به گزارش هنرآنلاین، این نمایشگاه در چهار بخش و دورههای مختلف زندگی حرفهای منری را از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۶۸ میلادی دربرمیگیرد.
بنابر این گزارش، این عکسها که بیشتر آنها قبلا به طور پراکنده در موزهها و گالریهای مختلف بریتانیا به نمایش درآمدند از منابع مختلفی از جمله موزه ژرژ پمپیدو پاریس، موزه هنرهای مدرن و موزه متروپولیتن نیویورک، آرشیو بنیاد منری و برخی کلکسیونرهای خصوصی تهیه شده است.
پیش از این برخی از کارهای منری در نمایشگاه ونیتیفر (Vanity Fair) که در سال ۲۰۰۸ میلادی در گالری نشنال پرتره لندن برپا شد و نمایشگاه عکسهای لیمیلر که در سال ۲۰۰۷ میلادی در موزه ویکتوریا و آلبرت (V&A) لندن برگزار شد، به تماشا گذاشته شده بود، اما برخی از عکسهای نمایشگاه اخیر منری از جمله عکسهای "کاترین دونوو"، "باربت"، "اوا گاردنر"، "لی میلر" و "کیکی دو مونپارناس" برای نخستین بار در بریتانیا در معرض دید عموم قرار گرفتهاند.
منری، هنرمندی بود که روح مستقل و تجربهگرایی داشت و میل او به کشف قابلیتهای تصویر و آزمودن شیوههای بیانی متفاوت در سینما، عکاسی و هنر، حیرت انگیز و ستودنی است. دلبستگی منری به جنبشهای ادبی و هنری مدرن عصر خود را در قالب پرترههایی از چهرههای برجسته این جنبشها به نمایش گذاشته است. او هنرمند خلاقی بود که با نوآوریها و جسارتهایش، نقش بسزایی در تحول هنر مدرن و آوانگارد قرن بیستم داشت و شیوههای بیانی متفاوتی را برای بیان ایدههایش به کار گرفت.
منری نه تنها چهرههای مشهور ادبی و هنری زمان خود بلکه بسیاری از دوستان و آشنایان خود را نیز در برابر دوربینش نشانده و از آنها عکس گرفته است. با اینکه عکاسی تنها هنر و حرفه منری نبود اما رسانهای بود که او از آن برای بیان تجربهها، احساسات و افکارش استفاده میکرد.
تقریبا، هنرمند مهمی در دوره من ری در پاریس نبود که من ری از او عکاسی نکرده باشد. بزرگ ترین نقاشان، شاعران و نویسندگان، موسیقیدان ها، بازیگران سینما و تئاتر و سینماگران، سوژه عکاسی او بوده اند که از میان آنها میتوان از سالوادور دالی، پابلو پیکاسو، آندره برتون، مارسل دوشان؛ ژان کوکتو، آلدوس هاکسلی، ویرجینا وولف، اریک ساتی، جیمز جویس، ژرژ براک، هانری ماتیس، کوربوزیه، والیس سیمپسن، کوکو شانل و ایگور استراوینسکی نام برد. منری تحصیلات خود در رشته معماری را رها کرد و به نقاشی روآورد. پس از آن از عکاسی برای تکثیر کارهای نقاشیاش استفاده کرد اما پس از چندی به اهمیت عکاسی به عنوان یک هنر مستقل پی برد و به عکاسی پرتره پرداخت.
در سال ۱۹۱۵ میلادی او با هنرمند فرانسوی، مارسل دوشان در نیوجرسی ملاقات کرد و این دو به کمک هم سعی کردند مکتب دادا نیویورک را ایجاد کنند. بخش اول نمایشگاه پرترههای منری، به این دوره از زندگی این هنرمند برجسته و خلاق اختصاص یافته است. این دوره که از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۸ میلادی را دربرمیگیرد، دوره آشنایی منری با هنرمندان آوانگارد فرانسوی و همکاری با آنهاست.
منری در سال ۱۹۲۱ میلادی نخستین نمایشگاه نقاشیها و پرترههای عکاسیاش را در یک کتابفروشی در شهر پاریس برگزار کرد و در سال ۱۹۲۲ میلادی نیز نخستین استودیوی هنری خود در پاریس را به راه انداخت. او در تحول تکنیک فتوگرام در عکاسی (عکاسی بدون دوربین و خلق تصاویر سیاه و سفید برروی کاغذ عکاسی حساس به نور) نقش بسزایی داشت، تکنیکی که خود آن را "رِیوگراف" نامید. همچنین در سال ۱۹۲۲ میلادی مجموعهای از فتوگرامهای منری با عنوان "له شام دلیسیو" (میدانهای دلربا) با مقدمه تریستان تزارا در پاریس منتشر شد. منری به کمک لی میلر، پروسه سولاریزه کردن تصویر را ابداع کرد. تکنیکی که وی در پرترههای لی میلر، سوزی سولیدور و پرتره خودش به کار بست. تکنیک سولاریزاسیون به این معنی بود که او عکس یا نگاتیوی را هنگام ظهور در معرض نور قرار میداد و بخشی از آن عکس را منفی و بخشی دیگر را مثبت میساخت. معروفترین پرتره منری در این دوره، پرترهای به نام "ویولون انگر" است.
به نوشته بی.بی.سی، بخش سوم نمایشگاه به عکسهایی که منری در فاصله سالهای بین ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۷ میلادی گرفته مربوط میشود. پرتره نیمرخ صورت لیمیلر که با تکنیک سولاریزه عکاسی شده، مهم ترین تابلوی این بخش نمایشگاه و شاید مشهورترین کار عکاسی منری باشد که در واقع پوستر نمایشگاه هم هست و یکی از دیوارهای اصلی نمایشگاه نیز با نسخه چاپی بسیار بزرگ آن تزیین شده است.
در بخش چهارم نمایشگاه نیز پرترههای منری در دوره دهه ساله اقامتش در هالیوود طی سالهای ۱۹۵۰ تا۱۹۴۰ میلادی به نمایش درآمدهاند.
با شروع جنگ جهانی دوم منری پاریس را ترک کرد و به آمریکا رفت و در هالیوود اقامت گزید. او در هالیوود به عکاسی از ستارگان سینما و سلبریتیها پرداخت. ستارههایی چون روث فورد، پولت گدار، اوا گاردنر، تیلی لوش و دولورس دل ریو بارها موضوع عکاسی او بودند.
آخرین بخش این نمایشگاه هم مربوط به فعالیتهای عکاسی منری بعد از پایان جنگ جهانی دوم و بازگشت دوباره او به پاریس در سال ۱۹۵۱ میلادی است. شهری که منری تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۶ میلادی در آنجا زندگی کرد.
در این دوره او به عکاسی رنگی روآورد و عکسهای رنگی او شامل پرترههایی است از چهرههای مشهور هنری فرانسه از جمله ژولیت گرکو، ایو مونتان و کاترین دونوو گرفته است. مهمترین عکس این بخش تصویری است او از کاترین دونوو، ستاره مشهور سینمای فرانسه در سال ۱۹۶۸ میلادی گرفته است.
فعالیتهای سینمایی منری
منری را علاوه بر یک عکاس حرفهای میتوان یکی از پیشگامان سینمای آوانگارد و اکسپریمنتال نیز دانست. فیلمهای "بازگشت به خرد"، "سینمای بی مایه"، "اماک باکیا" و " ستاره دریایی" از آثار آبستره و سورئال او محسوب میشود.
فیلم تجربی "ستاره دریایی" که منری در سال ۱۹۲۸ میلادی ساخت یکی از مهمترین آثار آوانگارد سینمای جهان محسوب میشود که همزمان با تجربه سورئالیستی لوئیس بونوئل و سالوادور دالی در "سگ آندلسی" انجام شده بود.
منری در سال ۱۹۶۱ میلادی مدال طلای دو سالانه عکاسی ونیز و در سال ۱۹۶۶ میلادی جایزه عکاسی انجمن فرهنگی آلمان را دریافت کرد.
گفتنی است، در این نمایشگاه که تا روز تا ۲۷ ماه می 2013 میلادی (7 خردادماه 92) ادامه دارد، کتاب ۲۲۴ صفحهای "پرترههای منری" نوشته مارینا وارنر، منتقد و مورخ ادبی و استاد دپارتمان مطالعات ادبی، فیلم و تئاتر دانشگاه اسکس بریتانیا که از طرف واحد انتشارات گالری نشنال پرتره منتشر شده، نیز برای نخستین بار در این نمایشگاه عرضه شده است.
انتهای پیام/