سرویس تئاتر هنرآنلاین: شیوه غلطی گاهی در آغاز کردن برخی نمایش‌ها دیده می‌شود که در آن کارگردان اصرار می‌ورزد قسمت نخستین نمایش را به میل و سلیقه خود اجرا نماید و هدفش هم از این ترفند آن است که به هر طریقی شده برای تماشاگر وانمود شود که از همان آغاز با اجرائی ظاهرأ متمایز و خاص روبه روست و در این رابطه مهم هم نیست که این شیوه آغاز نمایش ارتباط تنگاتنگی با موضوع محوری اجرا دارد یا خیر.

نمایش "تب سرد روی پیشانی داغ " به نویسندگی علی حاتمی نژاد و طراحی و کارگردانی مهدی ضیاء چمنی در صحنه اول "خرده روایت"‌هائی را از زبان یکی از پرسوناژها که روی تختخوابی دراز کشیده روایت می‌کند؛ این خرده روایت‌ها شامل برخی خاطره‌های نوستالژیک است. نکته حائز اهمیت آن است که پرسوناژ مورد نظر در این صحنه سالم، اما در صحنه دوم بدون دلیل معلول و تاحد زیادی ناتوان نشان داده می‌شود و کارگردان خیلی سهل‌انگارانه علت و چگونگی چنین وضعیتی را به گمانه‌پردازی‌های ذهن خود تماشاگر می‌سپارد.

مضمون داستانگونه نمایش این است که برادر کوچک‌تر و متاهل پرسوناژ معلول با زنی ارتباط نامشروع برقرار می‌کند و برآن است که از همسرش جدا شود و با زن دوم ازدواج نماید و سپس هردو با هم به استرالیا مهاجرت کنند. این برادر ناخلف برایش مهم هم نیست که برادر معلولش بعد از رفتن او تنها و بی‌کس و کار می‌ماند. او و زن دوم نقشه خود را به اجرا می‌گذارند، اما نویسنده متن به شکلی عامدانه موانعی ساختگی سرراه‌شان قرار می‌دهد و نهایتأ برادر ناخلف که به طور سؤال‌برانگیزی تنها به استرالیا رفته، برمی‌گردد و حتی شاهد همدلی زن دوم با برادر معلولش می‌شود و نهایتأ خودش هم با زن قبلی‌اش آشتی می‌کند. نگاهی گذرا به وقایع فوق نشان می‌دهد که همه چیز سطحی و ساختگی است. ضمنأ پایان نمایش هم به همان موقعیت آغازین برمی‌گردد. در این میان اساسأ آخرش معلوم هم نمی‌شود که هدف نویسنده از پرداختن به این وقایع بدون دلیل، بیهوده و جعلی چه بوده است.

در یکی از صحنه‌های ماقبل آخر ناگهان و به طور خود به خودی برای چند لحظه معلولیت پرسوناژ معلول از بین می‌رود و بعد بلافاصله دوباره معلول می‌شود؛ برای این حادثه "من درآوردی" هم هیچ دلیلی ارائه نشده است. در متن و کارگردانی این نمایش اساسأ روابط علت و معلولی رعایت نشده است. طراحی صحنه هم بیانگر نکته یا داشته مهمی نیست و در رابطه با مقوله بازیگری، فقط بازی بازیگر مردی که نقش برادر معلول را ایفا می‌کند، خوب و قابل توجه است. بازی بقیه بازیگران تصنعی است؛ ضمنأ رفتار همسر برادر خطاکار با برادر معلول شوهرش- که از هر دو آنان بزرگ‌تر است - مثل رفتار کردن با یک بچه است و این در نمایش ظاهرأ به عنوان محبت و رفتاری درست نشان داده شده است. میزانسن‌ها اغلب تکراری و قراردادی است: در بیشتر صحنه‌ها دو بازیگر، هرکام در طرفی از صحنه روی چارپایه می‌نشینند و با هم از دور، زیر نور موضعی حرف می‌زنند. در این اجرا آدم‌ها یا خیلی خوبند یا خیلی بد. ضمنأ دیالوگ‌ها هم به دیالوگ تئاتری شباهت ندارند و گاهی غلط هم به کار گرفته شده‌اند؛ مثلأ در جائی برادر معلول به برادر خطاکارش می‌گوید: "دلم می‌خواد بزنمت، ولی زورم بهت نمی‌رسد" و برادرخطاکار درجواب او می‌گوید: "بزن ، خب". کاربرد نور هم تکراری است. در این اجرا "کُنش دراماتیک" وجود دارد، اما نویسنده و کارگردان عملأ این کنُش دراماتیک را در طی صحنه‌های بعد، دروغ و باطل از کار در می‌آورند.

بازیگران گاهی بدون دلیل تک صداهائی با لب و دهان ایجاد می‌کنند. ضمنأ عارضه دیگری هم مزید بر علت شده: وقتی در فواصل صحنه‌ها بازیگری که نقش برادر معلول را بازی می‌کند، بلافاصله رفتارش عوض می‌شود و به شکل یک آدم سالم در می‌آید و با همان حالت صحنه را برای ادامه صحنه بعد ترک می‌کند، تماشاگر همه چیز را لو رفته تلقی می‌نماید. اگر این بازیگر با همان حالت معلول صحنه را ترک می‌کرد و فقط در پایان و هنگام معارفه به طور غافلگیرانه‌ای آشکار می‌شد که او احیانأ یک بازیگر معلول نیست، بلکه سالم است و فقط نقش یک آدم معلول را بازی کرده، در آن صورت موضوع و بخش‌های مربوط به بازی او گیرا تر جلوه می‌کرد .