سرویس تجسمی هنرآنلاین: مهدی درویش هنرمند حوزه تجسمی درباره مجموعهای از آثار چاپ خود که با عنوان "آخر بازی" در گالری آ به نمایش گذاشته شده است به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: من در دورهای شروع به بازنویسی همه معیارهایم کردم و به این نتیجه رسیدم که آخر همه چیز برای من مرگ است و این قطعیترین اتفاقی است که در زندگی یک انسان میافتد. در فلسفه معاصر نیز این موضوع مطرح شده است که به دنیا آمدن شما یک اتفاق است اما وقتی به دنیا آمدید، مرگ شما قطعی است. چه چیز برای یک انسان میتواند از مرگ جدیتر باشد؟ تا مسئلهای که قرار است همه ما با آن برخورد داشته باشیم موضوع کار من شود؟
وی ادامه داد: اما در مورد این مجموعه باید بگویم که روی این پروژه بسیار کار کردم و آنچه امروز در نمایشگاه میبینید یکسوم اتودهایی است که برای مجموعه زدم. در اشلهای مختلف موضوع را کار کردم، نوعی تکرار در کار وجود دارد مثل مرگی که در اشلهای مختلف تکرار میشود و نوع اتفاق افتادن آن نیز هر بار تکراری است. اوایل کار برخورد من کمی تصویرسازانه و رو بود، یعنی تصویری چنان واقعی به مخاطب نشان میدادم که خودش را هم جای آدمهای درون این تصاویر ببیند. بعدها در آخرین کاری که در زیرزمین هست به یک بیمکانی رسیدم، نوعی برخورد پوشیدهتر که اگر بکگراند تصویری از این مجموعه داشته باشیم و یک فریم را ببینیم باز هم بدون اینکه هیچ اشاره دقیقی احساس مرگ به شما انتقال داده میشود.
این هنرمند درباره اینکه چرا تکنیک چاپ را برای این پروژه انتخاب کرده است نیز اظهار کرد: من هیچ تعصبی روی یک متریال خاص ندارم، به دنبال بیانی هستم که آن بیان از من قالبی را طلب میکند که ممکن است یکجا طراحی و جای دیگری ممکن است نقاشی باشد همانطور که پروژه قبلی من یک کار تعاملی با رنگ و بوم بود که مخاطب در آن نقش قابل توجهی داشت. پس این کار است که از من میطلبد از چه ابزاری استفاده کنم. در این مجموعه ابتدا از مداد سفید روی مقوای سیاه استفاده کردم. برای من این موضوع از دل یک سیاهی بیرون میآمد، همان سیاهی که جهان از آن به وجود میآید و به آن برمیگردد. به این نتیجه رسیدم که این کارها بهتر است تکنیک چاپ باشد و بعدها وقتی روی کاغذ سفید کار کردم نیز تکنیک نیز با کارم همخوان شد. از تکنیک مزوتینگ استفاده کردم که در آن همه چیز را از دل سیاهی بیرون میآوریم. بر این نکته نیز تأکید کنم که هیچ تعصبی روی این موضوع ندارم که خودم را یک چاپگر، نقاش یا طراح بدانم، به نظر من مرز بین این عناوین باید برداشته شود و به عنوان یک هنرمند بصری تصویری خلق میکنم که قرار است با مخاطب ارتباط برقرار کند. تکنیک اینجا الفبایی است که آن را بلد هستیم و محتوای کاری که میکنیم میشود ارزش کار ما، مانند الفبایی که همه ما را میدانند اما کسی شاملو میشود و دیگری ایرج میرزا که با هم متفاوت هستند.
درویشی همچنین درباره ابعاد متفاوت آثار این نمایشگاه نیز توضیح داد: تغییر اشل آثار دو دلیل دارد، یکی اینکه بسیاری جاها یک کار را با دو روش برخورد متفاوت کار کردهام، یک بار با مرکب سفید روی مقوای سیاه و یک بار دیگر با مرکب سیاه روی مقوای سفید کار کردهام. نخست اینکه شاید تصاویر، تصاویر موفق بودند، در دنیا بسیار گشتند، جایزه گرفتند و به نمایش درآمدند، اما اینها خود مرا راضی نمیکرد به همین دلیل سعی کردم با روش دیگری هم آنها را ارائه کنم تا ببینم که کیفیت واقعی که مرد نظر من است چیست؟ در اجرای دوم خیلی راضیتر بودم زیرا تصویر موفقتر میشد، نه تنها از نظر تکنیک بلکه کموزیاد شدن بسیاری از جزییات کوچک باعث میشد از ساختار تصویری نیز بهتر شوند.
وی درباره فضای سیاهوسفید این آثار نیز گفت: من در آغاز پروژه این مجموعه را کاملاً سیاه میدیدم هرچند ممکن است اگر اکنون دوباره بخواهم روی آن کار کنم رویکرد دیگری داشته باشم. البته متأسفانه به دلیل زمانبر بودن تکنیک چاپ فکر شش سال قبل من امروز به نمایش درمیآید هرچند هنوز هم به آن اعتقاد دارم و در حال کار روی آن هستم.
این هنرمند، درباره جایگاه مخاطب در مجموعهای که موضوع آن به مرگ اختصاص دارد نیز گفت: بسیاری عادت دارند که خودشان را به آن راه بزنند، در یکی از کارهای این مجموعه چنین موقعیتی نشان داده شده است، کسی که با قاب عکسی در دست در حال عبور از گورستان است و حالتی که قاب عکس را در دست گرفته نشان از بزرگداشت یک متوفی دارد، در صورتی که آن آدم با کسی که در قاب عکس است یکی است و به علاوه سرِ او بیرون از قاب قرار دارد، کل اثر به این موضوع اشاره دارد که هرکسی میتواند در آن جایگاه باشد. به هر حال آدمها در مواجهه با تصویر هریک به نوعی برخورد میکنند، بعضی دوست دارند مردم را گول بزنند یا عدهای دوست ندارند موضوعی را مطرح کنند که مخاطب را به فکر وادار کند، من اینطور انتخاب کردهام و اتفاقاً در همان کارهای اولیه تصاویر به قصد آنقدر بازنمایانه بود که مخاطب وقتی جلوی آثار قرار میگیرد فکر کند که این سایه اوست که روی اثر افتاده است. البته چند اشاره هم به بعضی آثار تاریخ هنر مانند "ندیمهها " کار ولاسکز و "زوج آرنولفینی " اثر وان آیک وجود دارد که ما در آنها میبینیم که با باز شدن دریچه کوچکی در بکگراند کل مفهوم فضا عوض شده است، در یکی از کارهای بزرگ مجموعه من نیز قاب عکس روی دیوار دقیقاً مشابه همان صحنهای بود که در تابلو میدیدیم یعنی تکرار منظرهای که همیشه اتفاق میافتد و ما آن را به عنوان یک واقعیت قبول داریم و وقتی زمان آن میرسد کاری از دست ما برنمیآید و تنها میتوانیم شاهد آن باشیم. درویشی همچنین درباره اینکه چرا روی موضوعی تاریخی به نام مرگ کار کرده است نیز گفت من به این موضوع اعتقاد دارم که تا همیشه همه مردمان درباره مرگ کار خواهند کرد، اما آن زمانی که این مجموعه را استارت زدم برای من جدیترین مسئله بود و هنوز هم توجه من بیشتر و بیشتر به مرگ و فانی بودن آدمها جلب میشود و به این فکر میکنم که من به دنیا آمدهام و چه بخواهم چه نه از بین خواهم رفت و در نهایت چه خواهد شد؟ وی درباره مجموعه جدید خود نیز خبر داد: کار بعدی من یک پروژه تعاملی است که مخاطب در آن به شکلگیری اثر هنری با تکنولوژی دعوت میشود. همچنان تأکید میکنم بیان از من یک قالب میخواهد و من به بیان تصویر تأکید میکنم نه به قالب. امروز ما با یک فضای مجازی مواجه هستیم که آدمهای که در آن با آنها مواجه میشویم با آنچه در بیرون از خود ارائه میکنند بسیار متفاوت هستند. این یکی از کانسپتهایی بود که من در این پروژه روی آن کار کردم. مهدی درویشی فارغالتحصیل کارشناسى نقاشى از دانشکده پردیس هنرهاى زیباى دانشگاه تهران است. وی تکنیکهاى مقدماتى چاپ دستى را نزد مهرداد ختایى در دانشگاه یاد گرفت و پس از آن با پیگیرى خود و راهنمایى هنرمندان بینالمللى توانایى تکنیکى خود را در این زمینه ارتقاء داد تا هنر ابزارى در خدمت بیان تفکرات و بینش خود نسبت به زندگى باشد. او تاکنون موفق به حضور در بیش از پانزده جشنواره بینالمللى چاپ دستى و بیش از چهل نمایشگاه گروهى در ایران، امریکا، ایتالیا، کانادا، چین، اسپانیا و...شده است. همچنین در سال ٢٠١٢، با اثرى با عنوان "هویت" موفق به دریافت جایزه مرکز فرهنگى لازاریا از دومین دوسالانه گرافیک آرت رومانى شده است او امسال نیز جایزه بزرگ دوسالانه بینالمللی چاپ دستى معاصر کانادا در شهر تروآ ریویر را نیز با اثری از مجموعه "آخر بازی" از آن خود کرد. نمایشگاه "آخر بازی" تا 18 خردادماه در گالری آ به نشانی خیابان نجات اللهی، کوچه خسرو، پلاک 46 ادامه دارد. گزارش تصویری مرتبط