سرویس مد و لباس هنرآنلاین: مهمانان این بار هنرآنلاین مدیران در رأس یک برند پوشاک بودند که این روزها نامشان با کمپین حمایت و نجات "تِیمَرِه" گره خورده و معتقدند داشته‌های تاریخی هر سرزمین، گرانبهاترین میراث مردمان آن مرزوبوم است. آن‌ها می‌گویند انتخاب رنگ‌مایه‌های فرهنگ و باستانی اشاره‌ای است درخور در شکل‌گیری برندشان یعنی "تن‌ریس".

رامین جوانرود، مدیرعامل برند "تن‌ریس" و صدرا شریعتمداری، مدیر بخش مارکتینگ این برند و خالقان کمپین حمایت از "تِیمَرِه" و تلفیق این حرکت با عرصه مد و لباس به تفصیل درباره سابقه، فعالیت، اهداف و چشم‌اندازهایشان سخن به میان آوردند و اعلام کردند که نه تنها با آغوش باز پذیرای طراحان و گرافیست‌های جوان و خوش‌آتیه‌اند، بلکه نقطه نظرات مردم فهیم کشورمان در رسیدن به جایگاه واقعی حمایت از کمپین‌های انسانی و اجتماعی در مجموعه خود را به جان دل خریدارند.

شرح گفت‌وگوی هنرآنلاین با رامین جوانرود و صدرا شریعتمداری را در ادامه بخوانید:

آقای جوانرود لطفاً در مورد برند "تن‌ریس" و سابقه فعالیتتان در زمینه پوشاک توضیح دهید.

رامین جوانرود: من تقریباً 20 سال است که کار پوشاک را انجام می‌دهم ولی برند تن‌ریس را در سال 1386 ثبت کرده و فعالیتم را از آن زمان در حوزه پوشاک کژوال مردانه آغاز کردم. الآن چند فصلی می‌شود که کالکشن زنانه نیز به مجموعه‌مان اضافه شده است. ما یک کارخانه تولید پوشاک در کیلومتر 19 جاده قدیم کرج داریم که حدود 170 الی 180 نفر در آنجا کار دوخت انجام می‌دهند. شعبات ما نیز هم‌اکنون در سراسر ایران به 22 شعبه رسیده است.

در کشور ما پوشاک مردانه خیلی مهجور واقع می‌شود و بیشتر توجه به سمت پوشاک بانوان است. شما چه نیازی احساس کردید که علاوه بر پوشاک مردانه، به تولید لباس‌های بانوان نیز روی آوردید؟

جوانرود: هدف مجموعه ما پوشش دادن پوشاک تمام اعضای یک خانواده است. ما کارمان را با پوشاک آقایان آغاز کرده‌ایم، در ادامه پوشاک بانوان را اضافه کرده و سپس به سمت پوشاک کودک نیز خواهیم رفت. طبق اطلاعاتی که ما به دست آورده‌ایم، 70 درصد سهم خرید‌ در بازارهای دنیا به خانم‌ها اختصاص دارد، بنابراین خانم‌ها در این حوزه خیلی فعال‌تر هستند. در واقع ما برای آن‌که بتوانیم کلکسیون‌ پوشاک خانواده را کامل کنیم، برای پوشاک زنانه اقدام کردیم.

در داخل و خارج از کشور در چه شهرهایی نمایندگی دارید؟

جوانرود: ما در داخل کشور تقریباً در تمامی شهرهای بزرگ نظیر شیراز، اصفهان، یزد، اهواز و... نمایندگی داریم و هم‌اکنون نیز به دنبال افتتاح شعباتی در شهرهای دیگر کشور هستیم اما در خارج از کشور تنها شعبه‌ای که تاکنون افتتاح کرده‌ایم، فروشگاهی در شهر مسکو روسیه است.

چه شد که کشور روسیه را برای افتتاح نخستین شعبه‌تان در خارج از کشور انتخاب کردید؟

جوانرود: به خاطر آن‌که کشور روسیه آن‌چنان در بخش تولید لباس سرمایه‌گذاری نمی‌کند و در این حوزه بیشتر یک کشور واردکننده است. تا چندی پیش ترکیه یکی از تأمین‌کننده‌های اصلی البسه کشور روسیه بود و بعد از اختلافات سیاسی که بین این دو کشور پیش آمد، ما فرصت را غنیمت شمرده و به عنوان تجربه نخست به بازار پوشاک روسیه وارد شدیم.

یکی از حلقه‌های مفقوده برندهای ما در عدم رسیدن به جایگاهی ویژه در سطح جهانی، ضعف بازاریابی است. شما چه کرده‌اید که حداقل در کشور خودمان توانسته‌اید برندتان را معرفی کرده و به آن اعتبار بخشید؟

صدرا شریعتمداری: من حدود 10 سالی می‌شود که به صورت خاص در زمینه مارکتینگ صنعت پوشاک کار می‌کنم و خیلی کم پیش آمده که به بخش دیگری ورود کنم. شروع کار من با خیلی از برند‌های اروپایی بود و بر اساس آموزش و تحصیلی که در این زمینه داشتم، توانستم یک اسلوبی را از ساختار جهانی یاد بگیرم. من یک سبک خاص را برای خودم انتخاب کردم که این سبک این روزها به کرات نامش زمزمه می‌شود. این سبک همان مسئولیت‌پذیری اجتماعی (Corporate Social Responsibility) است که شاید چهار سال پیش کسی سراغ آن نمی‌رفت. من تاکنون بالای 20 کمپین مسئولیت اجتماعی را در حوزه‌های مختلفی از جمله تئاتر، سینما، موسیقی، باستان‌شناسی و هنر مفهومی انجام داده‌ام.

چون خودم خیلی به هنر علاقه دارم، همیشه به این موضوع نگاه کرده‌ام که مد می‌تواند دریچه ورود و معرفی هنر به مردمی باشد که هنر برایشان به صورت اخص ساخته نمی‌شود. مثلاً در زمینه تئاتر، خیلی از مردم برای تماشای نمایش به سالن‌های تئاتر نمی‌رفتند، اما در چند سال اخیر می‌بینید که چه جهشی روی بیلبوردها شکل گرفت. در اولین برنامه‌ فرش قرمز تئاتر، مردم را برای خرید لباس به یک محلی کشاندند تا مردم تئاتر ببینند و با منطقه‌های باستان‌شناسی نیز آشنا شوند. یک برند می‌تواند در منطقه‌ای که سازمان میراث فرهنگی سمت آن نمی‌رود، کارآفرینی ایجاد کند.

من با گفته شما موافقم و به نظرم ما نمی‌توانیم در دنیای مد پیشرفت کنیم چون در کشور ما از یک سالی به بعد به جای محصول، مشتری (Customer) محوریت صحبت‌ها شد. یعنی ما امروز تمام تمرکزمان را روی آنچه مشتری بدان علاقه دارد، قرار داده‌ایم. بعضی دانش‌ها، دانش بومی ما نیستند. ما شاید سلیقه خوبی داشته باشیم ولی یک دانشی پشت این قضیه وجود دارد به نام دانش خرده‌فروشی که ما از آن آگاهی نداریم. ما برای اولین بار گفتیم که یک برند ایرانی هستیم و به تولید داخلی می‌پردازیم، پس چرا از دانش اروپایی استفاده نکنیم؟ بنابراین برای نخستین بار در زمینه مارکتینگ بین ایران و پرتغال برای انتقال دانش فنی خرده‌فروشی به سمت کشورمان یک قراردادی امضا کردیم و با گروه‌هایی که در سطح دنیا از قدرت بالایی برخوردارند، آن را پیش‌ بردیم. این اتفاق یعنی یک تحول در زمینه فکر در صنعت پوشاک و نه فقط تولید. بنابراین یک برند هزاران موضوع علمی، هنری، فرهنگی، اجتماعی و خانوادگی را برای ارتباط با مشتری‌هایش در نظر می‌گیرد و ما کاملاً در حال سیر به این سمت هستیم.

آقای جوانرود هم‌اینک خیلی از تولیدکنندگان خارجی، ذائقه مشتری ایرانی را شناسایی می‌کنند و بر اساس آن طراحی و تولید لباس انجام داده و محصولشان را به ایران می‌فرستند. برای شما به عنوان صاحب یک برند ایرانی، شناسایی ذائقه‌های مخاطبانتان تا چه اندازه مهم است و چه روش‌هایی را در نظر گرفته‌اید که وقتی برند شما به عنوان یک برند ایرانی به پشت ویترین می‌رود، به انتخاب نخست یک شخص ایرانی تبدیل شود؟

جوانرود: من با این تفکّر که اروپایی‌ها به ذائقه مردم ما فکر کرده و بر اساس آن البسه تولید می‌کنند، چندان موافق نیستم به خاطر آنکه تا به امروز برای مردم ما انتخابی به غیر از برندهای اروپایی وجود نداشته است. ما تولیدکننده‌های پوشاکی داشته‌ایم که برحسب فرهنگ مردم خودمان به تولید لباس پرداخته‌اند و خیلی هم از آن‌ها استقبال شده است. بنابراین چون تا به امروز برند ایرانی وجود نداشته، مردم به ناچار یکی از برندهای اروپایی را انتخاب کرده‌اند. الآن چند وقتی است که ما با داشتن یک ایده مناسب و بر حسب کمپینی که آقای شریعتمداری برایمان آغاز کرده‌اند، سمت و سویی به طراحی لباس‌هایمان دادیم. این کمپین‌ها در فصل‌های مختلف تغییر می‌کند و کمپینی که هم‌اکنون وجود دارد کمپین نجات تِیمَرِه است. لوگویی که ما انتخاب کرده‌ایم، یک لوگوی بز ایلامی است که سنگواره‌های آن تقریباً بین 20 تا 30 هزار سال در منطقه تِیمَرِه از استان مرکزی قدمت دارند. پس ما یک ایده‌ای داشتیم و به سمت آن حرکت کردیم.

در حال حاضر خیلی از روشنفکران، قشرهای تحصیل‌کرده و سایر اقشار مختلف جامعه، علاقه و دغدغه دارند که لباس خودشان، همسرشان و یا فرزندشان هویت داشته باشد. ما روی این مسئله بسیار تمرکز کرده‌ایم و توانسته‌ایم به لباس‌های تولیدی‌مان هویت ببخشیم تا ایرانی بودنمان را با افتخار فریاد بزنیم. ما همچنین سعی کرده‌ایم از طرح‌هایی استفاده کنیم که صد در صد مالکیتش متعلق به خودمان است. مشتری سبک ما را خیلی دوست دارد و مخصوصاً قشر جوان از محصولات ما بسیار استقبال کرده و آن‌ها را می‌خرند. ما این روند مثبت را در پیش گرفته و روزبه‌روز نیز بهتر خواهیم شد.

آقای شریعتمداری چه شد که کمپین نجات تِیمَرِه شکل گرفت و اکنون این کمپین به کجا رسیده‌ است؟

شریعتمداری: من از 19 سالگی عاشق باستان‌شناسی بودم و به صورت جانبی همراه با گروه آقای دکتر مجیدزاده به حفّاری‌های مختلف می‌رفتم. طراحی‌های ایرانیان پیش از تاریخ همیشه برای‌ من جذابیت داشته است. همیشه با خودم می‌گفتم چرا از این طراحی‌ها در هیچ کجا استفاده نمی‌شود؟ من حتی یک سفر به پرتغال رفتم که در آنجا پس از بازدید از یک غار متوجه شدم که 5،6 نقاشی دوره باستان چقدر برای اقتصاد و فرهنگ مردم آن منطقه اهمیت دارد. چندی بعد که در فرودگاه ترکیه بودم در خبرها خواندم که یک منطقه باستانی به نام تِیمَرِه در نزدیکی خمین وجود دارد که سنگ‌نگاره‌هایی در آنجا نقش بسته است. من تا به ایران رسیدم با تمام تجهیزاتم به تِیمَرِه رفتم و هر اطلاعاتی که لازم بود را از استادی به نام آقای ناصری‌فرد که بیشترین تحقیق را در مورد تِیمَرِه انجام داده بودند، گرفتم و سپس از تمام سنگ‌نگاره‌ها عکس‌برداری و فیلم‌برداری کردم. نکته‌ای که خیلی آزارم می‌داد این بود که این سنگ‌نگاره‌ها چون در طبیعت رها بودند، چند آسیب بزرگ ‌می‌دیدند. یکی آن‌که مردم ناآگاه آن آثار را به هوای آن‌که ممکن است به گنج برسند، تخریب کرده می‌کردند و همچنین ممکن بود شخصی آن آثار را در آنجا دیده و همراه خود ببرد. بنابراین من بدین نتیجه رسیدم که یک کمپین اجتماعی به نام نجات تِیمَرِه راه بیندازم که این کمپین پس از مدتی انعکاس فراوانی پیدا کرد.

چه قدم‌هایی در معرفی هرچه بهتر این کمپین برداشتید؟

شریعتمداری: اولین قدم من برای این کمپین، انتشار کتابچه‌ای بود که در آن مردم می‌توانستند سنگ‌نگاره‌ها را ببینند. این کتابچه بسیار کوچک و قابل تکثیر بود، ما آن را در تمام فروشگاه‌ها گذاشتیم و یک تی‌شرت برای فروشندگان آقا و یک مانتو برای فروشندگان خانم طراحی کردیم که روی این لباس‌ها تصاویر پیش از تاریخ وجود داشت. در قدم بعدی ما تمامی فروشگاه‌ها را به نمایشگاه‌های هنر سخره‌ای تبدیل کردیم. ما به جای آن‌که عکس مدل‌ها را پشت ویترین بگذاریم، عکس سنگ‌نگاره‌هایی را گذاشتیم که حتّی ناسا هم در سال 2012 از آن‌ها روی طرح جلد‌های خودش استفاده کرده بود. فروشندگان به جای آن‌که در مورد لباس صحبت کنند، به بازدیدکنندگان می‌گفتند دوست دارید که در مورد سنگ‌نگاره‌ها به شما اطلاعات بدهیم؟

3000 نفر مستقیماً در این برنامه ثبت‌نام کردند. یعنی یک منطقه‌ای که کسی آنجا را نمی‌شناخت، به سرعت در سطح کشور شناسایی شد. ما برای برند تن‌ریس به جای آن‌که فقط بیلبورد لباس طراحی کنیم، بخشی از بیلبوردمان را به سنگ‌نگاره‌ها اختصاص دادیم و سپس خط تولید یک کالکشن جدید به نام تِیمَرِه را افتتاح کردیم و وب‌سایتی را نیز که فقط در مورد هنر سنگ‌نگاره‌ها بود، طراحی کردیم. کاری که ما در زمینه هنرهای پیش از تاریخ انجام دادیم، واقعاً نمونه خارجی ندارد. من خیلی خوشحالم که مصاحبه‌ام با هنرآنلاین جزء اولین مصاحبه‌هایی است که انجام می‌دهم چون موضوع کارمان هنر است.

و اصلاً چه ابزاری قوی‌تر از مد و لباس؟

شریعتمداری: واقعاً مد در دنیا حرف اول را می‌زند. در کشورهای خارجی تعداد فروشگاه‌های لباس خیلی بیشتر از گالری‌هاست. ما هم می‌خواهیم هنر دنیای باستان و هم هنر دنیای معاصرمان را حفظ کنیم. ما قبلاً اسم مجموعه‌مان را گروه صنعتی تن‌ریس گذاشته بودیم اما پسر از مدتی عنوان صنعتی را از نام مجموعه‌ حذف کردیم چون کارمان هنری است و با طراح و هنرمند گرافیست سر و کار داریم. مد یک هنر است و علت آن‌که این هنر در ایران پیشرفت نکرده این است که این کار به هنرمندان سپرده نمی‌شود. طی چند وقت اخیر که هنرمندان واقعی روی هنر مد متمرکز شده‌اند، شما به وضوح می‌توانید مشاهده کنید که چقدر طراحی‌های ما زیباتر شده‌اند.

متأسفانه در کشور ما بیشتر یک نگاه تجاری به مسئله مد می‌شود. شما عنوان صنعتی را به درستی از نام مجموعه‌ تن‌ریس برداشته‌اید چون بخش صنعتی کار به حوزه نساجی مربوط می‌شود که ما هم پیشرفت کمی از آن را در اختیار داریم. آقای جوانرود شما چقدر از اساس کارتان ایرانی است؟

جوانرود: در حوزه پارچه‌های گردباف در ایران همه چیز وجود دارد. ما بزرگ‌ترین کارخانه‌های نساجی را در ایران داریم و باکیفیت‌ترین و به‌روزترین ماشین‌های نساجی در ایران وجود دارند. در تمام دنیا موتور محرکه، مد، تولید و فروش پوشاک است. متأسفانه بازار ما بازار مریضی است و حلقه‌ها درست به یکدیگر وصل نشده‌اند. همیشه واسطه‌ها در میان تولیدکننده‌ها و مصرف‌کننده‌ها قرار داشته و هیچ‌گاه نگذاشته‌اند که دست تولید‌کننده‌ای مستقیماً به دست یک مصرف‌کننده برسد. تمام کشورها خیلی مقید به این هستند که کالای مصرفی‌شان، ساخت کشور خودشان باشد. همه ما به یک نوعی در حوزه خودمان باید موّلد و کارآفرین باشیم، حتی یک خانم خانه‌دار می‌تواند با خرید از کالای داخلی، یک کارآفرین باشد. یکی از دلایلی که در چند سال گذشته تا به این اندازه مهاجرت از کشورمان رخ داد، مسئله بی‌کاری بوده است. ما باید به این فکر کنیم که با حمایت از کالای ایرانی می‌توانیم جلوی خیلی از این مهاجرت‌ها و اتفاق‌های ناگوار دیگر را بگیریم. تولید پوشاک یکی از صنایعی است که علیرغم پیشرفت تکنولوژی در آن، همچنان می‌تواند تعداد بالایی نیروی کار به سمت خودش جذب نماید.

بنابراین من به عنوان کسی که کاملاً به سیستم تولید مشرف هستم، معتقدم که ما برای تولید در کشورمان واقعاً همه نوع امکانات اولیه‌ای داریم. ما از حدود 100 سال پیش در حوزه صنعت نساجی بسیار هنرمند و مطرح بوده‌ایم. در صنعت گردباف نیز، ما پارچه‌های بسیار خوب، شرکت‌های ریسندگی بسیار عالی و شرکت‌های رنگرزی نخ و بافندگی پارچه خیلی خوبی داریم. به جرأت به شما بگویم که فقط حدود 3،4 درصد مصرف پارچه‌های گردباف ما، پارچه‌هایی هستند که از خارج کشور وارد ایران می‌شوند. در حوزه پارچه‌های تخت یا نساجی‌ نیز ما خیلی باید توانمند باشیم ولی متأسفانه به خاطر این‌که تمام صنایع و کارخانه‌های ما به سمت تولیدات انبوه رفته‌اند، در این حوزه وارداتمان بیشتر است. در حوزه تولید پلیور، نخ‌هایمان صد در صد ایرانی و بسیار خوب هستند اما در تولید پیراهن و شلوار به اجبار پارچه‌ها را از کشورهایی مثل ترکیه، هند و چین وارد می‌کنیم که امیدوارم با تلاش‌هایی که در این زمینه انجام می‌دهیم، بتوانیم یک روزی خودمان در این زمینه نیز خودکفا شویم.

صنعت ما هیچ‌گاه موزون نبوده است، ما همواره کارخانه‌های بزرگ نساجی را در قیاس با تولیدکنندگان کوچک داشته‌ایم. در حالی ‌که یک کارخانه‌ نساجی بزرگ، نیاز به تولیدکنندگان و همچنین فروشگاه‌های بزرگ عرضه کالای مستقیم دارد. این سه مورد اگر همیشه در تعامل باشند، من می‌توانم به شما قول بدهم که به زودی زود می‌توانیم از پتانسیل صنعت نساجی‌مان نیز استفاده کرده و پارچه‌های پیراهن و شلوارهای تولیدی‌مان را خودمان تهیه کنیم. صنعت نساجی صنعت بسیار حائز اهمیتی است زیرا پارچه‌هایی که از کشورهای دیگر وارد کشورمان می‌شوند به دلیل مسیر زمان‌بر ورودشان به کشور و یا قیمت‌های بیشترشان، کار را برای تولیدکنندگان داخلی دشوار می‌سازند.

چقدر خوب و ارزشمند که ایده‌آل‌تان این اتفاق است.

جوانرود: اگر در هر کسی ذره‌ای عرق ملی و تعصب باشد، خیلی قضایا تغییر خواهند کرد. چون من در بطن این قضیه و درگیر مسائل روزمره جامعه هستم، می‌بینم که شخصی با یک شغل ثابت، چقدر می‌تواند به زندگی‌اش سر و سامان داده و آن را با برنامه‌ریزی پیش ببرد. متأسفانه آن نگاهی که سرمایه‌گذاران را بتواند جذب مسئله تولید کند، تاکنون در جامعه ما وجود نداشته است. من خیلی علاقه‌مندم که به عنوان یک کارفرما، به معنای واقعی یک الگو باشم چون کسانی که در کار تولید هستند، با گرفتاری‌های مختلفی دست‌وپنجه نرم می‌کنند و همواره یک نگاه بد با این تصوّر که "مگر می‌شود یک نفر با این همه سرمایه تا به این حد گرفتار باشد؟" به چنین افرادی وجود دارد. ما می‌خواهیم این نگاه از بین رفته و سرمایه‌گذاران به بخش تولید جذب شوند. اگر این اتفاق رخ دهد، من قول می‌دهم که ما می‌توانیم به کمتر شدن معضل بی‌کاری کمک کنیم.

آقای جوانرود شما در چهارمین نمایشگاه پوشاک ایران غرفه‌ای ندارید؟

جوانرود: ما در سه دوره گذشته‌ این نمایشگاه شرکت ‌کردیم. امسال هم خیلی دلم می‌خواست که این اتفاق رخ بدهد ولی متأسفانه من در اعتراض به همزمانی نمایشگاه ایران با نمایشگاه ترکیه، در نمایشگاه پوشاک ایران شرکت نکردم. من به تجارت آزاد خیلی اعتقاد دارم ولی به شرط آن‌که در کشور خودم مظلوم واقع نشوم. من در کشور خودم ترور می‌شوم و این اتفاق اذیتم می‌کند، از این رو در نمایشگاه پوشاک ایران شرکت نکردم. خیلی دیگر از هم‌صنفی‌های ما نیز از این قضیه گلایه‌مند بودند ولی علیرغم آن، ما خیلی از این نمایشگاه حمایت کردیم.

به نظرتان برپایی این نمایشگاه چقدر در ایجاد پیوند و تعامل بین برندهای ایرانی و خارجی و تبادل اطلاعات موفق بوده است؟ با توجه به آن‌که امسال هم نمایشگاه تجهیزات و ماشین‌آلات نساجی نیز همزمان با نمایشگاه پوشاک برگزار می‌شود.

جوانرود: من خیلی خوشحالم از این بابت که نگاه مصرف‌کننده نسبت به تولیدات ایرانی خیلی نگاه بهتری شده است و به تجربه، تولیدکنندگان ما نیز پیشرفت کرده و محصولات استانداردی تولید کرده‌اند. برگزاری این نمایشگاه یک رویداد است و خیلی می‌تواند تأثیرگذار باشد ولی متأسفانه بخش تولید همیشه در ایران مظلوم واقع شده و اطلاع‌رسانی خوبی در مورد این نمایشگاه‌ها نمی‌شود و مردم در جریان آن قرار نمی‌گیرد. امسال تیم کمیته برگزاری نمایشگاه در این حیطه خیلی تلاش کردند و امیدوارم که امسال استقبال خوبی از این نمایشگاه شود. برگزاری نمایشگاه نساجی نیز به صورت همزمان با نمایشگاه پوشاک ایران، بسیار اتفاق خوبی است. در حوزه نساجی خیلی از تولیدکنندگان موادهای اولیه مانند نخ و پارچه، واقعاً با توانمندی تولیدات ایران آشنایی نداشتند و در این نمایشگاه اتفاق خیلی خوبی در این زمینه رخ خواهد داد. امیدواریم که این رویدادها روزبه‌روز، بزرگ‌تر، بهتر و با اطلاع‌رسانی بالاتر باشد که مردم بتوانند از وضعیت پوشاکی کشور خودشان اطلاع پیدا کنند.

آقای شریعتمداری برنامه‌ای برای تشکیل کمپین‌هایی همچون "تِیمَرِه" دارید؟

شریعتمداری: بله. من راه‌اندازی کمپین بعدی‌ام را الان برای نخستین بار خدمت شما اعلام می‌کنم. اما قبلش این را بگویم که من دیگر به سمت بازار رقابتی با ترکیه حرکت نمی‌کنم. ترکیه، همسایه ما و بسیار محبوب و دوست‌داشتنی است ولی ما نوع نگرشمان به بازار را عوض کرده‌ایم. در اروپا وقتی از ایران می‌پرسند، چهار چیز سریعاً در ذهن همه نقش می‌بندد؛ فرش، پسته، خاویار و زعفران. تمام این موارد در اوج کیفیت و طراحی هستند. چرا کشوری که اساتیدی چون فرشچیان و کابلی دارد و در گذشته کمال‌الملک و سپهری داشته است، باید به سمت مد ارزان‌قیمت و بی‌کیفیت برود؟ ما باید به سمت مد کمال‌گرا برویم. در فشن‌شو نیویورک از فرش ما استفاده می‌شود، درحالی‌که ما خودمان این کار را انجام نمی‌دهیم و به سمت مد بی‌کیفیت می‌رویم. چرا رنگ آبی که تیفانی استفاده کرده، آبی لاجوردی ایران است؟

درباره عنوان کمپین بعدی‌تان توضیح می‌دهید؟

شریعتمداری: نام کمپین بعدی ما سنگ‌های آبی (Blue Stones) است. ما وقتی در کشور خودمان چنین چیزی داریم، چرا باید یک ایده از کشوری مانند ترکیه بگیریم؟ دنیای کپی کردن دنیای زیبایی نیست که ما می‌خواهیم به زور وارد آن شویم. ما خودمان در مد می‌توانیم تأثیرگذاری فراوانی داشته باشیم. من به جرأت می‌گویم که ما در فشن مارکتینگ و کانسپت از ترکیه جلوتر هستیم. من مستقیماً با آن‌ها ارتباط داشته‌ام و می‌دانم که چیزی به نام فشن مارکتینگ و کانسپت اصلاً در ترکیه وجود ندارد.

ما در زمینه تبلیغات هم ضعیف هستیم. صداوسیما قوی‌ترین رسانه ماست که عملاً نقشی در تبلیغ چنین کمپین‌هایی ایفا نمی‌کند.

شریعتمداری: حرفتان صحیح است، اما باید توجّه کنیم که ما تا به حال ایده نداشته‌ایم. صداوسیما در این موضوع مبرا نیست اما مقصر اصلی هم نیست. ما تا به حال چیز قابل‌توجهی به صداوسیما عرضه نکرده‌ایم. صنعت ما باید متحوّل شود و فقط فکر نکنند که باید با قاچاق مبارزه ‌کنند. ما می‌گوییم که شما هم باید ایده‌پردازی کنید و با اندیشه جلو بیایید. اگر این اتفاقات رخ دهد، صداوسیمای کشور ناخودآگاه به سمت این ایده‌ها می‌آید. اصلاً اگر صداوسیما هم نیاید، سایر رسانه‌های اجتماعی به سمت آن می‌روند. نمی‌توانیم بگوییم چون صداوسیما به تبلیغات کمک نکرده، ما در این زمینه‌ها ضعیف هستیم و همه چیز را گردن صداوسیما بیندازیم. صداوسیما یک پارامتر است و پارامتر دیگر خود ما هستیم. ما تا به حال چند ایده خوب ارائه کرده‌ایم که کسی از آن‌ها حمایت نکرده‌ باشد؟ چطور همه مردم و برخی شرکت‌ها از ایده سنگواره‌ها حمایت کردند؟ پس اگر ایده خوبی وجود داشته باشد، گوش صداوسیما نیز به آن موضوع تیز خواهد شد.

کاش یک روزی در ایران بگویند همه برندهای اصل ترکیه بهترین محصولشان را ارائه داده و در کنار چند محصول برندهای اصل ایرانی قرار دهند. آن وقت خواهید دید که مردم ایران کدام محصولات را انتخاب خواهند کرد. شما زعفران چینی می‌خرید؟ خیر. اما فرش چینی را خواهید خرید.

بله. برای آن‌که عقبه دارد.

شریعتمداری: کاملاً صحیح است. پس لباسمان هم باید عقبه داشته باشد. ایرانیان دوره کهن که بی‌لباس نبوده‌اند.

جوانرود: به همین برنج ایرانی چقدر تاختند و واردات بی‌رویه برنج را زیاد کردند ولی در نهایت همه مردم خرده‌ریز‌های برنج‌ ایرانی را هم به آن برنج‌های وارداتی ترجیح دادند.

هر کدام از ما در هر جایگاهی که هستیم یک دغدغه‌ای داریم. دغدغه من این است که برای پوشاکی که تولید می‌کنم یا به طور کلی برای صنعت کشورم، سرمایه‌دار جذب نمایم. با این همه پول راکدی که در بانک‌های‌ کشور وجود دارد، چرا من نباید مشوّق یک سرمایه‌گذار شوم که در زمینه صنعت سرمایه‌گذاری کند؟ این را هم در زمینه حمایت از محصول داخلی بگویم که من برای خریدهای خانه خودم تمام تلاشم را می‌کنم که در قیاس کالای ایرانی با خارجی، کالای ایرانی را در اولویت قرار دهم اما بعضی وقت‌ها می‌بینم که کالاهای ایرانی حداقل‌ ویژگی‌های لازم به عنوان یک محصول خوب را هم ندارند و به اجبار کالای خارجی می‌خرم. پس باید تلاش کنیم که کالای ایرانی با کیفیت تولید شود. مردم ما مردم فهیمی هستند و در قیاس یک کالای خوب ایرانی با کالای خوب خارجی، کالای ایرانی را انتخاب می‌کنند.

خدا را شکر مردم ما خیلی باهوش هستند.

شریعتمداری: بله خدا را شکر. من تا دو سال پیش برندهای کژوال اروپایی را می‌پوشیدم ولی سری آخر که با البسه تولیدی خودمان در اروپا به رستوران یا هر محل عمومی دیگر می‌رفتم، مردم خیلی از این محصولات خوششان آمده بود و باور نمی‌کردند که ایرانی باشد. ما در کشورمان طراحی فرش و فرش‌بافی و همچنین مینیاتور داشته‌ایم، دیگر چه باید داشته باشیم که دنیا و همین‌طور خودمان، ایران را باور کنیم؟ از 50 نفر ثروتمند اتحادیه اروپا، 26 نفرشان در کار تولید پوشاک هستند و ما باید ارزش چنین کاری را به درستی درک نماییم.

صحبت‌های پایانی‌تان را بفرمایید.

شریعتمداری: من فقط از شما می‌خواهم که ما را حمایت کنید. من برخلاف خیلی‌های دیگر، در شروع کارم برای خودنمایی از رسانه‌ها استفاده نکردم و از ابتدا باورم بر این بود که روزی رسانه‌ها به سمت من می‌آیند اما حال که من به هنر وارد شده‌ام، می‌خواهم که رسانه‌ هنری‌ شما از من حمایت کرده تا من هم بتوانم هنرمندان را حمایت کنم. من می‌توانم برای هنرمندان کارت‌هایی را تهیه کنم که لازم نباشد برای خرید کردن به صورت عادی به فروشگاه تشریف بیاورند. من واقعاً دوست دارم که همیشه به هنرمندان سوبسید بدهم و حالا از شما می‌خواهم که مرا در این زمینه حمایت و کمک نمایید.

جوانرود: من می‌خواهم طراحان مد و لباس را که علاقه‌مند به فعالیت‌ در حوزه‌ کاری ما هستند، به همکاری دعوت نمایم. ما قول آن‌ را می‌دهیم که اگر هر کدام از طراحان قابل مد و لباس برای همکاری با ما تشریف‌فرمایی نمایند، آثارشان با امضای خود آن‌ها، تولید انبوه شده و در فروشگاه‌ها به فروش می‌رسد.

عطیه پژم