سرویس معماری هنرآنلاین : معدودند آن‌ها که حرفه‌ای یکی از شاخه‌های هنرند و در تعامل با سایر شاخه‌هایش. معمولاً در این سرزمین، موسیقیدان، موسیقیدان است و کاری با معماری و گرافیک ندارد، نقاش، نقاش است و کاری به ادبیات و داستان ندارد، سینماگر، سینماگر است و کاری با شعر و خیال ندارد و شاعر هم شاعری می‌کند و کاری با مثلاً عکاسی و انیمیشن ندارد. از این بدتر زمانی است که این همه، درکی متقابل از هم و نوع نگاهشان به جهان ندارند و همچون مجمع‌الجزایری دورافتاده، در کلبه‌های تنهایی‌شان زندگی می‌کنند و تنها نظاره‌گر خاموش این جهانند. در چنین جهانی و چنین روزگاری، چند سال باید بیاید و برود تا یکی مثل پرویز کلانتری پیدا شود و با الهام از جغرافیای ایران، نقاش مناظر خاک‌آلود سرزمینش شود. نقاشی بدیع و متفاوت و عمیقاً وفادار به عناصر بومی. در میان اگر بخواهیم به یک عنصر ثابت در آثار کلانتری اشاره کنیم بدون شک معماری بومی ایران از برجسته‌ترین آن‌ها است؛ اما کلانتری فقط در پی بازنمایی معماری نیست؛ او از پی یک جهان بینی خاص خودش به اطرافش می نگرد. این‌ها را بهتر است از خلال گفته‌های خودش دریافت کنیم.

"دلم می‌خواهد به عناصر بومی سرزمینم وفادار بمانم، چون این عناصر هویت من را تعریف می‌کند؛ برای هنرمند مساله اصلی این است که من که هستم؟ کجا ایستاده‌ام؟ چگونه به جهان نگاه می‌کنم؟"

"وقتی اسکان بشر یونسکو برنامه شهر ایرانی از نگاه نقاش ایرانی را سفارش داده بود، کار را روی دیوار زدند و از آن پرده‌برداری کردند، بلافاصله از من پرسیدند که شهر ایرانی چگونه شهری است؟ گفتم شهری است که پشت هر پنجره‌اش یک شاعر می‌نشیند."

"امروز آنقدر جغرافیای این مملکت عوض شده است که دیگر نشانی از جغرافیای سابق نیست؛ شهرک‌ها مثل قارچ سبز شده‌اند؛ شهرک‌هایی که هیچ هویتی ندارند؛ روستاهای ما با زبان و فرهنگ خود تعریف شده‌اند و جغرافیای خاص خود را دارند اما شهرها و شهرک‌های جدید به هیچ روی این ویژگی را ندارند."

"روایت من از این شهر روایت پیرمردی سالخورده‌یی است که مقداری هم دچار فراموشی است و دیگر شهر خود را نمی‌شناسد؛ آنقدر ساخت‌ و ساز شده است که دیگر خیابان‌ها را نمی‌شناسد؛ جغرافیا غریبه شده است."

"در گذشته عید که می‌شد به لاله‌زار می‌رفتیم، خیلی باشکوه بود، پر بود از سینما؛ بسیار فاخر بود و ما کلی خاطره از این خیابان قدیمی داشتیم؛ اما امروز چه؟ این خیابان با آن همه تاریخ و هویت، راسته الکتریکی‌ها شده است. دنیا تعریف دیگری دارد؛ همه کوچه‌ها اسم دارد، نمی‌توان به‌راحتی تغییرش داد. مدرسه دارالفنون که پشتش تاریخ است، چه شده است الان؟"