سرویس تجسمی هنرآنلاین: اثر که خلق شد کار خودش را مىکند، راه خودش را مى رود...
انگار نقاش از خودش مىکند و مىگذارد توی متن، آنقدر دلالتهاى جسمی و ذهنی و معنایی در متن مىگذارد تا هرکس تأویل خودش را داشته باشد و هر چه تأویل بیشتر، اثر ارزشمندتر...
تا اینکه نقاش زود هنگام و در حالى که خودش و ذهنش خیلى چیزها را از دست دادهاند تمام مىشوند و از این دنیا مىروند... تازه اثر خلق شده، آمده که کار خودش را بکند، بىتوجه به سرنوشت آفرینندهاش. با بىرحمى از هر حس خالق براى خلق خود استفاده مىکند... از غم مرگ زود هنگام برادر...از کوچههاى عاشقى دروس...جنوب و گرما و نخل... نفت و کارگر و روستایی ... و از "سبکى تحملناپذیر بار" جدایى همدم... و هر بار بیشتر از جان و روح او مىگیرند و با بیرحمى تمام و در کمال خونسردى تنها منتظرند که آفریده شوند. مشکل هنر معاصر چیست که هم عصران، آن را نمىفهمند، کمند که بفهمند، دوست ندارند که بفهمند یا نمىخواهند که بفهمند... Semmelweis Reflex ...
مقاومت ذهن افراد در برابر هر چیز نو و تازه و مدرن، یا اصلا ذهن تربیت نشده براى دیدن و فهمیدن و لذت بردن از متنهاى جدید و شاید عجیب و ناآشنا...
بیشتر دوست دارند مبتلاى اثر شوند، یعنى اولین و سطحیترین احساس درک یک متن با کمترین تأویل... مثل ابتلای گریه آلود به فیلم هندى...
ذهن فاصلهگذارى و تأویل متفاوت را دوست ندارد، پس مىزند... مثلا فاصلهگذارى "ما به تهران مىرویم براى عروسى خواهرم... ما به عروسى نمىرسیم ، ما همگى در راه مىمیریم..." در همان اول فیلم "مسافران" را درک نمىکند... و مخاطب کمتر ...
این فاصله را زمان پر مىکند، چند نسل شاید تا نوهى خالق و حتى بیشتر...
همان زمانى که بین خالق و اثر فاصله مىاندازد...
بحث همان زمان است و فاصله...
کوبیسم و امپرسیونسم و... این همه فاصله گذاریند نسبت به بازنمایى کامل متن، تا با این فاصلهگذارى ذهنها چیزى فراتر از واقعیت موجود ببینند و درک کنند که بیشتر مواقع نیازمند گذر زمان است تا در ذهن ناآشنا، کمکم آشنا شوند...
با این همه، اثر کارى به این حرفها ندارد، اصلا کارى به زمان و فاصله ندارد، در بىزمان است یا زمان خودش را دارد یا زمانش با زمان آفریدگار یکى نیست، کارى هم به او ندارند... حالش خوب است، پریشان است، پول دارد ... ندارد... هیچ ... راه خودشان را مىروند تا دور دستها ... به نمایشگاهى آن ور آب ... و گم مىشوند یا خود را گم مىکنند... تا شاید باعث الهام کسى شوند، کسى نمیداند...از آنها که گم شدند شاید یکى بر در مرغدارى پیدا شود و یکی در یک کلکسیون، اما حتما دارد کار خودش را مىکند تا به وقتش چیزى را که باید به کسى بگوید تا او را منقلب کند به انجام کارى که باید ...
متنها، خود را درون کسى یا کسانى جا میکنند براى پر کردن همان فاصله یا زمان و بروز مىدهند خودشان را ... و همینطور ادامه پیدا مىکنند در همه ... هنرمند به آنها نرسید، آنها خود را به دیگران مىرسانند و این بار به نوه خالق - که خود خالق آثار دیگریست- در یک گالرى، یک فیلم و یک کتاب ... و چه زیبا ...
مازیار شهزاد دولتشاهی