سرویس تئاتر هنرآنلاین : روز شنبه سوم بهمن ماه و در سومین روز برگزاری سی وچهارمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر، 8 نمایش صحنه‌ای در قالب بخش های مختلف برای علاقمندان تئاتر اجرا می‌شود.

نمایش‌های "بازی سایه" به نویسندگی و کارگردانی تاتسویا هاسگاوا از ژاپن در دو نوبت 17:30 و 20:30 در تالار وحدت، "روزهای بی‌باران" به نویسندگی و کارگردانی امین بهروزی از تهران در دو نوبت 20:30 و 18:30 در تالار چهارسو، "دونه کفترام نذریه" به نویسندگی و کارگردانی کاوه مهدوی از تهران در تالار سایه،"ادامه مطلب" به نویسندگی و کارگردانی مهدی شایان از رشت در دو نوبت 15 و 19 در تماشاخانه سنگلج، "اپرای مولوی" به نویسندگی و کارگردانی بهروز غریب‌پور از تهران ساعت 19 در تالار فردوسی، "جنایت و مکافات" به نویسندگی و کارگردانی ایمان افشاریان از تهران در دو نوبت 18 و 20:30 در تالار حافظ، "هتلی‌ها" نوشته ساناز بیان به کارگردانی حمیدرضا آذرنگ از تهران در دو نوبت 18 و 20:45 در تالار استاد سمندریان و "نوبت یعنی بعدی" به نویسندگی و کارگردانی مرتضی شاه‌کرم از تهران در دو نوبت 17 و 19 در تماشاخانه سرو روی صحنه می روند.

در میان این آثار پیشنهاد می‌کنیم تماشای نمایش‌هایی همچون "روزهای بی باران"، "جنایت و مکافات"، "هتلی‌ها" و "ادامه مطلب" را از دست ندهید.

نمایشی با موضوع ناپدید شدن آدم‌ها

نمایش " روزهای بی باران " به نویسندگی و کارگردانی امین بهروزی در سومین روز از برپایی جشنواره در قالب بخش‌های تولید تازه تئاتر ایران و مسابقه تئاتر ایران با بازی سجاد افشاریان، وحید آقاپور، نازنین احمدی و سوگل خلیق در تالار چهارسو روی صحنه می رود.

امین بهروزی کارگردان این اثر نمایشی در رابطه با چگونگی شکل‌گیری این نمایش می‌گوید: بخشی از ایده اولیه این نمایش از موضوعی گرفته شده که مدت‌ها ذهن من را با خود درگیر کرده بود و آن این بود که اگر شخصی در زندگی ما ناپدید شود در دنیای امروز چه راه‌هایی برای پیدا کردن او وجود دارد. به نظرم گم کردن آدم‌ها بسیار دراماتیک به نظر می‌رسید. به این ترتیب این موضوع را با یک داستان دیگر ترکیب کردم و داستان "روزهای بارانی" شکل گرفت.

او می‌افزاید: به لحاظ ساختاری نیز یکی از شخصیت‌های نمایش، قصه‌ها را روایت می‌کند و ما روایت داستان را به صورت دراماتیک می‌بینیم، بنابراین می‌توان گفت این نمایش ترکیبی از روایت و دیالوگ است. نمایش از چهار بازیگر تشکیل شده که یکی از بازیگرها داستان نمایش را روایت می‌کند که ما آن نمایش‌ها را به صورت خیلی رئالیستی می‌بینیم و سعی کردیم بازی‌ها هم تا حد امکان رئالیستی باشد اما در نهایت هدف این است که بیشتر روی تخیل مخاطب کار کنیم و کاری کنیم که مخاطب تمام فضاها و اشیاء را تخیل کند، یعنی اگر بازیگران در یک فضایی مانند بیمارستان حضور دارند شاید ما هیچ نشانه‌ای از بیمارستان نبینیم اما مخاطب تنها بر اساس بازی‌ها و دیالوگ‌های مخاطب می‌تواند تخیل کند.

این کارگردان تئاتر با تاکید بر اینکه درون‌مایه نمایش درباره عشق و جای خالی آدم‌ها است، با ارائه یک خط داستانی از این اثر نمایشی،بیان می کند: داستان نمایش درباره پزشک جراحی است که مدتی است نامزدش ناپدید شده و در جست‌وجوی پیدا کردن اوست که در این گیرودار متوجه می‌شود دوست صمیمی‌اش هم درگیر یک بیماری بسیار سخت است؛ به این ترتیب این دو ماجرا به نوعی در هم تنیده می‌شوند و داستان نمایش را پیش می‌برند.

با "جنایت و مکافات"نمایشی انتزاعی و موزیکال را تجربه کنید

دومین نمایش پیشنهادی ما به علاقمندان تئاتر در جشنواره سی و چهارم تئاتر فجر نمایش " جنایت و مکافات " به نویسندگی و کارگردانی ایمان افشاریان است که با بازی مجید آقا کریمی، مهدی پاکدل، محمد پویا، زهرا سعیدی، سوده شرحی، الهام شکیب، پرنده علایی، عطا عمرانی، لادن کامیاب، محمود کیان، سپهر گودرزی، رامین محمدیان، مصطفی مظفری، یاشار مومن‌زاده و سیاوش میری در قالب دو بخش مسابقه بین الملل و مسابقه مرور تئاتر ایران در سال 1394 در تالار حافظ روی صحنه می رود.

ایمان افشاریان کارگردان این نمایش با این توضیح که "جنایت و مکافات" نمایشی موزیکال است و برای اولین بار قرار است به این شکل نمایشی در ایران روی صحنه رود، افزود: البته این موضوع را به این جهت مطرح می‌کنم که من تا به حال این نوع شکل نمایشی را در ایران را ندیده‌ام به همین دلیل هم می‌گویم برای اولین بار قرار است یک نمایش موزیکال با این سبک و سیاق اجرا شود. در این اثر بازیگرها آهنگین حرف می‌زنند و در واقع شکل جدیدی در این اثر ارائه می‌شود که باید آن را دید. روزهای تمرین برای گروه روزهای سختی بود چرا که باید تعداد زیادی ملودی روسی را از حفظ می‌کردند و گروه با تیم موسیقی چندین ساعت روی این ملودی‌ها که برای ما ایرانی‌ها هم آشنا نیست کار می‌کردند تا در نهایت نمایش جالبی از کار بیرون بیاید.

این کارگردان تئاتر در خصوص فرم و شیوه اجرای این نمایش نیز خاطرنشان کرد: این اثر را من بر اساس یک ذهنیت شروع به کار کردم و این نمایش ما را خیلی خاص‌تر و سخت‌تر کرده است. همه چیز در ذهنیت و یادآوری‌های شخصیت اصلی و بازپرس پلیس شکل می‌گیرد. ما صحنه‌ای را نداریم که تمام شود و صحنه بعد شروع شود بر همین اساس زمانی که نمایش شروع می‌شود این شخصیت‌ها در خیال و ذهنیت و توهمات‌شان می‌آیند و می‌روند تا در نهایت داستان تمام شود ضمن اینکه شکل موزیکال نیز کار را سخت‌تر می‌کند. ما چهارده بازیگر داریم که در همان حالی که باید روی صحنه متمرکز باشند باید پشت صحنه نیز تمرکز کنند تا شکل سیال ذهن نمایش حفظ شود.

نقد دنیای مجازی با داستان‌های معروف دنیا

نمایش "ادامه مطلب " هم به نویسندگی و کارگردانی مهدی شایان در قالب دو بخش مسابقه تئاتر ایران و مرور تئاتر ایران در سال 1394 در تماشاخانه سنگلج روی صحنه می رود.

مهدی شایان با اشاره به اینکه ایده اصلی نگارش این اثر دو سال پیش شکل گرفته می گوید: این اثر روایت‌گر داستان تولد دختری، پیش از به دنیا آمدن اوست. او پیش از به دنیا آمدن احساسات و روابط خود را تجربه می‌کند و هویتی برای‌اش شکل می‌گیرد. ما این هویت را دستمایه‌ای قرار دادیم تا به هویت انسان معاصر بپردازیم. از سوی دیگر داستان در فضای مجازی می‌گذرد و ما آن را نیز به عنوان یکی از مسائل دیگر انسان معاصر مورد بررسی قرار می‌دهیم.

او با ارائه توضیحاتی در مورد نحوه اجرای این اثر به واسطه موضوع خاص آن یعنی به تصویر کشیدن دنیای قبل از تولد و دنیای مجازی ادامه می دهد: برای نشان دادن این دو فضای مجازی، از دو داستان معروف "لوبیای سحرآمیز" و "سیندرلا" استفاده کردم. این دو داستان به صورت موازی پیش می‌روند و در جایی با هم ترکیب می‌شوند. ما به واسطه این دو داستان، فضا و مفهوم جدیدی را خلق می‌کنیم.

نمایشی با نگاه به زندگی دیروز و امروز

" هتلی ها " نوشته ساناز بیان به کارگردانی حمیدرضا آذرنگ نمایش دیگری است که پیشنهاد می کنیم تماشای آن را در سومین روز از برگزاری جشنواره تئاتر فجر از دست ندهید.

این نمایش با بازی حمیدرضا آذرنگ، نسیم ادبی، مونا فرجاد، سام کبود وند، آیه کیان پور، ستایش محمودی و آناهیتا همتی در قالب دو بخش مسابقه تئاتر ایران و مرور تئاتر ایران در سال 1394 در تالار استاد سمندریان روی صحنه می رود که روایت‌گر زندگی معاصر است و نگاهی به زندگی دیروز و امروز را مد نظر دارد.

حمید آذرنگ دررابطه با انتخاب متن نمایش می گوید؛ برای انتخاب این متن گزینه‌هایی در خود اثر وجود دارد که من را ترغیب کرد به آن بپردازم، یکی از آن‌ها بحث برخورد و بازخورد آدم‌های عصر معاصر با یکدیگر در موقعیت‌های مختلف است. در شرایط عادی همه در کنار هم می‌توانند زندگی مسالمت آمیزی داشته باشند، اما روابط در بحران باید تعریف شود این در خانواده، نظام اجتماعی و بین‌المللی هم معنا پیدا می‌کند. اتفاقی به نام جنگ در کشور ما رخ داد، که با واژه صلح حل شد؛ اما تبعات آن برای خودمان لاینحل ماند، زیرا آسیب‌شناسی در مورد آن شکل نگرفت، خیلی از زخم‌ها هنوز عمیق و عفونی باقی مانده است. یکی از این اتفاق‌ها غریبه بودن ما با یکدیگر بود. امروزه ما به هر شهری می‌رویم، ادعای مهمان‌نوازی می‌کنیم، و هیچ جا، جای دیگری را قبول ندارد. جنگ در جنوب کشور باعث شد آدم‌ها، امنیت و خانه‌شان را از دست دادند. آدم‌هایی که آرزو داشتند و زندگی را مثل ما دوست داشتند. این عطش به زندگی در شهرهای جنوبی آنقدر زیاد است که می‌توان در آن زندگی غرق شد. برای همین می‌گویند خاک دامن‌گیری دارد. به نظرم این اصطلاحات از این مسئله ریشه می‌گیرد. مردم جنوب مجبور به کوچ شدند. تنها هم در تهران نبود، غالب شهرهای ایران محلی برای مهاجرت آن‌ها شد. شهرک‌هایی که شرایط درخوری نداشت و نسبت به شرایط یک انسان، خیلی ترحم‌آمیز برخورد می‌کردند. در تهران هم در یک هتلی که بین‌المللی نامیده می‌شد جمعیتی آمدند و در شرایط نامناسب زندگی کردند.‌ گاه دوخانواده در یک اتاق با پرده‌ای که میان آن‌ها کشیده بود به موازات هم روزگار می‌گذراندند. حریم‌ها شکسته شده بود و آن‌ها مدام سرزنش می‌شدند که شما آمدید و بخشی از حقوق اجتماعی ما را ضایع کرده‌اید. آن‌ها به عنوان شهروند درجه سوم و چهارم محسوب می‌شدند. ادبیاتی که در مورد این افراد استفاده می‌شد، ادبیاتی بود که ایجاد خشم می‌کرد و مردم می‌گفتند آن‌ها بداخلاق و بی‌ادب هستند. این مسئله عمومیت نداشت، اما آنچه غالب بود و شنیده می‌شد، چنین بود.

او ادامه می دهد: ما در این نمایش ما به جریان امروز جامعه هم پرداختیم، این روزها همه ما در شهرهای که زندگی‌ می‌کنیم این احساس را داریم که این شهر متعلق به خودمان نیست. در کلان شهر هستیم اما هویتی نداریم که ما را به خودش متصل کند. در شهرستان‌ها هنوز اقوام هستند اما در تهران این هیچ مفهومی ندارد. همه در کلان شهر مثل پایتخت "هتلی" شدند و حتی پا‌هایشان روی زمین خانه‌هاشان سفت نیست، حتی اگر مالک آن باشند.