سرویس تئاتر هنرآنلاین: وحید آقاپور بازیگر تئاتر با اشاره به فعالیت‌های این روزهای خود به خبرنگار هنرآنلاین گفت: نمایش "روزهای بی‌باران" به کارگردانی امین بهروزی را در بخش چشم‌انداز سی و چهارمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر به صحنه بردیم. این روزها مشغول تمرین در این نمایش هستیم که اواخر خردادماه در سالن سایه مجموعه تئاترشهر به صحنه می‌رود.

او ادامه داد: تلاش می‌کنیم این اجرا با کیفیتی بهتر و حضور بازیگرانی دیگر چون سجاد افشاریان، نازنین احمدی و سوگل خلیق اجرا کنیم.

آقاپور با بیان توضیحاتی در مورد این نمایش اظهار کرد: این کار فضایی ملموس و امروزی دارد. درامی است که در این نمایش کاراکتری با عنوان "مهرداد" را ایفا می‌کنم، شخصیتی که بر سر انتخابی قرار می‌گیرد. انتخابی که معنای زندگی‌اش را رقم می‌زند. در واقع مسئله نمایش هم اینست که معنای زندگی ما چیست؟ معنایی که با از دست دادن آن، زندگی را از دست می‌دهیم و قادر به ادامه آن نیستیم.

آقاپور در رابطه با معیارهایی که برای انتخاب نقش‌هایش دارد توضیح داد: نمایشنامه و نقش جذاب از جمله مسائلی است که به آن در خلق یک اثر توجه می‌کنم. البته این تنها فاکتور نیست؛ در نگاه خودم یکی از ویژگی‌های مهم را انعطاف می‌دانم. این انعطاف گذشته از بدن و ویژگی‌های بازیگری به انعطاف در نزدیک شدن به کاراکترها باز می‌گردد. مهم آنست که بتوانید با اندیشه‌ها و نگاه‌های مختلف در کارگردانی مواجه شوید و با آنها ارتباط برقرار کنید.

او افزود: اصولا از کارهای نامتعارف‌ استقبال می‌کنم؛ یکی از دلایل حضور من در نمایش "سوراخ" برگرفته از چنین نگاهی بود. گاهی برایم جذاب است که در نمایشی به صحنه بروم که از نتیجه نهایی آن و بارخوردهای مخاطبان مطمئن نیستم؛ این نوع از تجربه‌‍گری برام جذابیت دارد. نکته دیگر اخلاق و خصوصیات کارگردان است تا با کسی احساس راحتی نکنم نمی‌توانم در کارش حضور داشته باشم.

بازیگر نمایش "ناگهان پیت حلبی" خاطرنشان کرد: بخشی از هیجان این کار پذیرش خطرهاش است. در تئاتر با ریسک و خطر روبه‌رو هستیم، بنابراین مواجه شدن با امری که نتیجه نهایی آن مشخص نیست، امر غریبی نیست و از آن استقبال هم می‌کنم.

آقاپور در بخش پایانی سخنانش در مورد اینکه حضور در کارهای مختلف با توجه به تفاوت‌های اجرایی آنها از سطح کیفی کارش نمی‌کاهد اظهار کرد: در نگاه کمال‌گرایانه و ایده‌آل چرا. عموما از حضور در دو نمایش استقبال نمی‌کنم. هرگاه ناچار به پذیرش این مسئله شدم، طبیعتا از میزان تمرکز و حضور صحنه‌ای من کاسته شده است اما معذوریت‌هایی وجود دارد که بازیگر را مجبور می‌کند در عین واحد در دو کار باشد. ایده‌ال این است که بر یک شخصیت تمرکز داشته باشیم که نتیجه بهتری داشته باشد.