سرویس تئاتر هنرآنلاین : نشست رسانهای نمایش "مالی سویینی" نوشته براین فری یل عصر امروز (سه شنبه یازدهم اسفندماه) با حضور مرتضی میرمنتظمی کارگردان و بازیگران این نمایش در کافه تماشاخانه ایرانشهر برگزار شد.
مرتضی میرمنتظمی کارگردان نمایش "مالی سویینی" در ابتدای این نشست خبری درباره مضمون این اثر گفت: این نمایش در واقع به مسئلهای انسانی میپردازد که همه ما به نوعی در زندگی روزمره خود با آن دست و پنجه نرم میکنیم. شعار ما در این کار این است که اجازه دهید که آدمها در زندگی خود راحت زندگی کنند و این همان مسئله کلی است که ما قصد گفتن آن را داریم.
صابر ابر بازیگر نمایش "مالی سویینی" در ادامه با اشاره به موضوع نمایش خاطرنشان کرد: به عقیده من ما در زندگی خود به اشکال مختلف دچار عادتهای بیشماری هستیم که بیشتر از آنکه به فکر تغییر آنها باشیم دائما به این فکر میکنیم که باید در زندگی دیگران تغییری ایجاد کنیم. نکته مهمی که این نمایش به آن اشاره دارد این است که هریک از کاراکترهای این نمایش از جانب خود حرفی میزنند. شخصیت مالی که نقش آن را خانم کردا ایفا میکند،بینایی خود را از دست داده است و همسرش بعد از ازدواج با او مدام به او اصرار میکند که چرا سعی نمیکنی دنیا را ببینی این درحالی است که مالی سویینی از نابینایی خود راضی است و سعی کرده خود را با شرایط تطبیق دهد اما فرانک همسر او به این دلیل که فردی به شدت بصری است مدام به او اصرار میکند که بینایی خود را به دست بیاورد؛ در نهایت تصمیم میگیرند برای معالجه به بهترین پزشک آن دوره مراجعه کنند و دکتر هم منطقا با توجه به شرایط حرفهای و کار خود وارد این جریان میشود. ما در این نمایش با اثری مواجه هستیم که دقیقا در ارتباط با زندگی روزمره ما است.
الهام کردا بازیگر نقش مالی نیز با اشاره به موضوع مهاجرت در این نمایش، بیان کرد: دلیل انتخاب نمایشنامه توسط آقای میرمنتظمی هم این بوده که مهاجرت اساسا اتفاقی جهان شمول است و دست کم میتوان گفت در کشورهایی اتفاق میافتد که مردم آن ناگزیر به مهاجرت هستند. اساسا هم نمایشنامه درباره ایرلندیهایی است که دست به مهاجرت میزنند مانند ایرانیهایی که با دیدن زرق و برق و جاذبههایی که در سایر کشورها میبینند که با جایی که در آن زندگی میکنند بسیار متفاوت است تصمیم به مهاجرت میگیرند اما هیچگاه نمیتوانند در جایی به غیر از آن جایی که احساسات و شخصیتشان در آن رشد پیدا کرده احساس راحتی کنند.
این بازیگر در ادامه متذکر شد: این نمایشنامه موضوع مهاجرت را در قالب یک استعاره بیان کرده که همانا نابینایی کاراکتر زن نمایشنامه است؛ زنی که طی چهل سال از عمر خود نابینا بوده و به این موضوع خو گرفته و ابدا هم احساس ناراحتی نمیکند به این دلیل که به زعم خود آن گونه که او دنیا را درک میکند انسانهای بینا نمیتوانند درک کنند، بنابراین او چندان هم مایل نیست که از دنیای خود خارج شود هرچند که دیگران نظری خلاف این را داشته باشند، به همین دلیل زمانی هم که از دنیای خود خارج و وارد دنیایی میشود که میتواند ببیند، برای این جذابیتها ناگزیر به پرداختن تاوان است، این تاوان در واقع مواجه شدن با واقعیتها است چرا که هر چیزی را که پیش از این به تصور او زیبا بوده بعد از اینکه قابل لمس میشود زیبایی خود را از دست میدهد و این ماجرا در واقع به گونهای استعاری مهاجرت به جا و مکان جدیدی که در آن احساس راحت بودن وجود ندارد را به تصویر میکشد.