سرویس تجسمی هنرآنلاین: نقاشیهایی از زنانی که قرار است بیانگر جنبههای مردانه از شخصیت آنان باشد، جنبههایی که به شدت درونیاند و به ناخودآگاه تعلق دارند و حالا قرار است در تصویر کنار یا آمیخته با جنبههای کاملا بیرونی و شناخته شده زنان نشان داده شود. در نقاشیهای آنیموس موسوی جدال و تقابل جنبههای درونی شخصیت مردانه زنان با جنبههای بیرونی و ظاهری و تاثیر و تاثر آنها دیده میشود، گاه یکی بر دیگری غلبه میکند و گاه با هم مدارا و سازش میکنند، همنشین و تلفیق میشوند. نقاش برای این روایت قابی از زنان را انتخاب کرده که از بالای لبها تا پایین شانه زنان است و در همین قاب محدود تلاش کرده تا آنچه از شخصیت مردانه در زنان پنهان است، پیش چشم قرار دهد و اگر چه چشمان زنان در نقاشیها نیست اما مخاطب با دیدن قابهای بدون چشم و نگاه، نگاه زنان را جست و جو میکند، نگاههایی که میتوانند مبهوت، خیره، غمبار و یا ممکن است با همه زخمها و تجربهها درخشان و شاداب باشند.
زنان نقاشیهای موسوی با همه جنبههای ظاهری و آرایشهای زنانه و زخمها و خراشهایی که بر جسم و روح دارند، همچنان ایستادهاند یا تلاش میکنند بایستند، اما در این فرایند گاه موهای رنگ شدهشان پریشان و به هم ریخته شده، گوشوارهای از دست دادهاند، لبان قرمزشان خشک شده و یا رد درد و زخم بر جسم و جانشان با خطوط مدور و منعطف، برگها و گلهایی کم جان و کم رنگ ساخته است.
موسوی هرچند جنبههای آنیموسی زنان را به تاثیر زخم و خشونت و سختیها محدود کرده اما در قابهای بسته جنبههای رفتاری و احساسی درونی را به گونهای تصویر کرده که گاه بر نشانههای بیرونی زنانه غالب میشوند و به دلیل نامانوس بودن با لطافت، زیبایی و آرامش زنانه برجستهتر به چشم میآیند، آنچه در جامعه هم نامتعارف است.
زنان در این نقاشیها گاه میتوانند روایتگر تاریخ رنجها و تبعیضهای اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و ... از گذشته تاریخ تا امروز به نظر بیایند، اما بیشتر نقاشیهای آنیموس کل بوم نقاشی را پوشاندهاند تا بدون ارجاع به پیشینه و عوامل و علل آنها، بیننده را بر تقابل یا همنشینی جنبههای درونی مردانه و ظاهر زنانه متمرکز کند و معدود نقاشیهایی که پس زمینهای را برای زنان قرار داده، عموما فضای خاکستری و ابری یا آبی تیره است تا از انتساب سیاهی مطلق به جنبههای آنیموسی فاصلهگذاری کند، هرچند مرز باریکی بین برداشت از این آثار به عنوان زنانی با جنبههای آنیموسی و تبعیض زنان وجود دارد.
ترمه موسوی مضمونی دشوار و غیرملموس یا کمتر ملموس را برای بیان عینی و مشهود در کنار جنبههای ظاهر بیرونی انتخاب کرده و نقابی را که مقابل چشم همگان است، کنار زده تا شخصیت مردانه زنان آنیموسی دیده شود و رنگ قرمز چهره و ظاهر زنان را با جنبههای مردانه به رنگ قرمز و نارنجی همراه کرده است، تا آنچه نهان است با جنبههای بیرونی زنان چندان بیگانه به نظر نرسد.