سرویس مد و لباس هنرآنلاین : چند هفته پیش زمانی که یکی از مشهورترین عکاسان مد دنیا شغل خود را ترک کرد، سایت گاردین برای او چنین نوشت: "گریس کادینگتون، زنی که هنر فشن را ساخت". او بیش از 30 سال هیجان انگیزترین و تاثیرگزارترین عکس‌های مجله وگ امریکا را منتشر کرد، اما حالا کار خود را کنار گذاشته است. آیا این اتفاق یک نقطه عطف برای صنعت مد است؟

گریس کادینگتون اغلب به عنوان با نفوذترین نویسنده مد در 30 سال گذشته توصیف می‌شود. مدیر خلاق وگ آمریکا تعدادی از به یاد ماندنی‌ترین تصاویر مد را تولید کرده است. تصاویر او ممکن است با نشاط یا مرموز باشند، اما آن‌ها همیشه راوی یک داستان هستند. یک شتر، یک هواپیمای دوباله و یک کامیون عظیم در بیابان‌های کالیفرنیا می‌توانند ابزار یک صحنه عکاسی باشند. مدل‌ها به جای اینکه در سالن مد لباس زنانه دیده شوند در جنگلی پر درخت یا ساحلی مبهم و مه آلود حضور دارند.

به تازگی کادینگتون 74 ساله اعلام کرد که از شغل خود کناره می‌گیرد. این موضوع شاید ابتدا تغییری کوچک به نظر برسد، اما واکنش صنعت مد طوفانی بود. منتقد مد نیویورک تایمز، ونسا فریدمن، تصمیم کادینگتون را به عنوان " تغییرساختاری" توصیف کرد، با این استدلال که تیم قدیمی مد در نهایت ممکن است مغلوب یک فرهنگ دیجیتالی شود.

همانطور که فریدمن اشاره کرد، رفتن کادینگتون به این دلیل تلخ بود که او تجسم زنده روزهای خوب گذشته مد است. کادینگتون تا آخرین روز در ردیف اول فشن شوها به طراحی مدادی از مدل‌ها می‌پرداخت در حالی که اطرافیان او با موبایل‌های خود از صحنه عکس می‌گرفتند.

او از دهه 1960 به مرکز صنعت مد تبدیل شد. او کار خود را به عنوان یک مدل آغاز کرد، پس از آن در وگ بریتانیا و بعد در وگ آمریکا مشغول به کار شد. اما آنچه واقعاً کادینگتون را متمایز کرد عزم او برای ایجاد تصاویر زیبا، با وجود تمام مشکلات بود.

از لحاظ تاریخی، گستره سرمقاله‌های کادینگتون همیشه در مورد چیزی بیش از لباس بود. سوزانا براون، متصدی عکاسی در موزه ویکتوریا و آلبرت می‌گوید: از زمان انتشار اولین مجله‌های عکاسی مد در دهه 1880، آن‌ها یک شیوه زندگی را به فروش رساندند و به شکل‌گیری فرهنگ معاصرکمک کردند. در طول جنگ جهانی دوم، نسخه انگلیسی و آمریکایی ووگ به انتشار مقالات و تصاویر خوشبینانه و با روحیه از مد کاربردی زمان جنگ پرداختند. به عنوان مثال یک ساختمان آسیب دیده از بمب به عنوان پس زمینه برای تصویر مدلی با یک ژست مبارز استفاده می‌شد.

اما ساختن رویاهای کادینگتون هزینه زیادی داشت. به کارگیری نیروی انسانی زیاد به مدت طولانی، پروازهای بسیار و اقامت در محل‌های عجیب از ضروریات کار او بود. با وجود این در اواخر دهه 1990 همه چیز تغییر کرد. توجه زیاد به تبلیغات ضرورت تولید تصاویر بیشتر با خلاقیت کمتر را ایجاد کرد. بنابراین حتی کادینگتون هم به جای سفر دو هفته‌ای به افریقا، از همکاران خود می‌خواست محلی در نزدیکی خود را شبیه افریقا درست کنند.

میزان تأثیر این عکس‌ها را نمی‌توان تعیین کرد، اما این تصاویر با دسترسی به رسانه‌های اجتماعی اهمیت به مراتب بیشتری پیدا کرده‌اند. عکس‌های تهیه شده از مد در سال‌های اخیر برای بسیاری از طرفداران مد تنها راه برای دیدن کار طراحان مورد علاقه آن‌ها است. بنابراین عجیب نیست که عکسی از یک مدل توسط 25.7 میلیون کاربر اینستاگرام به اشتراک گذاشته می‌شود، در حالی که تیراژ وگ امریکا از سال 1988 در حدود 1.2 میلیون شماره باقی مانده است.

از سوی دیگر 20 صفحه مقاله مد وگ امریکا، در اینترنت وجود ندارند. هر چند ممکن است تعداد محدودی از آن‌ها به صورت آنلاین در دسترس باشد اما خانه اصلی آن‌ها در صفحات فیزیکی مجله است. این صفحات و عکس‌های آن‌ها با تصاویر تار معمولی که به صورت رایگان بر روی اینترنت وجود دارد یک تفاوت بزرگ دارند. آن‌ها محلی برای ارائه و تأمین امنیت تصاویر و تبلیغات سطح بالا هستند. آن‌ها طراحی شده‌اند تا به آرامی و به دقت توسط خوانندگان مشتاق دیده شوند.

در میان کهنه سربازان صنعت مد، شاخه‌های عکاسی مد اهمیت زیاد خود را حفظ می‌کنند. نویسندگان و خریداران هنوز هم در زمان مباحث مد آن تصاویر را به هم نشان می‌دهند. عکس‌های مد یک معیار اندازه‌گیری قدرت، خلاقیت و نفوذ فرهنگی هستند؛ اتصالی میان جهان هنر و عکاسی.

صرف نظر از اینکه رفتن کادینگتون از صنعت مد چه تاثیری روی آن خواهد داشت، به نظر می‌رسد اقدام کادینگتون باعث شده نوری به شکاف عمیق بین اولویت‌های صنعت مد و زندگی به طور فزاینده دیجیتال خوانندگان تابیده شود.

مریم درویش