سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: شاعران فارسی حب بسیاری نسبت به ائمه اطهار داشتند. در این میان اشعار بیشتری نیز می‌توان در باب مقام والای امام اول شیعیان و فرزندان بزرگوارش یافت. ذیلا اشعاری از شاعران بزرگ پارسی گوی را در باب مقام والای امام حسن مجتبی (ع) می‌خوانیم:

خواجوی کرمانی

از آن زمان که چو چنگش رگ روان بگسست

خروش و غلغله در جان زهره زهراست

سپهر اگر نه به سوگش قبای الماسی

زخون دل جگری می‌کند مگر خاراست

نظیری نیشابوری

در عرصه الست که کوس بلا زدند

افلاک قرعه بر حسن مجتبی زدند

دیدند چون وجود حسن مورد بلا

بر جان بوالحسن رقم ابتلا زدند

وصال شیرازی

در تاب رفت و تشت طلب کرد و ناله

وان تشت را ز خون جگر دشت لاله کرد

خونی که خورد در همه عمر از گلو بریخت

خود را تهی ز خون دل چند ساله کرد

سنایی

کرد خصمان بر او جهان فراخ

تنگ همچون درونگه درواخ

بی‌سبب خصم قصد جانش کرد

او بدانست و زان امانش کرد

بار دیگر به قصد او برخاست

بی‌گناهی ورا بکشتن خواست

پس سیم بار عزم کرد درست

شربت زهر همچو بار نخست

راست کرد و بداد آن ناپاک

که جهان باد از چنان زن پاک

صدوهفتاد و اند پاره جگر

به در انداخت زان لب چو شکر

جان بداد اندر آن غم و حسرت

باد بر جام خصم او لعنت

گفت با او ستوده میر حسین

آن مر اشراف را چو زینت و زین:

زهر جان مر تورا که داد؟ بگوی

گفت: غمز از حسن بوَد نه نکو

جدّ من مصطفی امان زمان

پدرم مرتضی امین جهان

جدّه من خدیجه زین زمان

مادرم فاطمه چراغ جنان

جمله بودند از خیانت و غمز

پاک و پاکیزه‌خاطر و دل و مغز

من هم از بطن و ظهر ایشانم

گرچه جمع از غم پریشانم

نه کنم غمز و نه بوَم غمّاز

خود خدا داند آخر و آغاز

هست دانا به باطن و ظاهر

چون توانا به اول و آخر

آن که فرمود و آن که داد رضا

خود جزا یابد او به روز جزا

ور مرا روز حشر ایزد بار

بدهد در جوار جنت بار،

نروم در بهشت جز آنگاه

که نهد در کفم کف بدخواه!

صدهزار آفرین بارخدا

بر حسن باد تا به روز جزا

عطار

نور چشم مصطفی و مرتضی

شمع جمع انبیا و اولیا

جمع کرده حُسن خلق و حسن ظن

جمله افعال چون نامش حسن

روی او در گیسوی چون پرّ زاغ

همچو خورشیدی همه چشم و چراغ

در مروت چون جهان پرپیچ دید

خواست تا جمله ببخشد، هیچ دید

جد وی کز وی دو عالم بود پُر

ساختی خود را برای او شتر

در نمازش بر کتف بنشاندی

قره‌العین نمازش خواندی

این چنین عالی اب و جد کان اوست

جمله آفاق ابجدخوان اوست

زهر را با جد خود شد این پسر

قتل را شد آن دگر یک با پدر

آن لبی کو شیر زهرا خورد باز

مصطفی دادش بدان لب قُبله باز

چون توان کردن گذر که زهر را

خون توان کردن جگر این قهر را

نام خصمش گرچه پرسیدند باز

تن زد و تن کشته در دل داد راز

نوش کرد آن زهر و غمّازی نکرد

جان بداد و ترک جانبازی نکرد

زهر شد زیر و برافکند از زبر

آن جگرگوشه‌ی پیمبر را جگر

لَخت لختش از جگر خون اوفتاد

تا که در خون، جانْش بیرون اوفتاد

سرخ دید از خون جان صد جای او

هر که شد درخون جانش، وای او!