سرویس تجسمی هنرآنلاین: این هفته گالری‌های تهران تنها شاهد 6 نمایشگاه بودند که از میان آنها به سراغ گالری‌های ایران‎شهر با آثار حسین ماهر و پلتفرم 28 با آثار دو هوسو هنرمند کره‌ای رفتیم. نمایشگاهی که در روزهای گرمای تابستان گفتمان هنری خوبی را در فضای هنری شهر تهران رقم زدند.

مانیومنت حسین ماهر در ایران شهر

حسین ماهر نقاش معاصر، مجموعه جدید آثار خود با عنوان مانیومنت را به گالری ایرانشهر برده است. مانیومنت یا یادمان مجموعه‎ای است درباره تاریخ و زمان که با دست‎مایه قرار دادن یک عنصر تاریخی به نام "برج" کوشیده است این مفاهیم را به شکلی ملموس به تصویر بکشد. برج به عنوان نمادی از تاریخ که خود در دل تاریخ شکل گرفته است و گذشت زمان آن را به منبعی از حافظه تاریخی بدل کرده است در آثار ماهر مدام تکرار می‎شوند.

از تابلویی به تابلوی دیگر، برج‎هایی با اشکال مختلف دیده می‌شوند که می‎توانند نمادی از گذر به دوره تاریخی دیگری تلقی شوند. در آثار ماهر آدمیان کمی دیده می‎شوند، آنها همراه با برج‌ها که گاه آتش گرفته‌اند و غرق در دود هستند در همه تابلوها دیده می‌شوند، اما حضوری منفرد ندارند و به فیگورهایی قابل تشخیص تبدیل نمی‎شوند. ماهر حافظه تاریخی را در جغرافیای خاص دنبال می‎کند و این نکته از نوع معماری که انتخاب کرده قابل درک است، او در دل تاریخ به دنبال پاسخ به سوالاتی است که هویت او را تشکیل داده و امروز او و ما را سبب شده است. دو هوسو در پلتفرم 28

شنیدن خبر مرور بر آثار دو هوسو هنرمند کره‎ای در پلتفرم 28 می‎تواند بسیار هیجان انگیز باشد و هر علاقه‌مند به هنرهای تجسمی را در گرمای یک عصر جمعه در مرداد ماه به مرکز شهر بکشاند؛ هرچند همزمان این سوال را نیز در ذهن مخاطب ایجاد می‎کند که چگونه می‎توان در یک فضای چند متری، آثار هنرمندی را مرور کرد که به ساخت آثاری با ابعاد بزرگ شهرت دارد و اساسا فضا یکی از موضوعات کار اوست؟ تنها با مراجعه به گالری است که مشخص می‎شود قرار است آثار این هنرمند را به شکل مجازی در پلتفرم 28 مرور کنیم. انبوهی قاب عکس دیجیتال آثار دو هوسو را نشان می‌دهند و یک مانیتور بزرگ تصویری از او پخش می‎کند که رو به مخاطبان درباره خودش صحبت می‌کند.

دو هوسو را بیشتر از هرچیز به خاطر حجم‎های نازک اما بزرگی می‌شناسند که با پارچه و به شکل خانه می‎سازد. او در این خانه‎های نمادین که به لحاظ معمارانه بسیار کامل هستند همه چیز را از شیر آب گرفته تا دسته‌های در، به شکلی دقیق بازسازی می‎کند. با این حال او تنها به قصد بازنمایی دقیق این حجم‌های معمارانه را نمی‎سازد، دو هوس همواره به زمان و تاریخ می‎اندیشد و به دنبال طرح چالش‌های هر فرد انسانی با فضا است. اینکه چه فضایی از آن ماست و ما با این فضایی که در اختیار داریم چگونه برخورد می‌کنیم؟ او همچنین به این چالش نیز می‌پردازد که ما چه اندازه از این فضا که می‌تواند به ما تعلق داشته باشد یا نه می‎توانیم با خود حمل کنیم یا به جایی دیگر انتقال دهیم. رویکرد دو هوسو در آثارش با عدم انتقال آنها به تهران و همین طور عدم نمایش آنها در رویدادی که مرور آثار او تلقی می‎شود، چالشی دیگر است. آثار دو هوسو معماری‌های واقعی و البته فضاهایی واقعی نیستند و اینجا هم نمایشگاهی واقعی در کار نیست.