به گزارش هنرآنلاین ، مریلا زارعی بازیگر سینما در کارگاه انتقال تجربه چهاردهمین جشنواره فیلم مقاومت در پردیس سینمایی ملت از تجربیات خود در سینما و به خصوص فیلم"شیار 143" سخن گفت.

مریلا زارعی در ابتدا با اشاره به فیلم سینمایی "شیار ۱۴۳" ساخته نرگس آبیار گفت: این فیلم توانست به قلب مخاطبان نفوذ کند البته باید بگوم که "شیار ۱۴۳" خیلی بیشتر از اندازه‌ای که برایش تصور شده بود حرکت کرد، چون یک قهرمان زن داشت و این قهرمان زن مادری بود که به دلیل وقوع جنگ وارد فضاهایی شد که او را از یک نقطه به نقطه‌ای دیگر رساند. در واقع شخصیت آن فرد به گونه‌ای بود که او را از نارضایتی به یک یقین رساند. این نقطه درست جایی است که رادیو را از کمر باز کرد و در همین لحظه عزیزش به او رسید.

وی افزود: من به واسطه کارم، ژانرهای مختلف مانند سینمای کمدی، اجتماعی و ... را تجربه کرده‌ام به هر حال یک بازیگر باید در همه سبک‌ها توانایی خود را نشان بدهد و بتواند ایفای نقش کند اما کاری که من در "شیار ۱۴۳" کردم فراتر از کارهای یک بازیگر بود که همواره در آثار سینمایی انجام می‌دهد یعنی یک بازیگر وقتی نقشی ایفا می‌کند خودش را به جای آن کاراکتر می‌گذارد و سعی در نزدیک شدن با او دارد اما آنچه که در شخصیت الفت بود برای من در دسترس نبود به همین منظور باید کار دیگری انجام می‌دادم. برای مثال باید کاری بیش از صحبت کردن با مادران شهید انجام می‌دادم. به هر حال این حوزه شهودی است.

زارعی عنوان کرد: من هر گاه فیلمی بازی می‌کنم موسیقی مربوط به آن هم در ذهنم شکل می‌گیرد اما وقتی مشغول کار در "شیار ۱۴۳" بودم هیچ موسیقی مرتبطی با شخصیت الفت در ذهنم شکل نمی‌گرفت. می‌توانم بگویم من شخصیت الفت را سر سجاده نماز پیدا کردم. می‌خواهم روی این نکته تاکید کنم که تجربه بازیگری و کارگردانی این فیلم فراتر از یک فیلم معمولی بود.

بازیگر فیلم "سربازان جمعه" ادامه داد: اگر کسی برای این فیلم نقد فنی و تکنیکی بیاورد، من مقابل او می‌ایستم چون معتقدم کارگردان این فیلم خدا بود. بازی شدن نقش الفت در این فیلم از عمق وجود من بیرون آمد و تمام تلاشم را کردم که بر احوال الفت و افرادی مثل او متمرکز باشم. پایه و اساس بازیگری من در "شیار ۱۴۳" باوری است که به این اتفاقات دارم. متأسفانه ما در اطرافمان از این اعتقادات زیاد داریم، اما متأسفانه در سینما کمتر شاهد آن هستیم. یکی از سینماگرانی که چندی پیش با او صحبت می‌کردم به نکته جالبی اشاره کرد و گفت: بد است که ما در کشور شیعه زندگی می‌کنیم اما زیباترین صحنه وضو در سینما را آنتونی کوئین در فیلم "عمر مختار" ایفا می‌کند. در حالی که نه پدرش وضو می‌گرفته نه مادرش. این است که دردناک است و اگر در این حوزه وارد مباحث هنری و تکنیکی شویم قضیه را خیلی کوچک کرده‌ایم.

این بازیگر بیان کرد: وقتی مشغول بازی در "شیار ۱۴۳" بودم سعی می‌کردم متمرکز باشم به همین دلیل هنگامی که سر سجاده نماز بودم خلاقیت به سراغ من می‌آمد. البته در برخی از سکانس‌ها با کارگردان اختلاف نظر داشتم و به عنوان یک بازیگر حس می‌کردم که آن صحنه باید به گونه‌ای دیگر باشد حتی به یاد دارم که در یکی از پلان‌ها حدود ۴۵ دقیقه با نرگس آبیار بحث کردم اما با این حال می‌توانم بگویم چیزی که "شیار ۱۴۳" را متفاوت کرد حرمت خون شهدا بود.

بازیگر "بادیگارد" افزود: یک بار کارگردان اثر در یکی از نشست‌ها گفته بود که من وقتی مشغول بازی در "شیار ۱۴۳" بودم روزه بودم در واقع آنجا روزه برای من مفهوم دیگری پیدا کرده بود. من در آن زمان کارهایی انجام می‌دادم که خودم را موظف به انجام آن کارها و رفتارها می‌دانستم. به هر حال باید برای نشان دادن الفت خودم را صیقل می‌دادم به همین منظور تمام آنچه که در این سال‌ها یاد گرفته بودم در نقش الفت اجرا کردم.

زارعی ادامه داد: زمانی که این فیلمنامه را خواندم متوجه شدم که متن آن بیشتر شبیه یک تله فیلم است البته خیلی‌ها به این موضوع اشاره کرده بودند اما چیزی که "شیار ۱۴۳" را تبدیل به یک اثر سینمایی کرد، حال الفت بود که به آن جان بخشید. آن تربت شهدا بود که دل ما را لرزاند.

وی گفت: در صحنه‌ای که قرار بود الفت استخوان‌های فرزندش را به آغوش بکشد از گلاره عباسی درخواست کردم که اشک بریزد زیرا پیش از آن یک مستند دو دقیقه‌ای از یک مادر شهید دیده بودم و به نظرم در این لحظه الفت سکوت می‌کرد و اشک نمی‌ریخت و در همان صحنه بود که پیشنهاد دادم هنگام نزدیک شدن به تابوت کفش‌های خودم را در بیاورم، زیرا ما این عقیده را داریم که وقتی به یک مکان مقدس می‌رسیم باید کفش‌هایمان را در بیاوریم.

این بازیگر خاطرنشان کرد: من برای بازی کردن صحنه آخر که الفت به تابوت نزدیک می‌شد از تابلوی "عصر عاشورا" اثری از استاد فرشچیان استفاده کردم و به همان صورت به تابوت نزدیک شدم.

بازیگر فیلم "دختر" ادامه داد: من در زندگی از چیزهای مختلفی تأثیر گرفتم و در ناخودآگاهم نقش گرفته است. برای مثال برای سکانس پایانی "عمر مختار" وقتی او را بالای دار می‌برند، عینکش را از چشم برمی‌دارد و آماده این اتفاق می‌شود و بعد از اعدام هم یک افسر به جنازه عمر مختار ادای احترام می‌کند. من از خدا می‌خواستم کاری کند بعد از بازی در این نقش همه برای الفت و مادران شهدا ایستاده ادای احترام کنند.

مریلا زارعی گفت: جالب است که من این تأثیر معنوی را از یک فیلم بیگانه گرفتم و سینما یعنی این. به من چه که آنتونی کوئین چه زندگی داشت. برای من این مهم است که قطعاً باور داشت که چه چیزی را بازی می‌کند.

او با بیان اینکه من به عنوان بازیگر تجربه کردم و دیدم بازیگری در این نقش‌ها هم‌وزن نقش‌های دیگر نیست و حال دیگری می‌خواهد، گفت: بازیگری حیطه مقدسی است و کار بازیگر در هر نقشی سخت است. من اگر یک بار دیگر بخواهم این فیلم را بازی کنم این اتفاق تکرار نمی‌شود، چون عنصر خلاقه‌ای در آن وجود داشت که دیگر قابل تکرار نیست.

این بازیگر که در ابتدای این نشست جعبه کوچک قرمزرنگی را با خود آورده بود و توضیح درباره آن را به آخر جلسه موکول کرده بود، در آخر این جعبه را باز کرد که در آن تربت یک شهید تفحص شده بود. او در این باره توضیح داد: نقش الفت واسطه‌ای شد که من به عزیزان نزدیک‌تر شوم. باید با بعضی چیزها پز داد و بلند بلند گفت که یادمان نرود. این را آوردم که بگویم من با این خاک مأنوسم. خاکی که استخوان عزیزانمان را پوشانده است. ما به این خاک مدیونیم.