هادی سیف در باره نقاشی قهوه خانه ای و هنر نقالی به خبرنگار هنر آنلاین گفت: از ابتدای شکل گیری نقاشی قهوه خانه ای ، یک نوع غربت و مهجوری برای نقاشان وجود داشت، در حالی که یک ارتباط مستقیم در پرده های درویشی نقالان و نقاشان در قهوه خانه وجود دارد که با هم بسیار همدل و هم پیمان هستند. نقالان و نقاشان در صدد آن برمی آمدند که نوعی هیجان با دریافت مفاهیم را برای مخاطب رقم بزنند. ارتباط نقال و نقاش به نوعی مکمل همدیگر به حساب می آمد ، نقالان نقش مهمی در ترویج شاهنامه و حکایات نظم و نثر فارسی ایفا می کردند.

وی از پیدایش اولیه پرده خوانی گفت: ریشه های اولیه نقالی و نقاشی در پرده های درویشی و مکان های عمومی به نمایش در می آمده است، ولی بعد ها در قهوه خانه این فرهنگ ارزشمند دیده می شد، مرشد محمد مدبر و حسین قوللر آغاسی در قهوه خانه به نقد و حکایت شاهنامه می پرداختند ، نقال با تعاریف مهیج خود، مردم را به هیجان مضاعف می کشاند.

هادی سیف تصریح کرد: ولی با از میان رفتن قهوه خانه ها این نوع نقالی و نقاشی به مرور کمرنگ تر می شد و حتی با مرگ نقالان و نقاشان این بساط برچیده می شد.

وی در مورد نمایشی که در ماه مبارک رمضان مرسوم بوده است، گفت: در دوران مشروطیت در مواقع جشن ها و یا دهه های مهم از سال مانند ماه ضیافت الهی قهوه خانه ها کوشش می کردند به مناسبت این ماه مبارک با درنظر گرفتن داستان های شاهنامه و موضوعات شادی بخش ماند گردهمایی در قهوه خانه به جشن و سرور بپردازند. گاه در اماکن عمومی به نمایش های رو حوضی و نمایش های سنتی و ترنا بازی هم می پرداختند. بعد از افطار در قهوه خانه ها و یا مکان های عمومی و یا میدان چاه ها مردم تجمع می کردند تا این نوع برنامه ها را به تماشا بنشینند.

سیف در پایان گفت: هنرمندان و صاحبان ذوق در نمایش های سنتی خود را با موقعیت ها و مناسبت ها هماهنگ می کردند تا برنامه هایشان با خواست مردم مطابقت داشته باشد. به عنوان مثال در دهه محرم اذهان عمومی و درک و اندیشه ها را به روایات سوگواری سوق می دادند.

معمولا نقالی در قهوه خانه ها در تهران، شیراز اصفهان در مراکز شهرها جلوه بیشتری داشت. زیرا با گردهمایی هنرمندان در پیشرفت آن بسیار موثر بود.

انتهای پیام