سرویس تئاتر هنرآنلاین: ناصر حبیبیان پژوهشگر و نمایشنامهنویس تئاتر در رابطه با فعالیت این روزهای خود به خبرنگار هنرآنلاین میگوید: نمایشنامه "هزار شلاق" و "چر" را در دست چاپ دارم. بازنویسی نهایی آنها انجام شده و با انجام مراحل نهایی به بازار نشر عرضه خواهد شد.
او بیان کرد: نمایشنامه "هزار شلاق" تابستان سال 94 در تماشاخانه سنگلج به صحنه رفت و با استقبال بسیار خوبی از سوی تماشاگران و منتقدان روبهرو شد. این اثر نمایشی نگاهی به تاریخ معاصر ایران و از زبان یک اسب با نام "کُرنگ" دارد و وقایع و اتفاقاتی را که از ابتدا تا انتهای حکومت قاجار در ایران رخ داده به تصویر میکشد. نمایشنامه "چر" هم پیشتر توسط آقای ملکی اجرا شده و اثر متفاوتی برای قلم من بود. دوئتی است که روایت هزار افسان را بیان میکند. روایت تاریخی نیست، داستان امروز است. زنی از افغانستان و زنی از ایلام به هم پیوند میخوردند و به مسئله خودسوزی دختران ایلامی میپردازند.
حبیبیان با اشاره به انتشار مجدد کتاب تماشاخانههای تهران نیز گفت: این کتاب که پیش از این توسط انتشارات افراز چاپ شده بود و اکنون دو سالی است که در بازار موجود نیست. بنابراین انتشارات افراز چاپ دوم آن را در دستور کار خود قرار داده است و امیدوارم این اتفاق به زودی شکل بگیرد.
او با بیان اینکه در حال نگارش نمایشنامه تازهای است اظهار کرد: طرح نمایشنامهای را در دست دارم که مدتهاست روی آن کار میکنم. اتودهای اولیه آن زده شده و دیالوگهای آن نوشته شده است امیدوارم تبدیل به اثر خوبی شود. این اثر در فضایی میان تاریخ دیروز و امروز میگذرد و از فرم متفاوتی با کارهای دیگرم برخوردار است. متریال آن تاریخ و جامعه است، چیزی که همیشه پرداختن به آن برایم اهمیت دارد. در واقع تاریخ ایران باستان است که به دوران معاصر نقب می زند.
این پژوهشگر تئاتر افزود: در چند سال گذشته تلاش کردم بیشتر به عنوان نمایشنامهنویس شناخته شوم تا کارگردان. این موقعیت را در نظر گرفتم و به سمت اجرا نرفتم.
حبیبیان در رابطه به وضعیت نمایشنامه نویسی امروز با توجه به آثاری که بر صحنه میبینیم توضیح داد: تشکیل تئاتر خصوصی و تغییر فضای تئاتر اتفاق خوبی است اما از سوی دیگر مسائلی را هم در پی دارد. نخست آنکه مجالی برای نسل جدید ایجاد میشود تا بتوانند آثارشان را به صحه ببرند. در گذشته تنها چند سالن محدود وجود داشت که کارگردانان جوان در میان آنها چندان مجال کار کردن پیدا نمیکردند. از سوی دیگر دغدغه تماشاگر نداشتند زیرا سوبسیدی از سوی دولت به آنها پرداخت میشد اما فضا اکنون متفاوت است. اما آسیبهایی هم متوجه آنها میشود و آن اینست که با هر ترفندی سالن خودشان را پر کنند. این مسئله بخشی به سیاستهای تئاتر ما باز میگردد. این تهدید را میتوان به فرصت تبدیل کرد.
او در بخش دیگری از سخنان خود گفت: بحث نمایشنامهنویسی بازمیگردد به اینکه موقعیت نمایشنامهنویسان در سالهای اخیر به شدت تحلیل رفته و ما شاهد کارگردان مولف بودیم. پیش از این شاید آنها دو شخصیت حقیقی و حقوقی مجزا داشتند. این مسئله آسیبهایی را وارد میکند و از کیفیت آن کم میکند ما دچار تئاتر ظاهرگرا شدیم که گاهی از سحر خوبی برخوردار است اما آنچه به لحاظ ایده و اندیشه ارائه میدهد آن چیزی نیست که تئاتر ما شایستگی آن را دارد. موقعیت نمایشنامهنویس تقویت نمیشود. گذران زندگیام نمیتواند از این بابت باشد و نمیتوانیم نمایشنامهنویس حرفهای داشته باشیم یعنی از این راه درآمد کسب کند. ما آماتور هستیم چون از جای دیگر کسب درآمد میکنیم. فکر میکنم تنها زنده یاد اکبر رادی، تنها کسی بود که موقعیت خود را به صورت نمایشنامهنویس شناساند اما امروز دیگر چنین کسی را نداریم و نمیتوانیم داشته باشیم. ما دلی مینویسیم و هر وقت زمانمان اجازه دهد به آن میپردازیم.