به گزارش هنرآنلاین ، یوسف بینا در گفت‌وگو با ایسنا ، تصریح کرد: در گذشته همیشه این تلقی وجود داشت که دانشگاه‌ها نگهبانان ادبیات سنتی، شاعران و نویسندگان بیرون از دانشگاه اشخاص پویای هنر ادبیات هستند اما اکنون ماجرا تفاوت پیدا کرده و دیگر دانشگاه‌ها خود را محدود به پاسداری از ادبیات کلاسیک نمی‌کنند و گاهی فعالیت‌هایشان در حوزه شعر و داستان از یک شاعر و نویسنده مستقل بیشتر است.

بینا اظهار کرد: در حال حاضر در بزرگترین دانشگاه‌های ایران پژوهش‌های جدید و مطالعات خیلی نو در زمینه ادبیات در حال انجام است که حتی خیلی اوقات پیشروتر از نویسنده‌ها، شاعران و منتقدان دانشگاه است.

او ادامه داد: اما علت این‌که چرا هنوز این دیوار بزرگ بین شاعران و نویسندگان فعال بیرون دانشگاه وجود دارد جای تامل و بررسی دارد.

بینا عنوان کرد: شاعران و نویسندگان فعال بیرون دانشگاه و اساتید ادبیات فارسی دانشگاه به دلیل برخی مسائل اجتماعی و شخصیتی که برای خود تعریف کرده‌اند، حاضر نیستند با یکدیگر به گفت‌و گو نشسته و یا به کار مشترک بپردازند.

این پژوهشگر ادبی خاطرنشان کرد: دانشگاه‌ها و گروه‌های مستقل هنری خود را از هم بیگانه می‌دانند.

او ادامه داد: البته این به آن معنا نیست که یک قشر خود را از قشر دیگر بالاتر بداند بلکه مشکل از آن‌جا ناشی می‌شود که دو طرف حاضر نیستند دیوار دور خود را بردارند و با طرف مقابل به تعامل برخیزند و به فرض وقتی در یک حوزه هنری-ادبی یا زیبایی‌شناسی دچار اختلاف می‌شوند، حاضر نیستند اختلاف خود را به چالش بگذارند.

بینا در خصوص تاثیرگذاری بحث و تعامل در بین این دو طیف ادبی تصریح کرد: در موارد بسیار استثنائی دیده شده که برخی نویسنده‌ها و شاعران بیرون با اساتید داخل دانشگاه این طیف گفت‎و گو ها را شکل داده‌اند و می‌توان گفت هر بار این اتفاق رخ‌داده، به نتایج خیلی خوبی دست یافته‌ایم.

او همچنین ادامه داد: اگر بحث و گفت‌وگوی احسن شکل بگیرد، جلوی خیلی از سوء تفاهم‌ها گرفته‌خواهد شد، اما متاسفانه افراد به جای این‌که رو در رو مسائل را مطرح کنند، در نبود یکدیگر آن‌ها را بیان می‌کنند که باعث می‌شود هر طرف امکان پاسخگویی به انتقادهای طرف مقابل را به دست نیاورد.

بینا در مورد فاصله ایجاد شده بین اساتید ادبیات فارسی و گروه‌های مستقل هنری گفت: مسائل و دغدغه‌های اقتصادی نیز در شکاف به‌وجود آمده بین دو گروه بی‌تاثیر نیست.

این پژوهشگر ادبی ادامه داد: شاعر و نویسنده‌ای که دغدغه مالی دارد و مجبور است برای امرار معاش کاری نامرتبط با تخصص خود انجام دهد و استادی که مجبور است در دانشگاه اضافه‌کار بگیرد تا هزینه‌های خانواده خود را تامین کند طبیعتا دیگر به فکر بحث و گفت‌وگوی متقابل نخواهد افتاد.

او ادامه داد: حتی افرادی هستند که حاضرند بدون گرفتن دستمزد در حوزه شعر و داستان فعالیت مطبوعاتی یا اجتماعی کنند و با کار خود را با بهترین کیفیت انجام دهند اما حتی بودجه برای انتشار نشریه ایشان وجود ندارد که دوستان علاقمند کار خود را آغاز کنند و این معضلات اقتصادی در نهایت انسان را دلسرد می‌کند.

این روزنامه‌نگار در مورد تاثیرگذاری مطبوعات اظهار کرد: از مشکلات دیگری که گریبان‌گیر حوزه ادبیات است نبود مطبوعات فعال، تخصصی و با تفکرات و جهت‌گیری‌های متفاوت است.

بینا افزود: چاپ مجله‌هایی با جهت‌گیری و تفکرات مختلف فرصت تضارب آرا را به وجودآورده و باعث ایجاد جدال قلمی منطقی در بین نویسندگان و شاعران مستقل و اساتید گروه ادبیات فارسی می‌شود.

این شاعر در خصوص شرایط یک مجله فعال گفت: مجله‌ای را می‌توان فعال دانست که حداقل یک بار در ماه چاپ شود و به صورت عمومی و کثیرالانتشار در اختیار مردم قرار بگیرد.

این روزنامه‌نگار ادامه داد: باید میزان مجلات فعال به‌گونه‌ای باشد که به فرض من نوعی اگر به‌عنوان نویسنده نقد و نظری به دانشگاهیان دارم بتوانم درباره آن مقاله بنویسم و قشر دانشگاه نیز اگر انتقادی به من دارد امکان بیان آن را داشته‌باشد.

این شاعر تاکید کرد: اگرچه این مساله هرچند در ظاهر باعث نشان دادن اختلاف‌ها خواهد شد اما در عمل باعث آشتی دو گروه می‌شود.

این مدرس دانشگاه عنوان کرد: در حال حاضر تعداد مجله‌های دانشگاهی کم نیست اما مطالب آن‌ها غالبا به گونه‌ای است که خود دانشگاهیان نیز آن‌ها را نمی‌خوانند. با نسخه‌های محدود چاپ می‌شوند و تنها علت چاپ آن‌ها بالا بردن رزومه دانشگاه است و این مجلات هیچ ارتباطی با بیرون برقرار نمی‌کنند و حتی یک نسخه از آن‌ها روی باجه نمی‌روند.

این روزنامه‌نگار در مورد چشم‌انداز ادبیات ایران اظهار کرد: اگر مطبوعات و رسانه‌های فعال و مخصوصا رسانه‌های کاغذی به خصوص نشریات تخصصی شعر و ادبیات داستانی فعال نباشند و و چهار نشریه هم که در کشور داریم با پول شخصی گردانده شده و در نهایت هم مشخص نباشد که دست مخاطب می‌رسد یا نمی‌رسد بدون شک به وضعیت مناسبی دست پیدا نخواهیم‌کرد.

این شاعر ادامه داد: وجود نشریات زبده و متخصص بسیار ضروری است خصوصا که با تغییر شیوه زندگی و سبک مدرن زندگی امروز نمی‌توان انتظار داشت مانند گذشته اشخاص به شکل حضوری در کنار هم قرار بگیرند و به بحث بپردازند.

بینا درباره تاثیرات فضای مجازی اظهارکرد: گسترش فضای مجازی در 10-20 سال اخیر باعث شده شاعران قدرتمند همچون سابق فعالیت‌های ادبی را در عرصه‌های واقعی پیگیری نکنند و دیگر حس‌و حالی برای تعاملات جدی نداشته ‌باشند.

او ادامه داد: به نظر من گسترش فضای اجتماعی با آسان‌سازی به اشتراک گذاشتن آرا و نظریات شخصی و ایجاد امکان دسترسی به مخاطبان فراوان باعث شده افراد ترجیح دهند در همین فضاها عقاید خود را مطرح کنند تا این‌که با زحمت فراوان ماهی یک نشریه چاپ کنند و در نهایت هم معلوم نباشد که آن نشریه بتواند مخاطبی به دست بیاورد یا خیر.