سرویس تجسمی هنرآنلاین: این هفته گالریهای تهران تنها شاهد 6 نمایشگاه بودند که از میان آنها به سراغ گالریهای ایرانشهر با آثار حسین ماهر و پلتفرم 28 با آثار دو هوسو هنرمند کرهای رفتیم. نمایشگاهی که در روزهای گرمای تابستان گفتمان هنری خوبی را در فضای هنری شهر تهران رقم زدند.
مانیومنت حسین ماهر در ایران شهر
حسین ماهر نقاش معاصر، مجموعه جدید آثار خود با عنوان مانیومنت را به گالری ایرانشهر برده است. مانیومنت یا یادمان مجموعهای است درباره تاریخ و زمان که با دستمایه قرار دادن یک عنصر تاریخی به نام "برج" کوشیده است این مفاهیم را به شکلی ملموس به تصویر بکشد. برج به عنوان نمادی از تاریخ که خود در دل تاریخ شکل گرفته است و گذشت زمان آن را به منبعی از حافظه تاریخی بدل کرده است در آثار ماهر مدام تکرار میشوند.
از تابلویی به تابلوی دیگر، برجهایی با اشکال مختلف دیده میشوند که میتوانند نمادی از گذر به دوره تاریخی دیگری تلقی شوند. در آثار ماهر آدمیان کمی دیده میشوند، آنها همراه با برجها که گاه آتش گرفتهاند و غرق در دود هستند در همه تابلوها دیده میشوند، اما حضوری منفرد ندارند و به فیگورهایی قابل تشخیص تبدیل نمیشوند. ماهر حافظه تاریخی را در جغرافیای خاص دنبال میکند و این نکته از نوع معماری که انتخاب کرده قابل درک است، او در دل تاریخ به دنبال پاسخ به سوالاتی است که هویت او را تشکیل داده و امروز او و ما را سبب شده است. دو هوسو در پلتفرم 28
شنیدن خبر مرور بر آثار دو هوسو هنرمند کرهای در پلتفرم 28 میتواند بسیار هیجان انگیز باشد و هر علاقهمند به هنرهای تجسمی را در گرمای یک عصر جمعه در مرداد ماه به مرکز شهر بکشاند؛ هرچند همزمان این سوال را نیز در ذهن مخاطب ایجاد میکند که چگونه میتوان در یک فضای چند متری، آثار هنرمندی را مرور کرد که به ساخت آثاری با ابعاد بزرگ شهرت دارد و اساسا فضا یکی از موضوعات کار اوست؟ تنها با مراجعه به گالری است که مشخص میشود قرار است آثار این هنرمند را به شکل مجازی در پلتفرم 28 مرور کنیم. انبوهی قاب عکس دیجیتال آثار دو هوسو را نشان میدهند و یک مانیتور بزرگ تصویری از او پخش میکند که رو به مخاطبان درباره خودش صحبت میکند.
دو هوسو را بیشتر از هرچیز به خاطر حجمهای نازک اما بزرگی میشناسند که با پارچه و به شکل خانه میسازد. او در این خانههای نمادین که به لحاظ معمارانه بسیار کامل هستند همه چیز را از شیر آب گرفته تا دستههای در، به شکلی دقیق بازسازی میکند. با این حال او تنها به قصد بازنمایی دقیق این حجمهای معمارانه را نمیسازد، دو هوس همواره به زمان و تاریخ میاندیشد و به دنبال طرح چالشهای هر فرد انسانی با فضا است. اینکه چه فضایی از آن ماست و ما با این فضایی که در اختیار داریم چگونه برخورد میکنیم؟ او همچنین به این چالش نیز میپردازد که ما چه اندازه از این فضا که میتواند به ما تعلق داشته باشد یا نه میتوانیم با خود حمل کنیم یا به جایی دیگر انتقال دهیم. رویکرد دو هوسو در آثارش با عدم انتقال آنها به تهران و همین طور عدم نمایش آنها در رویدادی که مرور آثار او تلقی میشود، چالشی دیگر است. آثار دو هوسو معماریهای واقعی و البته فضاهایی واقعی نیستند و اینجا هم نمایشگاهی واقعی در کار نیست.