سرویس تجسمی هنرآنلاین: بیست و سومین پرفورمنس از پنجمین فستیوال "سی پرفورمنس، سی هنرمند، سی روز" میزبان کسری بردبار و پرفورمنس "چهارپایه حضور" بود که با همکاری چند نفر از مخاطبان اجرا کرد. در این پرفورمنس بردبار ابتدا از مخاطبان درخواست کرد که برای اجرای این پرفورمنس با او همکاری کنند زیرا این همکاری منافع قابل توجهی برای آنها خواهد داشت. پس از انتخاب چهار داوطلب که با تاکید او، همگی از بین مردان انتخاب شدند، مخاطبان وارد گالری شماره پنج شدند. به هر یک از مخاطبان در ابتدای ورود یک لیوان کوچک پاپ کورن داده می‎شد تا هنگام تماشای پرفورمنس سرگرم باشند، سپس پرفورمر به همراه چهار دستیار خود شروع به ساخت چهارپایه بسیار بزرگی کردند، همزمان با این ساخت و ساز بخشی از کارتون مشهور مینیون‎ها با ویدئو پروجشکن نیز پخش می‏‎‌شد درحالی که روی آن به جای صدای اصلی انیمیشن موسیقی فیلم "زندگی دوگانه ورونیک" ساخته زبیگنف پرایزنر در حال پخش بود. پس از پایان ساخت چارپایه، کسری بردبار آن را مقابل پرده نمایش فیلم گذاشت، از آن بالارفت و در حالی که پاپ کورن می‏‌‎خورد به تماشای صحنه تاج‎گذاری پادشاه مینیون‎ها نشست.

بردبار درباره این پروفورمنس به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: در این پرفورمنس من ابتدا با دادن وعده و وعید کسانی را به همکاری دعوت کردم اما درنهایت هیچ به آنها داده نشد، در حالی که هیچ‏ کدام از وعده‌هایی که دادم را عملی نکردم با پایان کار از همه خواستم سالن را ترک کنند. نکته این بود که نه تنها افراد وعده‎های مرا به خاطر نداشتند بلکه اعتراضی به آنچه در اجرا می‏‌گذشت هم نکردند. هیچ کس نپرسید چرا این سازه ساخته می‏‌شود و همه مخاطبان تنها ناظر بودند.

وی در پاسخ به این سوال که آیا این پرفورمنس درباره ساختار قدرت و به سخره گرفتن آن بود نیز اظهار کرد: برداشت‎هایی از این دست می‏‌توانند درست باشند اما برای من مهم است که مخاطب برداشت خاص خودش را داشته باشد و من نمی‏‌گویم که این اجرا دقیقا درباره چیست.

این هنرمند درباره اینکه چرا تاکید داشت که خانم‎ها در اجرا داوطلب نشوند نیز گفت: در واقع من در کل اجرا یک ساختار نابرابر ایجاد کردم که این تاکید نیز بخشی از آن بود. من قول‎هایی به دیگر داوطلبان نیز دادم که به هیچ‎کدام از آنها عمل نکردم و این هم شکل دیگری از بی‎عدالتی بود که در این کار نشان داده شد.

بردبار درباره انتخاب انیمیشن مینیون‏‌ها نیز اظهار کرد: تضاد میان یک انیمیشن مفرح و موسیقی غم‏‌انگیز پرایزنر فضایی برای این کار ساخته بود ضمن اینکه من بخش‎هایی از آن را انتخاب کرده بودم که با کل اجرا معانی خاصی را ایجاد می‏‌کرد.

وی افزود: متاسفانه مخاطبان نمی‏‌دانند با پرفورمنس باید چه کنند، آنها انتظارات عجیبی از پرفورمنس دارند ضمن اینکه هیچ تمایلی به دخالت در اجرا ندارند و تنها به نگاه کردن بسنده می‏‌کنند.

فستیوال "سی پرفورمنس، سی هنرمند، سی روز" تا 8 بهمن ماه در موزه هنرهای معاصر ادامه دارد.

گزارش تصویری مرتبط