سرویس تجسمی هنرآنلاین: اگر، خوب بداند، می‌داند که کوشش نکرده است! فقط، فصل نخست "بودن" خویش را، خوب به‌خاطر سپرده است! واقعیت‌ها را هم، رؤیا دیدن! درست، همان مفاهیمی است که می‌توان در نقاشی‌های "سپیده بهروزیان" دید!

گالری "اُ" در ارائه آثار تازه سپیده بهرزیان، مطابق با قواعد و آنچنان که، باید! یک نمایشگاه تازه را برگزار کرده است. یعنی، فقط آثاری را مطابق با قواعد و مقررات گالری، روی دیوار برده است. اما، در باب مفاهیم و کودکانه زیستن نقاش، چیزی با مخاطب نگفته است! آنگاه که با آثار این نقاش، در حجمی از یک گالری مواجهه می‌شوی. بازنمودی نیست، از دنیای کودکانه و نقاش، تا آنجا به خویشتن خویش وفادار مانده است که آثارش می‌گویند! او کودکانه زیسته است! زیبا، طاهر و متعالی و در قبال تمام تندی‌ها و تلخی‌های ما آدم‌ها! او، نقاش، "سپیده بهروزیان" تاب و توان آورده است و کودکانه‌هایش را به تماشای دنیای تلخ آدم‌های پیرامونش آورده است. که نمایش آبشخور برکه زیباشناسانه کودکی‌های اوست، که در این نقاشی‌ها، نقاش مدار معنایی آثارش را از حریم کودک زیستن خویش بیرون نیاورده است.

به این ترتیب، بار دیگر و عاری از هر تعریف، می‌توان بر خلاقیتی هنرمندانه نگریست که همه، درون‌مایه‌های امر بی‌دلیل یک دنیای کودکانه است، که شباهتی حتی به گرایش‌های "نو" در هنر معاصر هم ندارد.

او، "سپیده بهروزیان" از "خم پنهان" پاکی‌های کودکانه‌اش، رنگ‌ها را فقط بر کاغذها ریخته است تا جستجوگر نقشی از خیال کودکانه باشد. تا مخاطب بتواند با دنیایی سرشار از خیال، پیوند کودکانه داشته باشد و نیز رجوعی "نو" باشد به آغازی که اکنون سال‌هاست که در پیاده‌روهای خیال شهرمان، از او، بسیار دور شده‌ایم؟!

به جرأت می‌توان گفت، کودک زیستن، سخت‌ترین و زیباترین وجوه متمایزگر هنرمندان از جامعه خویش است، که "سپیده بهروزیان" این‌گونه زیسته است! او، در فُرم و بَصَر و معنای آثارش، مدعای این گواه است که با مخاطب بدون برخورداری از خوی نقادی، حرف زده است. صافی‌های خیال او و بی‌پیرایگی‌هایش در انتخاب رنگ‌هایش، و برای مثال، شیوه روایت‌ها و یادداشت‌های روزمره‌اش، به هیچ تحلیلی تازه، آنچه را که در ذهن دیده است، و در عالم واقع چون کودکی منزه، آفریده است! ضمن آنکه، نقادانه نیز به معنای روایت‌هایش پرداخته است. چرا که نقاشی‌هایش جزء جدایی‌ناپذیر فلسفه تحلیلی نقاشی از فهم زیبایی کودکانه زیستن است!

برای آغاز، این نمایشگاه، روایت و گزارش‌هایی هستند برخاسته از نفوذ و تأثیر رنگ‌ها و دست‌کم، شاید پندار نقاش را این‌گونه پذیرا باشیم! که، این نقاشی‌ها، در مواردی خاص، فهم نظریه صادق بودن نقاش با خویش و یا صادق زیستن او با مخاطب است! و، باریک‌اندیش بودن نیز، جزئی از کسب معرفت لازمی است که در لایه‌های معرفتی خود، با آن‌ها همزیستی همیشگی داشته باشد.

و، اکنون! منحصراً، این مسأله با نگاه به اصل اختصاص واژه کودک زیستن و اندیشه شیوه‌شناسی آثار هنری، رأی مرجع نقاش، یعنی کودک ضمیر "سپیده بهروزیان" را با ادله‌هایی کو او، در این نمایشگاه به مخاطب عرضه می‌دارد.

با نگاهی قابل اطمینان بپذیریم که، نقاش! خواسته است تا جهان پیرامونش را به صداقت‌های متعالی کودکان، دعوتی دوباره داشته باشد، که! من، معتقدم راهی قاطع و پذیرفتنی است؛ و چه زیباست! اگر قادر هستیم ما نیز، جهان را آن‌گونه که هست! کودکانه ببینیم و به دیگران هم کودکانه معرفی‌اش کنیم، همچون که هست، در نقاشی‌های "سپیده بهروزیان" در گالری "اُ".

سهراب هادی