سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: کمتر شخصیتی در تاریخ ادبیات فارسی هست که تا این میزان موضوع مدح شاعران ادوار مختلف شعر فارسی قرار گرفته باشد. کسایی، فردوسی، عطار نیشابوری، مولانا، ابوسعید ابوالخیر، ناصر خسرو و ... از شاعرانی هستند که در این باب شعر سروده‌اند:

کسایی مروزی

مدحت کن و بستای کسی را که پیمبر / بستود و ثنا کرد و بدو داد همه کار آن کیست بدین حال و که بوده است و که باشد / جز شیر خداوند جهان، حیدر کرار؟ این دین هدی را به مثل دایره‌ای دان / پیغمبر ما مرکز و حیدر خط پرگار علم همه عالم به علی داد پیمبر / چون ابر بهاری که دهد سیل به گلزار

فردوسی

که من شهر علمم علیم در است / درست این سخن قول پیغمبر است گواهی دهم کاین سخن‌ها از اوست / تو گویی دو گوشم پرآواز اوست

ابوسعید ابوالخیر

ای حیدر شهسوار وقت مددست / ای زبده‌ی هشت و چار وقت مددست من عاجزم از جهان و دشمن بسیار / ای صاحب ذوالفقار وقت مددست

ناصرخسرو قبادیانی

پسنده است با زهد عمار و بوذر / کند مدح محمود مر عنصری را؟ من آنم که در پای خوکان نریزم / مر این قیمتی در لفظ دری را

***

بنگر که خلق را به که داد و چگونه گفت / روزی که خطبه کرد نبی بر سر غدیر دست علی گرفت و بدو داد جای خویش / گر دست او گرفت تو جز دست او مگیر

عطار نیشابوری

ای پسر تو بی‌نشانی از علی / عین و یا و لام دانی از علی تو ز عشق جان خویشی بی‌قرار / و او نشسته تا کند صد جان نثار

مولانا جلال‌الدین محمد بلخی

ای علی که جمله عقل و دیده‌ای / شمّه‌ای واگو از آن‌چه دیده‌ای تیغ حلمت جان ما را چاک کرد / آب علمت خاک ما را پاک کرد بازگو دانم که این اسرار هوست / زآن‌که بی شمشیر کشتن کار اوست