخش دیگر آن شیوه علمی و دانشگاهی است. من قبل از دانشگاه در روستای خودمان فقط تعزیه می‌دیدم و اجرا می‌کردم، ولی بعد در دانشگاه دیدم چقدر تنوع در آنها وجود دارد. ما اگر بخواهیم نقالی را به همان شیوه قدما ارائه دهیم به یک کار موزه‌ای تبدیل می‌شود، پس باید ببینیم این شیوه اجرایی چه فاکتورهای کاربردی دارد.

رحمتی با بیان اینکه اگر دانشگاه‌ها و مراکز مختلف با ما همکاری کنند آمادگی کامل داریم که با آنها همکاری کنیم و یک طرح مدون به مراکز علمی ارائه دهیم، افزود: آرزوی من این است که یک هنرستان نمایش‌های ایرانی داشته باشیم که فارغ التحصیل نمایش ایرانی داشته باشد.

همچنین در این نشست روح‌الله جعفری کارگردان تئاتر نیز در سخنان کوتاهی با بیان اینکه نقالی عصاره تمام اطلاعاتی است که یک نقال می‌خواهد بدون واسطه به مخاطب خود ارائه دهد، گفت: به نظرم نقال فقط یک بازیگر نیست، بلکه بازیگری یکی از عناصری است که در کنار علم خود در اختیار دارد. نقال باید خودش را به روز کند و وامدار اطلاعاتی باشد که در جامعه شکل می‌گیرد.

نشست‌های تخصصی نقالی هنر کاربردی از 24 تا 30 مرداد ساعت 18 در سالن کنفرانس مجموعه تئاترشهر با حضور قطب‌الدین صادقی، داوود فتحعلی بیگی، محمدحسین ناصربخت، اردشیر صالح پور، حمیدرضا اردلان و هدایت هاشمی برگزار می‌شود.

انتهای پیام/